Λάμπουν σαν πυγολαμπίδες στο σκότος τα αστέρια
τη φωτιά του Προμηθέα στην ουρά τους μεταφέρουν
ανάβουν το σβησμένο φως της Γης και αργοπεθαίνουν
πριν τους θερίσει το φεγγάρι με το δρεπάνι στο χέρι.
Ήρθε η μαγική στιγμή που τόσα έτη περιμέναμε
λαμπρή η ώρα στη Γη, οι Περσίδες κατεβαίνουν.
Κοίτα ψηλά τον ουρανό και στις ευχές ας μη πιστεύεις
Ξέρεις, τον ουρανό με τ’ άστρα, σου χαρίζω, αληθεύει.
Πλημύρισε όλο το είναι μας με τα πεφταστέρια
βρέχει ασταμάτητα φως και η ψυχή χορταίνει,
κουρασμένο το φεγγάρι σε ένα σύννεφο ξαπλώνει
πέρα πλησιάζει η αυγή, η μέρα μας ξημερώνει.
_
γράφει η Teuta Sadiku
ομορφα και γλυκά λόγια…