Η μέρα μας ξημερώνει

23.08.2016

Λάμπουν σαν πυγολαμπίδες στο σκότος τα αστέρια

τη φωτιά του Προμηθέα στην ουρά τους μεταφέρουν

ανάβουν το σβησμένο φως της Γης και αργοπεθαίνουν

πριν τους θερίσει το φεγγάρι με το δρεπάνι στο χέρι.

 

Ήρθε η μαγική στιγμή που τόσα έτη περιμέναμε

λαμπρή η ώρα στη Γη, οι Περσίδες κατεβαίνουν.

Κοίτα ψηλά τον ουρανό και στις ευχές ας μη πιστεύεις

Ξέρεις, τον ουρανό με τ’ άστρα, σου χαρίζω, αληθεύει.

 

Πλημύρισε όλο το είναι μας με τα πεφταστέρια

βρέχει ασταμάτητα φως και η ψυχή χορταίνει,

κουρασμένο το φεγγάρι σε ένα σύννεφο ξαπλώνει

πέρα πλησιάζει η αυγή, η μέρα μας ξημερώνει.

 

_

γράφει η Teuta Sadiku

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Αντιγραφές κι επαναλήψεις

Προσκλητήριο άγγελμα η ανυπόταχτη ζωή ξέχωρης προσωπικής δημιουργίας και ολοκλήρωσης, με ρήξεις ανοιχτές, ανατροπές και επινοήσεις. Ο χρόνος, αξίωμα αναγνώρισης και δοκιμασία για δραστικές αλλαγές, σχεδιασμούς και υπερβάσεις. Ο τόπος, αναφορά, σπονδή και σημειολογία...

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

Υποβολή σχολίου