Η τραγωδία της μετακόμισης ενός βιβλιόφιλου (Μυοσκελετικός όλεθρος σε χαρτόκουτα)

Λένε πως στη ζωή ενός ανθρώπου τρία πράγματα προκαλούν το μεγαλύτερο στρες. Ο χωρισμός, η απόλυση και η μετακόμιση. Όσοι το υποστηρίζουν αυτό προφανώς έχουν στο σπίτι τους το πολύ δύο διακοσμητικά coffee-table books για τις Κυκλάδες κι ένα φυλλάδιο με delivery πίτσας.

Γιατί αν είσαι κανονικός, αθεράπευτος βιβλιόφιλος, η μετακόμιση δεν είναι απλώς στρες. Είναι μια βιβλική καταστροφή, ένα υπαρξιακό δράμα και ένας μυοσκελετικός όλεθρος που θα έπρεπε να καλύπτεται από τα βαρέα και ανθυγιεινά.

Όταν ο μέσος άνθρωπος μετακομίζει, πακετάρει ρούχα, κατσαρόλες και μια τηλεόραση. Ο βιβλιόφιλος πακετάρει δύο τόνους συμπυκνωμένης παγκόσμιας σκέψης, απλωμένους σε σαράντα πέντε κούτες από σούπερ μάρκετ αλλά μέσα κρύβουν όλον τον ρωσικό ρεαλισμό και τη γαλλική πρωτοπορία.

Ιδού τα στάδια της τραγωδίας:

1. Το μεγάλο ψέμα: «Αυτή τη φορά θα κάνω ξεκαθάρισμα»

Δύο εβδομάδες πριν έρθει το φορτηγό στέκεσαι μπροστά στη βιβλιοθήκη με δύο άδειες σακούλες σκουπιδιών. Έχεις πάρει τη γενναία απόφαση: «Θα κρατήσω μόνο όσα πραγματικά αγαπώ. Τα υπόλοιπα θα τα χαρίσω».

• Η πραγματικότητα: Πιάνεις ένα μυθιστόρημα του 1989. «Όχι, αυτό θυμάμαι ότι μου είχε αρέσει πολύ». Πιάνεις ένα κακό θρίλερ με τσακισμένο εξώφυλλο που το είχες μισήσει. «Ναι, αλλά μου το είχε κάνει δώρο η ξαδέρφη μου η Σούλα στη γιορτή μου το 2006, έχει συναισθηματική αξία». Πιάνεις ένα βιβλίο για τη γεωργία στην αρχαία Μεσοποταμία που δεν έχεις ανοίξει ποτέ. «Κρίμα είναι, κάποια μέρα θα το διαβάσω».

• Το αποτέλεσμα: Μετά από τέσσερις ώρες επίπονου «ξεκαθαρίσματος» η σακούλα για δωρεά περιέχει μόνο ένα παλιό φυλλάδιο για προσφορές σε κλιματιστικά κι έναν σελιδοδείκτη που είχε κοπεί στα δύο.

2. Η κατάρα της χαρτόκουτας

Το πρώτο μάθημα φυσικής που παίρνεις όταν μετακομίζεις βιβλιοθήκη είναι ότι το χαρτί είναι βαρύτερο από το τσιμέντο.

• Το λάθος του αρχάριου: Παίρνεις μια τεράστια κούτα από πλυντήριο ρούχων και τη γεμίζεις μέχρι πάνω με τόμους εγκυκλοπαίδειας και άπαντα του Παπαδιαμάντη. Προσπαθείς να τη σηκώσεις. Η κούτα δεν κουνιέται ούτε χιλιοστό. Αντιθέτως, ακούς έναν περίεργο ήχο από τη μέση σου που μοιάζει με κλαδί που σπάει.

• Η λύση της ανάγκης: Καταλήγεις με εβδομήντα μικρές κούτες. Το σπίτι μοιάζει με λαβύρινθο από χαρτόνι. Για να πας από την κουζίνα στο μπάνιο πρέπει να κάνεις άλμα επί κοντώ πάνω από τα άπαντα του Νίτσε.

3. Η συνάντηση με τους μεταφορείς

Η μέρα της μετακόμισης φτάνει. Η πόρτα ανοίγει και μπαίνουν δύο εύσωμοι άντρες με φόρμες εργασίας, έτοιμοι για δουλειά. Χαμογελούν.

• Η στιγμή της αποκάλυψης: Τους οδηγείς στο σαλόνι. Το χαμόγελο σβήνει από τα πρόσωπά τους. Κοιτάζουν το βουνό από τις κούτες. Ο ένας σκύβει, πιάνει μία για να τη σηκώσει, τα μάτια του πετάγονται έξω και σε κοιτάζει με ένα βλέμμα γεμάτο καθαρό, ανόθευτο μίσος.

• Ο διάλογος:

  • «Φίλε, τι έχει μέσα εδώ; Μολύβι;»

  • «Όχι… βιβλία», ψελλίζεις με ενοχή.

  • «Όλα αυτά; Πας καλά ρε φίλε; Εργοστάσιο ανακύκλωσης ανοίγεις;».

• Το κόστος: Από εκείνη τη στιγμή η ταρίφα της μετακόμισης διπλασιάζεται σιωπηρά. Τους προσφέρεις καφέδες, νερά, αναψυκτικά, τυρόπιτες, έτοιμος να τους γράψεις ακόμα και το σπίτι για να μην παρατήσουν τις κούτες στο πεζοδρόμιο.

4. Το νέο σπίτι και το «έλλειμμα ραφιών»

Φτάνετε στο καινούργιο σπίτι. Οι κούτες στοιβάζονται στη μέση του σαλονιού. Και τότε έρχεται η μεγάλη, τραγική συνειδητοποίηση:

• Η νέα βιβλιοθήκη έχει τρία ράφια λιγότερα από την προηγούμενη.

• Ο τοίχος είναι πιο στενός κατά είκοσι εκατοστά.

• Το ταβάνι είναι πιο χαμηλό.

Ξαφνικά, συνειδητοποιείς ότι τουλάχιστον διακόσια βιβλία είναι πλέον άστεγα. Αρχίζεις το «Τέτρις». Βιβλία οριζόντια πάνω σε άλλα βιβλία, βιβλία σε διπλή σειρά (κρύβοντας τα πίσω για πάντα), βιβλία να ισιώνουν το κομοδίνο, βιβλία να λειτουργούν ως βάση για την καφετιέρα.

Το ηθικό δίδαγμα

Όταν όλα τελειώσουν κάθεσαι καταγής στο νέο σαλόνι ανάμεσα σε άδειες κούτες και ταινίες συσκευασίας. Η μέση σου δεν ισιώνει, τα χέρια σου είναι γεμάτα μικρά κοψίματα από χαρτί και δεν έχεις ιδέα σε ποια κούτα είναι η οδοντόβουρτσά σου.

Αλλά σηκώνεις το βλέμμα, βλέπεις τα ράφια γεμάτα και χαμογελάς με ικανοποίηση.

Μέχρι να σκεφτείς: «Α, την άλλη βδομάδα έχει παζάρι βιβλίου στο κέντρο, πρέπει να περάσω μια βόλτα…».