γράφει ο Πάνος Τουρλής

Ένα αλεπουδάκι δυσκολεύει τη μαμά του με τη συμπεριφορά του. Ο θυμός του είναι άσχημος και έντονος, «Ίσως μου αρέσει να θυμώνω», παραδέχεται το αλεπουδάκι. Τότε η μαμά του προσπαθεί να το καλοπιάσει και να του εξηγήσει με απλά λόγια πόσο άσχημο είναι αυτό το συναίσθημα για όλους. «…είναι πολύ κουραστικό να θυμώνεις…Βράζεις σαν κατσαρολάκι κι άντε να κρυώσεις μετά…». Με πολύ έξυπνες ιδέες η μαμά στρέφει το παιδί σε αγαπημένες του ασχολίες, του θυμίζει όμορφες στιγμές από το παρελθόν και του δημιουργεί θετικές εικόνες που το κάνουν να ξεχαστεί. «Όταν είμαστε μαζί, κάνουμε τα πιο ωραία όνειρα»! του αποκαλύπτει. Ποικίλες και διαφορετικές στιγμές, από πλάκες με φίλους μέχρι πικνίκ στην εξοχή κάνουν το αλεπουδάκι να μετανιώσει και να παραδεχτεί το λάθος του. Η συγχώρεση θα έρθει με τον πιο γλυκό τρόπο.

Η εικονογράφηση της ίδιας της συγγραφέως είναι υπέροχη και απολαυστική, συνοδεύει σωστά το κείμενο και απογειώνει τη φαντασία των παιδιών αποτυπώνοντας όλες τις όμορφες ιδέες της μαμάς. Απλές γραμμές, ολοσέλιδες ή και μικρότερες εικόνες, με μακρινά και υπερβολικά κοντινά πλάνα, χρωματικός πλούτος, χιλιάδες λεπτομέρειες που τραβούν το μάτι και ερεθίζουν τη φαντασία, το λεξιλόγιο και την επικοινωνία είναι μερικά μόνο από τα θετικά χαρακτηριστικά μιας δουλειάς που βάζει για τα καλά τα παιδιά στη ζωή της μαμάς αλεπούς με το παιδάκι της. Τελικά, ο θυμός είναι παιχνιδάκι!