Σ’ αγαπώ.
Μα είσαι μόνο μια στιγμή
όλης της άδειας μέρας μου.
Δε λέει να μου φτάσει…
Όλες τις άλλες τις στιγμές
o Χρόνος θαρρείς πέτρωσε
φοβάμαι μη και σπάσει.
Πώς να γεμίσει το κενό
που αφήνει η απουσία σου
και τι χαρά να δώσει;
Ρωτάω πώς εσύ μπορείς
ν’ αρκείσαι μόνο στη στιγμή
που εμένα έχει στοιχειώσει;
Τον ύπνο μου τον έχασα,
βαδίζω και παραμιλώ
και ξυπνητός κοιμάμαι.
Τα μάτια κλείνω και θαρρώ
πάλι πως σ’ έχω αγκαλιά.
Θεέ μου, ναι, φοβάμαι,
μη χάσω και το λίγο μου
ανόητο, χαζό μυαλό,
που μου ‘χει απομείνει.
Έλα, γιατί στ’ ορκίζομαι,
αν δε ριζώσεις δίπλα μου
στης ζήσης μου τη δίνη
Πράγματα βλέπω απρόβλεπτα.
(Θαρρείς αλήθεια δεν μπορώ;)
Και, ό,τι θέλει ας γίνει!
_
γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου
Μου αρέσει αυτή η δυναμική που βγάζεις μέσα απ’ το γραπτό σου. Την καλημέρα μου, Λένα.
”ΜΙΚΡΑ” ΠΟΙΗΜΑΤΆΚΙΑ ΒΑΣΩ ΜΟΥ ΑΛΛΑ ΜΕ ΜΕΓΆΛΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΝΟΜΙΖΩ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΔΙΝΕΙΣ ΣΗΜΑΣΙΑ