Αφήσαμε πίσω μας τα χρόνια

―ν’ αποξηρανθούν― στον καυτό ήλιο της νιότης μας.

Σαν τα λουλούδια, που κόψαμε μιαν άνοιξη,

για να στολίζουν τ’ ανθοδοχεία του χειμώνα…

Φορτώσαμε μ’ αυταπάτες το μυαλό μας

με δισταγμούς γι’ αυτά που αγαπήσαμε.

Κι έτσι το χτες θα εκδικείται πάντα,

όταν θα συναντιέται με το αύριο…

Τάξαμε στην ελπίδα μας «τα μέρη τ’ αταξίδευτα»,

που μόνο αητού το βλέμμα τα ’χει δει·

για μια στιγμή πιστέψαμε πως είμαστε αητοί·

μα βολευτήκαμε στη σιγουριά του κάμπου!..

Διαγράψαμε με συνοπτικές διαδικασίες τις ανάγκες μας,

και τις πετάξαμε έξω απ’ τα «θέλω» μας.

Τώρα πλαγιάζουμε χωρίς προσκέφαλο τον ήλιο,

«κι ούτ’ ένα όνειρο!», δε βρίσκουν να σκεπάσουν τα σεντόνια μας…

Το μόνο που μας απόμεινε τώρα

είναι μια ζωή από χαρές πεινασμένη

και κάποιες ληγμένες υποσχέσεις στα ντουλάπια μας

να ξεγελούν μι’ αξιοπρέπεια, φανερά ενοχλημένη,

που δεν αφήνει ήσυχα τα βράδια μας…

από την ποιητική συλλογή “Μετρητής βημάτων”