Μ’ αγαπάς, της Λένας Μαυρουδή Μούλιου

Είναι νύχτα αργά και σου γράφω

με το φως του χλωμού φεγγαριού

σαν λαμπάδα που φωτίζει 

τη σκοτεινή απλωσιά τ’ ουρανού.

Για παρέα μου έχω την αύρα

τη φωνούλα νυχτοπουλιού

το θρόισμα πάνω στα φύλλα

και τ’ άρωμα του γιασεμιού.

Γράφω γράφω και σε θυμάμαι,

έχω τόσα μα τόσα να πω

στην καρδιά φυλαγμένα για σένα 

κι’ ένα μεγάλο ζεστό Σ’ ΑΓΑΠΩ.

Και ρωτιέμαι κοντά σου αν ήμουν 

που τα λόγια σου δεν τα μασάς

θα την ένιωθες τάχα χαρά μου 

την ανάγκη να πεις μ’ αγαπάς;