Ο έρωτας δεν έρχεται με χάδι.Εισβάλλει — κεραυνός με επίκληση.Ξεγυμνώνει τα όνειρα από τα ρούχα της λογικής,χορεύει με το αγρίμι που τάιζες χρόνιαμε τη σάρκα της ηθικής.Στο μέτωπο της ψυχής, πυρετός ρουφάτο δηλητήριο της μοναξιάςκατευθείαν από το αίμα.Το «εγώ»...

Σαν δύο δέντρα που οι ρίζες τους μες στη σιωπή του χρόνου ανταμώνουν και μες τα βάθη της ψυχής στην ίδια αγάπη στεριώνουνΈτσι και εμείς, κι αν οι συνθήκες μας φυλάσσουν μακριά, έχουμε πάντα μια κρυφή ζεστή αγκαλιάΟι μέρες, οι βδομάδες, σαν άνεμοι περνούν και φέρνουν...

Κι επιτέλους,αψηφώντας τον παλιό μου δράκο,αψηφώντας και τον φόβο μου τον πιο κρυφό μου,έβαλα πλώρη για ποτάμια τρυφερά,ποτάμια που έσταζαν σαν μέλι της συκιάς,μέλι,χελιδόνι,μα σ’ εμέναμαζεμένα τα γαρύφαλλα ξεστρώνει. Κι οι ασημένιοι κύκνοι των ονείρων μου,που μαύροι...