γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Η ιστορία της Ντάφνι, δεν είναι μια αστεία ιστορία. Είναι μια άκρως ρομαντική ιστορία, διανθισμένη με τρυφερά συναισθήματα, με συγκίνηση και ξέχειλο ερωτισμό, μα ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Αν ήθελα να σκιαγραφήσω το προφίλ της ηρωίδας μας, θα σας έλεγα ότι είναι γκρινιάρα αλλά συνάμα πεισματάρα. Είναι φανατική οπαδός του ελέγχου και της αρέσει η σταθερότητα. Έχει χαμηλή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. Είναι απαισιόδοξη, μίζερη και θεωρεί τον χαρακτήρα της βαρετό.

Εργάζεται σε βιβλιοθήκη, λατρεύει τον κόσμο των βιβλίων, δεν είναι ιδιαίτερα εκδηλωτική, είναι ντροπαλή και διακατέχεται από ειλικρίνεια. Μέχρι πρότινος ήταν αρραβωνιασμένη με τον Πίτερ και όλη τους η ζωή ήταν σε πρόγραμμα. Ο Πίτερ, αβίαστα ανακαλύπτεις ότι είναι συνεπής, σταθερός, πρακτικός, αρκετά γενναιόδωρος, σοβαρός και ωραίος άνδρας. Φυσικά το γεγονός ότι χώρισε τη Ντάφνι λίγες ημέρες πριν το γάμο τους, αυτόματα τον κατατάσσει στην κατηγορία των ανώριμων, πράγμα που θα επιβεβαιώσει ο αναγνώστης πολλές φορές κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.

Ο Πίτερ λοιπόν χωρίζει τη Ντάφνι γιατί αντιλήφθηκε πως είναι ερωτευμένος με τη χρόνια φίλη του Πέτρα, μια ξανθιά καλλονή και επικοινωνιακή γυναίκα, η οποίο με τη σειρά της χώρισε τον Μάιλς, έναν ατημέλητο μπάρμαν, έναν ωραίο τύπο, διασκεδαστικό και δοτικό για να ζήσει τον έρωτά της πλάι στον Πίτερ.

Σας μπέρδεψα; Δεν νομίζω. Εύκολο είναι αν και κάπως αδιανόητο. Πλέον η Πέτρα είναι ζευγάρι με τον Πίτερ και η Ντάφνι αναζητώντας άμεσα στέγη για να φωλιάσει τη θλίψη της και φυσικά τα δώρα γάμου που της αναλογούν, δράττει την ευκαιρία και γίνεται συγκάτοικος του Μάιλς.   

Και κάπως έτσι αρχίζει η ιστορία μας…

…τα καλύτερα πράγματα στη ζωή αξίζει να τα περιμένεις…  

Μια ριπή ανέμου η οποία παρασέρνει το καπέλο από το κεφάλι της Ντάφνι, η προσγείωση στα πόδια του Πίτερ, ένα νυφικό που προορίζεται για διαδικτυακή πώληση, η Ώρα του Παραμυθιού με τις διαφορετικές φωνές της Ντάφνι, μια πολυτελή πρόσκληση γάμου αλλά και η πασαλειμμένη φωτογραφία της τελευταίας με αβοκάντο, δίνουν στον αναγνώστη το στίγμα της ιστορίας αφήνοντας αιχμές για μια πολύ δυναμική συνέχεια ξέχειλη από εξελίξεις, χιούμορ και συναίσθημα.

Η Ντάφνι είναι καταρρακωμένη. Ο Μάιλς το ίδιο. Καθένας του επιλέγει τη μοναξιά για να γλείψει τις πληγές του. Η συγκατοίκησή τους είναι τυπική και η μεταξύ τους επικοινωνία ελάχιστη. Κανένας από τους δύο δεν έχει φίλους ώστε να ακουμπήσει επάνω τους και να απαλύνει κάπως τον πόνο που νιώθει. Πασχίζουν να φαίνονται δυνατοί, να ανταπεξέρχονται στις καθημερινές τους υποχρεώσεις και έπειτα κλείνονται στο καβούκι τους και βουλιάζουν στα δάκρυά τους.

Θα μας απασχολήσουν μια έξοδος με τη συνάδελφο Άσλεϊ, ο Διαγωνισμός Ανάγνωσης ένας έρανος με ολονύχτια ανάγνωση βιβλίων και όχι μόνο, οι κυριακάτικες βόλτες ξενάγησης στην πόλη, η επίσκεψη σε έναν αχυρώνα – μπαρ αλλά και η εισβολή της ακατάστατης Τζούλια με τη θετική της ενέργεια να ξεχειλίζει και να κατακλύζει κάθε κύτταρό της.

…όλα όσα αξίζουν κρύβουν κάποιον κίνδυνο…

Η Ντάφνι έρχεται κοντά με τον Μάιλς. Η χαρακτηριστική μυρωδιά ξύλου και τζίντζερ του κούκλου Μάιλς αναστατώνει συνεχώς την ηρωίδα μας. Οι δυο τους δοκιμάζουν πράγματα μαζί, πράγματα πρωτόγνωρα, πράγματα που ενοχλούσαν τους πρώην συντρόφους τους και νιώθουν απελευθερωμένοι από τα αόρατα δεσμά τους. Προσπαθούν να ορθοποδήσουν. Άλλοτε τα καταφέρνουν, άλλοτε βαλτώνουν με συντροφιά το ποτό και τις κοινές παρακολουθήσεις ταινιών δράσης. Τα αισθήματα για τους πρώην είναι ακόμη εκεί. Τους ταλαιπωρούν, τους θυμώνουν, τους προκαλούν θλίψη. Όμως δειλά – δειλά συνειδητοποιούν τη μεταξύ τους χημεία.

Αχ, αυτή η χημεία τους. Εκρηκτική, δυνατή, με την έντασή της στο ζενίθ. Προσπαθούν να την αγνοούν, μα εκείνη όλο και δυναμώνει, όλο και φουντώνει κι αν δεν διοχετευτεί θα τους κάψει και τους δυο συθέμελα και ολοκληρωτικά.

Λίγο πριν φτάσουμε στους τίτλους τέλους, θα παραβρεθούμε σε μια βραδιά πόκερ, θα δώσουμε χώρο σε μια νέα φίλη πολλά υποσχόμενη, θα εξοικονομήσουμε χώρο για μια νεαρή που επιμελώς κρύβει τα προβλήματά της και θα σταθούμε όσο το δυνατόν πιο μακριά όταν το κουτί της Πανδώρας ανοίξει κατά λάθος.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Emily Henry, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…δεν νομίζω πως υπάρχει σωστός τρόπος να νιώθουμε…

Ετοιμαστείτε να γίνουμε μάρτυρες σε πολλές, πολλές και ποικίλες καταθέσεις ψυχής. Να αποφασίσουμε αν μπορούμε να συγχωρήσουμε γονείς όπου η συμπεριφορά τους πλήγωσε ανεπανόρθωτα τα παιδιά τους και να σταθούμε πλάι σε πονεμένους χαρακτήρες που τρομάζουν και μόνο στη σκέψη να αφήσουν τους κρυμμένους και αληθινούς εαυτούς τους να βγουν στο φως ελεύθεροι από τα βαρίδια τους, να αγαπήσουν ή να ερωτευτούν.

Ανασφαλείς ήρωες, λάθος εκβάσεις συμπερασμάτων, μπερδέματα και ηρωικές αποφάσεις, κλείνουν την αυλαία της ιστορίας μας. Κάποιοι τόλμησαν και διεκδίκησαν χωρίς πρόγραμμα ή χρονοδιάγραμμα. Κάποιοι επέλεξαν την οπισθοχώρηση. Άλλοι διάλεξαν να ζήσουν με γνώμονα την ελπίδα και τις δεύτερες ευκαιρίες. Όλοι ή καλύτερα σχεδόν όλοι όσοι έμειναν ενωμένοι μέχρι το τέλος, αποτελούν παράδειγμα προς μίμηση και δίνουν στο βιβλίο ρομαντική χροιά, ξέχειλη ερωτισμό και χαμόγελα αισιοδοξίας.

Το βιβλίο το απόλαυσα. Το κράτησα στα χέρια μου και το διάβασα χωρίς διακοπές. Είναι γοργό, ευκολοδιάβαστο, άμεσο λόγω των διαλόγων του και αποπνέει μια μοναδική φρεσκάδα!

Ίσως είναι μια αστεία ιστορία. Ίσως μέσα του να κρύβει μια αστεία ιστορία. Ίσως πάλι να είναι μια ρομαντική ιστορία με πολλές αιχμές, ανασφάλειες, αποφάσεις, τόλμη και διεκδικήσεις. Όπως και να έχει, είναι μια ιστορία ξέχειλη φόρτιση, ξέχειλη συναίσθημα και πολυσχιδείς και ευάλωτους χαρακτήρες που σας περιμένουν να τους ανακαλύψετε.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Από τη Νο1 συγγραφέα των New York Times, Emily Henry, μια λαμπερή και –προφανώς– αστεία ιστορία για δύο τελείως διαφορετικούς ανθρώπους που έχουν το λάθος πράγμα κοινό.

Η Ντάφνι πάντα λάτρευε τον τρόπο που ο αρραβωνιαστικός της, ο Πίτερ, διηγούνταν την ιστορία τους. Το πώς γνωρίστηκαν (μια μέρα με θυελλώδη καιρό), πώς ερωτεύτηκαν (εξαιτίας ενός χαμένου καπέλου) και πώς μετακόμισαν στη γραφική γενέτειρά του για να χτίσουν τη ζωή τους. Ήταν πραγματικά καλός στην αφήγηση… μέχρι που ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ήταν ερωτευμένος με την παιδική του φίλη, την Πέτρα.

Πλέον η Ντάφνι βρίσκεται μόνη της στο γραφικό Γουέινινγκ Μπέι, με νέο απρόβλεπτο συγκάτοικο τον… πρώην της Πέτρα, τον Μάιλς. Η Ντάφνι και ο Μάιλς δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικοί: εκείνη θέλει να είναι η ζωή της σε κουτάκια και με αυστηρά προσωπικά όρια, εκείνος χαοτικός και κολλημένος με μελαγχολικά τραγούδια. Έτσι οι δυο συγκάτοικοι αποφεύγουν ο ένας τον άλλο, μέχρι που μια μέρα αναγκάζονται να καταστρώσουν ένα σχέδιο.

Ένα σχέδιο που περιλαμβάνει ψεύτικες, ευτυχισμένες καλοκαιρινές περιπέτειες στα σόσιαλ μίντια. Όμως, όσο πιο πολύ προσποιούνται τόσο πιο αληθινό μοιάζει αυτό που συμβαίνει μεταξύ τους.

Όλα, φυσικά, ξεκίνησαν ως μια αστεία ιστορία και έτσι θα πρέπει να παραμείνουν. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση η Ντάφνι να ξεκινήσει τη νέα της ζωή ερωτευμένη με τον πρώην της νυν του πρώην της… σωστά;

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Η Emily Henry γράφει νεανικές ιστορίες για την οικογένεια, τη φιλία και τον έρωτα. Τα βιβλία της έχουν βρεθεί στην κορυφή της λίστας των New York Times. Έχει σπουδάσει δημιουργική γραφή στο Hope College. Ζει και γράφει στο Σινσινάτι. Περισσότερες πληροφορίες για τη συγγραφέα μπορείτε να βρείτε στην επίσημη ιστοσελίδα της: www.emilyhenrybooks.com/

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΙΟΠΤΡΑ.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.