Ήτανε χρόνια δύσκολα
Άκουγα απ τη γιαγιά μου
Ζήσανε περάσανε
Και ήταν τα δικά μου.
Ευχετήρια ψυχής
Που θελα να της δώσω
Να γυρίσει πίσω ευθύς
Χαλί για να της στρώσω.
Να συναντήσει έλεγε
Τα Άγια Χώματά τους
Να προσκυνήσει ζήταγε
Κάθε στιγμή κοντά τους.
Στα σπίτια που αφήσανε
Αφού άλλοι έτσι το κρίναν
Και με τα χρόνια μάθαμε
Συνωστισμό τον είπαν.
Φοβούνται μάλλον να τη δουν
Κατάματα την αλήθεια
Και τρέφουν χρόνια τώρα πια
Λέξεις για παραμύθια.
Μικρό παιδί σαν ήμουνα
Έβλεπα στα δικά της
Τα μάτια πάντα δάκρυα
Θρηνώντας τα χωριά της .
Εκείνα που αφήσανε
Γιατί κάψανε θηρία
Που δεν αναλογίστηκαν
Και σκόρπισαν φοβία.
Τη Σμύρνη την εκάψανε
Μας στοίβιασαν σε βάρκες
Πρόσφυγες κι αφήσαμε
Πατρίδα μας σε στάχτες
_
γράφει η Άννα Ζανιδάκη
0 Σχόλια