Βλέποντάς σε, μου θυμίζεις πουλάκι, δεν ξέρω γιατί. Σπουργιτάκι αυθάδικο, αλήτικο, ελεύθερο και παρά το ότι είσαι μικρούλι, φαντάζεις δυνατό προστατευτικό και αυτάρκες. Καμία σύγκριση με το χελιδόνι το σπαθάτο, το υπερφίαλο, το εγωιστικό, το καλοκαιρινό – Ανοιξιάτικο ή και το αντίστροφο.

Κάθομαι στο ανοικτό παράθυρο και ξάφνου από το πουθενά εμφανίζεσαι και άφοβα στέκεσαι εκεί στο πεζούλι απέναντί μου.

«Γεια σου, μικρό. Τι θέλεις από μένα ;» σε ρωτώ.

«Σου είπε κανείς ότι ντε και καλά θέλω κάτι; Να σου κάνω παρέα, μήπως; Θα το ‘θελες; Σε κάνω κέφι, έτσι που σε βλέπω να στέκεσαι ακίνητη και σκεπτική…

Α penny for your thoughts, όπως θα έλεγε το ξαδέρφι  μου στην Αγγλία. Θα μου πεις και τι με νοιάζουν εμένα οι σκέψεις σου;

Σωστά. Ενώ εσύ, αν ήξερες τις δικές μου, πιθανόν να τις αξιοποιούσες γράφοντας ένα ποίημα,  ένα τραγούδι, ένα κάτι, τέλος πάντων. Το ερώτημα όμως που  γεννάται είναι “και πού ξέρεις αν εμείς τα αλητάκια  των αιθέρων δεν εμπνεόμαστε από τις δικές σας σκέψεις και τις κάνουμε ποίηση και μουσική;”. Γιατί θα παραδεχτείς ότι από νοημοσύνη σκίζουμε. Γιατί όχι, λοιπόν;

Μα μιλώ και μιλώ κι εσύ κουβέντα δε λες. Γιατί, άραγε; Εμπιστεύσου με. Ξέρεις, δεν θέλω να σε βλέπω συννεφιασμένη, τόσες μέρες τώρα σε παρακολουθώ, σε σημείο που οι φίλοι μου να λένε ότι ένα ψιλοκόλλημα μαζί σου το έχω πάθει. Πώς να σου το πω. Θα ήθελα, λέει, να είχες  φτερά και να πετούσες μαζί μου και όχι  απαραίτητα ψηλά…

Θα έβλεπες τότε τι χάνεις από την πραγματική ζωή, έτσι που είσαι στο σπίτι σου κλεισμένη. Εγώ να κλειστώ μέσα έτσι όπως βλέπω τη δόλια την καρδερίνα σου, θα πέθαινα από την πρώτη στιγμή. Γι’ αυτό και με βλέπεις, με  κρύο, με βροχή και με χιόνι  ακόμη, να σεργιανώ στις γειτονιές. Νομίζετε οι  άνθρωποι ότι το κάνω γιατί συνεχώς είμαι πεινασμένος και ψάχνω για τροφή…

Δεν είν’ έτσι. Μα γιατί έχετε το νου σας, συνεχώς, στο φαγητό. Θα σου πω, λοιπόν, τι ψάχνω, γιατί ναι, ότι κάτι τέτοιο κάνω, δεν το αρνούμαι.

Ψάχνω για συντροφιά! Μου αρέσει να ομιλώ με υπάρξεις διαφορετικές. Μαθαίνω, μαθαίνω απίστευτα πράγματα.

Κάτι άλλο που με χαρακτηρίζει είναι η τοπολατρεία και το αποδεικνύω με το να μην αλλάζω φωλιές. Από τότε που έσκασα μύτη στη ζωή, δεν θυμάμαι να άλλαξα δέντρο και γειτονιά. Γιατί  να πετάω από δω κι από κει; Για να μάθω, δήθεν, τον κόσμο; Ένας τελικά είναι ο κόσμος. Κάνω μια πτήση πάνω από την πόλη το πρωί και άλλη μια το απόγευμα και τα βλέπω όλα.

Ο φίλος μου, το χελιδόνι, βέβαια έχει άλλη άποψη και τη σέβομαι. Του αρέσει να ξενιτεύεται. Εγώ, δεν ξέρω, κουράζομαι πολύ με τις άσκοπες μετακινήσεις. Προτιμώ τις τσάρκες μου και τις κοντινές  αποδράσεις με την κυρά μου και τα τέκνα ημών… και…».

«Πω πω πω, τι φλύαρο πουλί που είσαι. Μια αμετροέπεια στον λόγο  σου την έχεις.  Από το ένα θέμα στο άλλο και χωρίς σταματημό. Σου αρέσει αυτό;

Όμως μα την αλήθεια, ενώ πληκτικό δεν είσαι, μαζί μου χάνεις την ώρα σου. Εγώ, πέρα από την μουρτζούφλα μου, δεν έχω τίποτα να σου προσφέρω. Ίσως λίγα μπισκοτοψίχουλα μόνο, που  δεν μου τα ζήτησες, αλλά έτσι ψιλολιχούδης που είσαι και  αλητάκος, ξέρω θα σου αρέσουν.

Και το ψιλοφαλτσάρισμά σου ακόμη μου αρέσει. Αυτή η έλλειψη τελειότητας πάνω σου με εξιτάρει. Ξέρεις ε; πλήττω μέχρι αηδίας με την τελειότητα όπως και με την πολυτέλεια την εξεζητημένη.

Για παράδειγμα, κοίτα το χελιδόνι. Δεν πάει να φοράει φράκα με ψαλιδωτή ουρά, φτιαγμένα  από τον Μεγάλο μόδιστρο; Εγώ εσένα προτιμώ, αν και παραείναι μεγάλη η φτώχεια σου, βρε παιδί μου, εδώ που τα λέμε. Είσαι αυτάρκες, όμως μποέμικο, φιλοσοφημένο, ελεύθερο με την έννοια που εμείς οι άνθρωποι δίνουμε  στην λέξη ελευθερία.

Και όχι καλό μου, δε με βασανίζουν σκέψεις τέτοιες που να τις ξέρεις.

Σκέπτομαι πως έρχεται βαρυχειμωνιά και δεν θα έχω ξύλα στο τζάκι για να   μου ζεσταίνουν το κορμί. Εσύ πώς το αντέχεις το κρύο;

Σκέπτομαι τον άστεγο πόσο θα υποφέρει  και όχι μόνο  από το κρύο.

Σκέπτομαι ότι ο αναιμικός ήλιος δεν θα είναι αρκετός και έτσι θα κλειστώ στο σπίτι με την τεχνητή θαλπωρή  του θερμοπομπού.

Ό, τι και να πεις, άχαρη εποχή ο χειμώνας για τους μποέμ τύπους σαν εσένα σαν εμένα.

Μα κάθε ασχήμια έχει στην συνέχειά της μια ομορφιά που την κάνει ωραιότερη η άλλη, που πάει πέρασε. Το βλέπω κι’ έτσι αν θες. Δεν θ’ αργήσει η  Άνοιξη, δηλαδή. Δε συμφωνείς;»

«Μου βάζεις δύσκολα. Μέχρι τώρα δεν το έβλεπα έτσι. Θα το  σκεφτώ και, όταν ξαναβρεθούμε, θα έχεις την απάντησή σου.

Γεια σου και μη πολυσκέπτεσαι αρνητικά. Λίγη υπομονή και πολλή αγάπη  είναι το αντίδοτο στην μουρτζούφλα που λες.

Ο ήλιος ανατέλλει πάντα».

_

γράφει η Λένα Μαυρουδή Μούλιου