Η λύπη του πόνου μεγάλη,
αμφιβάλλω αν σκέφτεσαι πάλι,
της αυγής τα όμορφα χρώματα
και της νιότης τα σφριγηλά σώματα.
Ανοιγοκλείνω για λίγο τα μάτια,
οι στιγμές έχουν περάσει μάταια,
οι αναμνήσεις πάνω στο τραπέζι ριχμένες,
οι φωτογραφίες ξεθωριασμένες.
Του πόνου το σεντούκι έχω ανοίξει
κι αυτό δε λέει να κλείσει.
Άυπνη θα με αφήσεις και πάλι,
της βροχής την ηχώ στο κεφάλι,
θα έχω για πάντα μαζί μου,
μήπως κι ελαφρύνω για λίγο την ψυχή μου.
Το δωμάτιό σου έχω αδειάσει,
το ρολόι μου έχω ξεχάσει,
στο συρτάρι σου αφημένο
και την ώρα προσμένω.
Μα η ώρα έχει περάσει
κι εσύ το έχεις ξεχάσει.
Το δωμάτιο έχει παγώσει
και η απουσία μου δε σε έχει λυτρώσει.
_
γράφει η Ασπασία Ελένη Κολοκύθα
0 Σχόλια