(Φωτογραφία: © Στράτος Γιαννόπουλος)

Φιλοξενούμενη στη δράση «Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία» είναι η συγγραφέας Σοφία Κατάρα-Ξυλογιαννοπούλου!

Τι ερώτηση θα έκανες στον αναγνώστη που έκανε αρνητική κριτική στο έργο σου; Τι θα ρωτούσες αυτόν που θα εκφραζόταν θετικά;

Θα τους έκανα την ίδια ακριβώς ερώτηση: «Πόσο καλά διαβάσατε το βιβλίο»; Πιστεύω ότι στην περίπτωση της αρνητικής αλλά και της θετικής άποψης, η προσεκτική και καλοπροαίρετη ανάγνωση του βιβλίου αποτελεί τη βασικότερη προϋπόθεση.

Γιατί γράφεις;

Γιατί άργησα μεν, αλλά διαπίστωσα ότι μπορώ να το κάνω με αξιοπρέπεια, χωρίς να φοβάμαι να εκτεθώ και με τη βεβαιότητα ότι ο αναγνώστης μου θα νιώσει ότι τον σέβομαι.

Τι εικόνα πιστεύεις πως έχουν για εσένα οι αναγνώστες; Ισχύει;

Θεωρώ ότι με βλέπουν τρυφερή, ρομαντική και με αγάπη για την οικογένεια. Ισχύει απόλυτα, με τη διαφορά ότι προφανώς δεν είμαι μόνο αυτό. Όπως όλοι έχω τόσες πτυχές, που φαντάζομαι ότι πολλές μένουν κρυφές κι από μένα την ίδια…

Τι σε ενοχλεί και θα ήθελες να αλλάξει στον λογοτεχνικό χώρο; Τι σου αρέσει και θα ήθελες να μείνει ως έχει;

Η ευκολία με την οποία σήμερα κάποιος γράφει και κοινοποιεί τα γραφόμενά του είναι δίκοπο μαχαίρι. Από τη μια η εποχή και η τεχνολογία δίνει βήμα σε όλους, πράγμα πολύ θετικό, δημοκρατικό και ανοιχτόμυαλο κι από την άλλη τόσοι και τόσοι «αυτοχρίζονται» ποιητές ή συγγραφείς, που στο άπειρο μάτι προκαλούν σύγχυση και μόνο. Τελικά μόνο ο χρόνος θα ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι, όπως πάντα.

Ποια λογοτεχνική ερώτηση μισείς να σου κάνουν και γιατί;

Προς Θεού, δεν μισώ καμία ερώτηση!!! Απλώς θα έλεγα ότι νιώθω αμήχανα, όταν με ρωτούν «πού τα βρίσκω;». Είναι τόσο λεπτός ο μηχανισμός της παρατήρησης, της απορρόφησης των πληροφοριών και των εντυπώσεων, της εσωτερικής κατεργασίας τους και της λογοτεχνικής τους μετάπλασης, που αδυνατώ να τον συλλάβω, ούτως ή άλλως. Έτσι, δεν απαντώ, απλά χαμογελώ!!!

Με άριστα το 10, πού κατατάσσεις την συγγραφική σου ικανότητα και γιατί;

Δύσκολη ερώτηση… Θα έλεγα ότι πιάνω άνετα τη βάση, γιατί οι πιο ψηλές βαθμολογίες ανήκουν σε μεγαθήρια της Λογοτεχνίας, που θα ήταν ύβρις να πω ότι είμαι καν ομότεχνή τους.  Είμαι όμως άνω του μετρίου, γιατί γράφω σωστά ελληνικά, κρατώ το νήμα της αφήγησης σταθερά, δεν φλυαρώ, δεν μπερδεύω τον αναγνώστη, αλλά και δεν υποτιμώ τη νοημοσύνη του με κλισέ και εύκολες λύσεις. Με λίγα λόγια γράφω για μένα την ίδια και ανέκαθεν ως αναγνώστρια τα κριτήριά μου ήταν αυστηρά.

Πιστεύεις πως οι περισσότεροι ομότεχνοί σου γράφουν από εσωτερική ανάγκη ή επιδιώκουν αποκλειστικά το χρήμα και την δόξα;

Μα είναι ολοφάνερο ότι δόξα και χρήμα βρίσκεις ευκολότερα με άλλες ενασχολήσεις. Για να μπει κάποιος στη διαδικασία να μετρηθεί με τον ίδιο του τον εαυτό στα «μαρμαρένια αλώνια» της Λογοτεχνίας, κάτι πρέπει να τον τραβά προς τα ‘κει! Η εσωτερική ανάγκη να βάλει σε μια τάξη το μέσα του και να μοιραστεί με τους συνοδοιπόρους του τις δικές του ιστορίες…

Έχεις μόνο συμπάθειες ή και αντιπάθειες στους λογοτεχνικούς κύκλους; Ποια η αιτία αυτών;

Είμαι αληθινά ευλογημένη, γιατί μόνο αγάπη έχω εισπράξει ως τώρα και δε φαντάζομαι να αλλάξει κάτι στο μέλλον. Αιτία είναι ότι η ανάμειξή μου με τον χώρο έγινε σε μια στιγμή της ζωής μου, που ήμουν ήδη αρκετά μεγάλη σε ηλικία, αρκετά κατασταλαγμένη και με πείρα ζωής. Έτσι ούτε ανασφάλειες, ούτε παρορμητισμοί στάθηκαν αιτία να χαλάσουν οι σχέσεις μου με τον οποιονδήποτε. Ήξερα ποια είμαι, κρατούσα πάντα μια στάση όλο σεβασμό και ευγένεια, άρα οι επαφές μου προχωρούσαν απρόσκοπτα.

Ανέφερε τρεις χαρακτηρισμούς για τον εαυτό σου για τους οποίους είσαι υπερήφανος/η και άλλους τρεις για τους οποίους όχι.

Θα έλεγα ότι είμαι ευγενική, τρυφερή και πιστή στις σχέσεις μου. Από την άλλη έχω άγχη, είμαι αναβλητική και δεν υπερασπίζομαι τον εαυτό μου με την τόλμη που ενδεχομένως θα χρειαζόταν.

Ο χειρότερος εφιάλτης που φοβάσαι για την καριέρα σου και το ομορφότερο όνειρό που σου έχει πραγματοποιηθεί ή προσδοκάς να συμβεί στο μέλλον;

Οι εφιάλτες δεν με απασχολούν, είναι άχρηστο βάρος να φοβάσαι κάτι που δεν υπάρχει. Ως γνήσια ανασφαλές άτομο βέβαια, σκέφτομαι πράγματα του τύπου «κι αν στερέψει η έμπνευσή μου;», αλλά αμέσως αλλάζω θέμα, γιατί ένα βιβλίο γεννιέται όταν είναι έτοιμο και δεν σε προειδοποιεί, ώστε να ξέρεις εκ των προτέρων πόσα βέλη έχεις ακόμη στη φαρέτρα σου. Αρκεί όταν έρθει, «να πεις καλά την ιστορία», που θα έλεγαν κι οι φίλοι μας οι Αμερικάνοι! Όσο για όνειρα… Όνειρο – όχι σχέδιο, κάτι που προγραμματίζεις – είναι να ζει το έργο μου μετά από μένα… Αυτό και μόνο…