Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης
Απόκαμα και θα σταθώ,
τί κι αν οι άλλοι τρέχουν
και το σκυφτό τους μέτωπο
μ’ ιδρώτα κρύο βρέχουν;
Εγώ αλλοτινού καιρού
απόμαχος θα μοιάζω,
σ’ έναν απόμερο σταθμό
τα τρένα θα κοιτάζω,
από μακρυά σφυρίζοντας
πως ‘φθάσαν να σημαίνουν
και στο λαιμό μου, σαν περνούν,
κόμπους καημού να δένουν.
Γιατί είναι σαν τις μέρες μου
που έτσι όπως διαβήκαν,
σε παραζάλη κύλησαν
μα σ’ερημιά μ’ αφήκαν.
_
γράφει ο Αντώνης Θ. Παπαδόπουλος
(Από την ποιητική συλλογή “Υπόγεια Διαδρομή”, Αθήνα 1986, σελ. 17)
Ακολουθήστε μας
Real News Καθημερινή https://youtu.be/FZdzFbN8bwY https://youtu.be/OY4IHf9rIVk Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη...
Σήμερα,δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν. Όχι τους ανθρώπους.Την κρίση τους φοβόμουν.Εκείνο το αόρατο μέτρομε το οποίο με ζύγιζανκάθε φορά που περνούσααπό μπροστά τους. Λίγος.Πολύς.Σωστός.Λάθος.Αρκετός για κάποιους,ποτέ αρκετός για μένα. Κι εγώ,πιστός στο δικαστήριο,έμπαινα...
Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε; Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι. Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...
Ακολουθήστε μας στο Google News
Διαβάστε κι αυτά
Λέμε Δεν ξέρω πώς έφτασα Στους συνειρμούς αυτούς Ενσωματώθηκα στους χρόνους τους; Ε; Άγγιξα το μένος ή τη θαλπωρή τους; Ε; Οι δρόμοι Με τα αυτοκίνητα Και τους πεζούς Μετασχηματισμός είναι; Ε; Ναι. Και οι θάλασσες Με τα βότσαλα Και τα βουνά Με τα δέντρα Τι είναι;...
Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο; Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι. Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει. Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο; Κι...
Τι είναι, ας πούμε, η τύχη;Ό,τι σε καταβαραθρώνειΩς επί το πλείστονΑπαντάς. Αυτό είναι γνωστό κυρίως στους ζωντανούς. Λέγοντας αυτά στον καθρέφτη, το ανύπαρκτο αυτό ον, τον μελιστάλαχτο δολοφόνο της σάρκας, τον αγνό τιμωρό του θολού ονείρου που όλο με ποθεί και μένα...
Πολύ όμορφο και ιδιαίτερο το ποίημα σας Αντώνη!!!
Το τρένο περνά όπως κι ο χρόνος.
Βέβαια, ο τρένο κάνει στάσεις και επιβιβάζονται
νέα άτομα κάθε φορά.
Ο χρόνος προσπερνά δίχως πίσω να κοιτά…
Σας εύχομαι να μείνετε λοιπόν σ’ εκείνον τον αλλοτινό καιρό
παγώνοντας το χρόνο κι ας περνούν δίπλα σας άλλα τρένα.
Κι ας ιδρώνουν τα σκυφτά μέτωπά των άλλων ανθρώπωνπου τρέχουν…
Το ζήτημα είναι για ποιο λόγο τρέχουν;;;
Μήπως για να προλάβουν το δικό τους τρένο;;;
Υπέροχο ποίημα και τιμή για τον ιστότοπό μας…
Με εικόνες και νόημα, με γλυκόπικρο συναίσθημα που μεταδίδεται άμεσα και αυτούσια, ρυθμό, μέτρο και ρίμα…. όπως εγώ εννοώ την ποίηση… Όμορφο πολύ…