Ένα βιβλίο για την απώλεια και για τον θάνατο, ποτέ δεν είναι εύκολο να γραφτεί. Ειδικά όταν προσπαθεί να εξηγήσει αυτές τις έννοιες σε μικρά παιδιά. Υπάρχουν όμως μερικά βιβλία που λειτουργούν παρηγορητικά τόσο για μικρούς όσο και για τους μεγάλους. Ένα τέτοιο βιβλίο είναι και το «Πού πήγε ο παππούς;» της Στέλλας Μιχαηλίδου από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος κι απευθύνεται σε παιδιά από 4 ετών.
Ο μικρός πρωταγωνιστής ρωτάει την γιαγιά του αν ο παππούς πήγε στον ουρανό κι αυτή του επιβεβαιώνει πως όντως πήγε, δίνοντας έτσι το μόνιμο της κατάστασης, χωρίς να πληγώνει τόσο. Έπειτα, ο μικρός μας φίλος νιώθει τον παππού του παντού! Στη βροχή, στα αστέρια, στη θάλασσα, στο χώμα, στα λουλούδια, στις πέτρες, στα δέντρα. Η γιαγιά του, πάντα δίπλα του, να επιβεβαιώνει αυτά που λέει και να συμμετέχει μαζί του, παρατηρώντας τον κόσμο ξανά από την αρχή. Γιαγιά κι εγγονός αποδέχονται την απώλεια και την κάνουν βίωμά τους, γίνονται ξανά ένα με τη φύση που τους αποκαλύπτει τα μυστικά της.
Όλο αυτό είναι παρήγορο για τα παιδιά γιατί συνειδητοποιούν από τη μια ότι δεν πρόκειται να δουν ξανά το αγαπημένο τους πρόσωπο αλλά μαθαίνουν και να αφουγκράζονται τα μυστικά της φύσης, να καταλαβαίνουν πως όσο κρατούν αυτό το πρόσωπο μέσα στην καρδιά τους, τότε θα το νιώθουν παντού, κι ας μην μπορούν να το δουν.
Η εικονογράφηση της Mariona Cabassa γίνεται ένα με το κείμενο και μας μεταφέρει σε χώρους φανταστικούς αλλά κατά κάποιον τρόπο, γνώριμους. Καταφέρνει να συνδυάζει την πραγματικότητα με τον κόσμο των ονείρων μας κι αυτό κάνει αυτό το βιβλίο τόσο ολοκληρωμένο.
Δραστηριότητες δεν χρειάζονται σε ένα τόσο ευαίσθητο θέμα. Μόνο συζήτηση. Συζήτηση πριν διαβαστεί το βιβλίο ώστε να εξηγήσουμε κι εμείς το μόνιμο της κατάστασης μιας κι η λέξη «θάνατος» δεν αναφέρεται στο βιβλίο. Μετά το διάβασμα, έχοντας αγκαλιά το παιδί, μπορούμε να συζητήσουμε για το πώς αισθανόμαστε. Είναι απαραίτητο το παιδί να γνωρίζει τα συναισθήματά μας αλλά να ξέρει πως κι εμείς θα ακούσουμε τα δικά του. Ίσως το παιδί να θέλει να μας πει κι άλλες καταστασεις κατά τις οποιες νιώθει το αγαπημένο πρόσωπο γύρω του. Αν συμβεί αυτό, καλό θα ήταν να πούμε κι εμείς δικές μας εμπειρίες ή αναμνήσεις που έχουμε και που τώρα μας το θυμίζουν.
Η Χριστίνα Κωνσταντουδάκη έχει τελειώσει Νηπιαγωγός μα στον ελεύθερο χρόνο της είναι εφευρέτρια ονείρων κι εκπαιδεύτρια σοκολατένιων λαγών. Έχει φάει από το μήλο της Χιονάτης κι επέζησε γι’ αυτό και ξέρει όλα τα μυστικά των ηρώων των παραμυθιών. Μένει με τις 73 πολύχρωμες γάτες της που γουργουρίζουν τα κάλαντα όλο το χρόνο και γράφει παραμύθια για μικρούς, μεγάλους και ονειροπόλους. Σπουδάζει από το 2014 στο εργαστήρι δημιουργικής γραφής Tabula Rasa, έχει βραβευτεί για παραμύθια και διηγήματά της κι είναι εθελόντρια ομαδάρχισσα σε κατασκηνώσεις. Σπουδάζει σε μεταπτυχιακό του ΕΚΠΑ σχετικό με φιλαναγνωσία και το πρώτο της βιβλίο για παιδιά «Το αρχηγείο» κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Βιβλιοσκόπιο.
0 Σχόλια