Γυρτή πάνω στον ώμο σου,
κοιτάζω τον πορτοκαλί τοίχο
απέναντί μου.
Συλλογίζομαι τον γκρίζο τοίχο
που αντίκριζα
μέσα μου.
Πριν έρθεις εσύ…

Αγγίζω το χέρι σου
μετρώντας τα δάχτυλά σου,
σα να μετράω
τις μέρες
που κυλούσαν
σα νερό.
Πριν έρθεις εσύ…

Μπλέκω τα δάχτυλά μου
στα μαλλιά σου,
σα να ξεμπλέκω τα όνειρα
που έχανα
μες στη μισή αλήθεια
που βίωνα.
Πριν έρθεις εσύ…

Τρυπώνω στην αγκαλιά σου,
σα να παίζω
κρυφτό
με τις Μοίρες,
που τόσο καιρό
με τυραννούσαν.
Πριν έρθεις εσύ…

Πιάνομαι απ’ το χαμόγελό σου,
σα δροσοσταλίδα
που κρύβεται στην άκρη
των χειλιών σου,
με τον φόβο
μη χαθεί απ’ τη ζωή.
Πριν έρθεις εσύ…

Χάνομαι μες στα μάτια σου
σ’ ένα ταξίδι διαφυγής,
σα να δραπετεύω
με το δάκρυ τους
από την απόλυτη σιωπή
που μισούσα.
Πριν έρθεις εσύ…

Πριν έρθεις εσύ…
Δε γνώριζα το χάδι,
μήτε το φιλί.
Δε γνώριζα τον ήλιο,
μήτε το φεγγάρι.
Δε γνώριζα τον έρωτα,
μήτε την αγάπη.

Πριν έρθεις εσύ…
Δε γνώριζα Ζωή.

_

γράφει η Έλενα Πίνη