Σήμερα,
δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν.

Όχι τους ανθρώπους.
Την κρίση τους φοβόμουν.
Εκείνο το αόρατο μέτρο
με το οποίο με ζύγιζαν
κάθε φορά που περνούσα
από μπροστά τους.

Λίγος.
Πολύς.
Σωστός.
Λάθος.
Αρκετός για κάποιους,
ποτέ αρκετός για μένα.

Κι εγώ,
πιστός στο δικαστήριο,
έμπαινα κάθε βράδυ
να απολογηθώ.

Για όσα είπα.
Για όσα δεν είπα.
Για όσα έγινα
και για όσα περίμεναν
να γίνω.

Έτσι έμαθα να κοιτάζω τον εαυτό μου
με τα μάτια των άλλων.

Και δεν μου άρεσε.

Για χρόνια
διόρθωνα τις γωνίες μου,
έκρυβα τις αδυναμίες μου,
ζητούσα συγγνώμη
για πράγματα
που δεν ήταν εγκλήματα.

Ώσπου μια μέρα
κουράστηκα.

Όχι από τους άλλους.
Από την ανάγκη
να τους αποδεικνύω
πως αξίζω.

Σήμερα
δεν είμαι καλύτερος.

Δεν είμαι χειρότερος.

Είμαι αυτός που είμαι.

Κι αν κάποιος
έχει ακόμη το μέτρο του,
ας μετρήσει.

Εγώ
για πρώτη φορά
δεν στέκομαι στη ζυγαριά.

Και ίσως αυτό
να είναι το μόνο
που κατάφερα πραγματικά,

να μπορώ να κοιτάζω
τον άνθρωπο στον καθρέφτη
χωρίς να ρωτώ
αν αρέσει στους άλλους.

Μου αρέσει που είναι δικός μου.

Και σήμερα,
δεν φοβάμαι όπως φοβόμουν.

_

γράφει ο Ιωάννης Παπαθεοχάρους