Είναι νύχτα, είναι εσύ…

Ανάβω σπίρτα για να διώξω υποψίες σκοταδιού.

Οι φλόγες τυφλώνουν και σβήνουν

το σκοτάδι γίνεται βαθύτερο.

Κοιτώντας έξω από το στενό παράθυρο της φυλακής μου :

Μια λευκή σαΐτα, κατάλευκη σαΐτα

– μάλλον θα την βάψανε τα σύννεφα –

που πέταξαν μικρά παιδιά

γίνεται λευκός γλάρος, κατάλευκος γλάρος.

Πρώτη μέρα της Άνοιξης

κάποια λιβάδια δεν θα ανθίσουν φέτος.

Ντροπαλά λουλούδια κρυμμένα μέσα στο χώμα

– πόσο τα ζηλεύω ! –

στείρα δέντρα θρηνούν παρέα.

Απ’ τα πράσινα δάκρυα βγαίνει ένας νέος

Με σκονισμένα μαλλιά, σκονισμένα χέρια και πόδια

<< Εγώ είμαι >>

και γίνεται πάλι δάκρυ.

Τρομερό που χάθηκε

Εγώ πρόλαβα να τον ερωτευτώ

για τη φωνή του

τη θωριά του δεν πρόκαμα να δω.

Γιατί είναι νύχτα, γιατί είναι εσύ.

Λέω να ανέβω στο γλάρο

Μυρίζει θυμάρι και καυτό ήλιο.

Σεληνιακό τοπίο

μα δεν πρόφτασα το Διάστημα.

Ευτυχώς τα νερά είναι μαύρα

το γαλάζιο φέρνει ατέρμονη θλίψη

φάρμακο της μόνο ο Θάνατος!

Έφτασα στον επιθυμητό προορισμό,

ή έτσι τουλάχιστον μου είπε

ο λευκός γλάρος, ο κατάλευκος γλάρος.

Τόσο άσπρη είναι και η πέτρα

που σμιλεύτηκε

πολλές κλεψύδρες να μετράνε

απ’ το χάδι τ’ ανέμου

και την αγκαλιά της Μάνας Θάλασσας.

Είναι νύχτα, είναι εσύ.

Έφτασα στο Σαρακήνικο.

Τώρα δίνω σήμα έναρξης της τελετής

Παλμοί κυμάτων

Σφυρίγματα αγέρα

ενώνονται σε αέναη συμφωνία φύσης.

Και εγώ μαέστρος λικνίζω τα χέρια μου

σε κατάλληλο ρυθμό.

– 1, 2, 3 –

Απεκδύομαι τη σωματική φυλακή!

Κοίτα με, άγγιξε με, νιώσε με!

Πως είναι μια γυμνή ψυχή

χωρίς κούφιο κέλυφος.

Μείνε εσύ να με κοιτάς

έγκλειστος στη χρυσή ηδονική σου φυλακή.

Εγώ πάω να αγκαλιάσω τη θάλασσα…

_

γράφει ο Φοίβος Μανωλούδης