Ρόδι ειν’ η ζωή,
σπόροι η ευτυχία,
κλώνος η πνοή,
χλόη η νηνεμία.
Ρέει το νερό
στου πλάτανου τη ρίζα,
το ρείκι πιο χλωμό
στου νάρκισσου μαρκίζα.
Κρίνος η στοργή,
πηγή η ηρεμία,
βιγόνια μου μικρή,
γλυκιά μου εφηβεία.
Το ρόδο είναι εκεί
η δάφνη, το γεράνι,
ενήλικά μου εσύ
γονέων το λιμάνι.
Τί πανσεδάκια είναι αυτά
που φύτρωσαν στο πλάι,
τουλίπες, γιασεμιά
μικρά μωρά του Μάη.
Το έλατο εγίνηκε
πατέρας δίχως άλλο,
ο κατιφές εφάνηκε
να προχωρά στο ζάλο.
Βανίλια πώς ωρίμασες
ρωτάω για το θρύλο,
το κυπαρίσσι έφτασες
να έχεις πια για φίλο.
Σε θα θυμάμαι αθάνατο
γεράκι που πετάει,
το διάβα σου αμάραντο
βιολέτα που γελάει.
_
γράφει ο Κωνσταντίνος Βαγενάς
_____
Ο ποιητής είναι μαθητής Λυκείου.
0 Σχόλια