“Γεννήθηκα με ένα χάρισμα. Ταλέντο το λένε οι περισσότεροι. Εγώ ξέρω ότι έχω ένα άστρο. Εκεί πάνω στο μπράτσο κάποιος άγγελος το χάραξε. Και ξέρω και ποιος άγγελος ήταν. Ο πατέρας μου. Ήταν μια φθινοπωρινή βραδιά που γύριζε από το Μέτσοβο που είχε πάει με το φορτηγό να παραδώσει κάτι αθηναϊκές παραγγελίες. “Όταν γυρίσω, μου είπε, θα σε πάω στις πιο όμορφες κούνιες που έχεις δει”. Γύρισε σπίτι αλλά δε με πήγε κούνιες. Ήταν βράδυ και κοιμόμουν. Πήρε ένα μαρκαδόρο που έγραφε με φως και όχι με μελάνι και μέσα στο σκοτάδι ήρθε και μου χάραξε εκείνο το άστρο για να το έχω μαζί μου… Από τότε έχω ετούτο το άστρο μαζί μου βαθιά χαραγμένο και του το χρωστάω. 

Από μικρή μαζί του, σαν περιμέναμε στο αυτοκίνητο τη μαμά μου να σχολάσει από το φροντιστήριο που δίδασκε γαλλικά που ποτέ δε συμπάθησα και ποτέ δεν κατάφερε να μου μάθει, παίζαμε εκείνο το παιχνίδι. Βλέπαμε καλή ώρα στο δρόμο μία γιαγιά που έβαζε το χέρι της στην τσέπη.

– Τι λες Μυρτώ; Θα βγάλει τσίχλες;

– Όχι του έλεγα δυνατά

– Στοίχημα σε πάω ότι θα βγάλει κάτι να φάει έλεγε επίμονα

Την κοίταζα καλά καλά…και του έλεγα με σιγουριά

– Θα βγάλει ένα μαντήλι να σκουπίσει το πρόσωπό της!

– Ναι ε; έλεγε με αμφιβολία ο πατέρας μου κρυφογελώντας

– Ναι!

– Στοίχημα ένα παγωτό! μου φώναζε

Πασαλειμμένη με το παγωτό, γυρίζαμε σπίτι, η μαμά μου δεν άντεχε να παίζουμε συνέχεια το “Μάντεψε τι θα κάνει” όπως ονομάζαμε το παιχνίδι  μεταξύ μας..

“Αμάν πια…στα ζάρια τον παίζετε τον κόσμο” έλεγε κουρασμένη. Αν και πάντα σε κάθε στοίχημα έβαζε και εκείνη το χεράκι της. Και τις φορές που νομίζαμε ότι δε μας παρακολουθούσε, εκεί που δεν το περιμέναμε έδινε μία τέλεια απάντηση αναπάντεχη…

Δεν ξέρω πώς έγινε και πότε, αλλά ξαφνικά έγινα η ηρωίδα σε ετούτο το παιχνίδι.
“Θα βγει η Μυρτώ σήμερα βόλτα;” με ρώταγα στον καθρέφτη και τότε μια άλλη Μυρτώ εκεί πίσω μου, με κοίταζε από πάνω ως κάτω και έλεγε. “Ναι ναι θα πάει βόλτα μες στη βροχή!’ και χαμογέλαγε..”Μπα…δεν είναι στις καλές της. θα μείνει σπίτι” της έλεγα με σιγουριά και πάλι . Και πάντα κέρδιζα! Ποτέ δεν έχανα. Είχα ένα άστρο σου λέω. Βαθιά χαραγμένο. Σα να κατάπια τις τυχερές εξάρες από κάποιο δύσκολο αγώνα τάβλι.  Έτσι έγινα πιστή σε όλα μου τα στοιχήματα. Κάθε φορά γινόμουν και καλύτερη. Μάντευα το πότε θα φάω, πότε θα βγω, και με ποιον, πότε θα μείνω μέσα, πότε θα δω ταινία, πότε θα κοιμηθώ. 

Και όταν έβλεπα ταινίες ήμουν εξίσου εύστοχη. Ήξερα πότε θα φιλήσει κάποιος κάποια, η Μυρτώ καθόταν δίπλα μου και έπαιζε. Τολμώ να πω ότι ήταν πολύ δυνατή παίκτρια.. Μια μέρα παραλίγο να με κερδίσει. Κόντεψα να βγω εκείνη τη μέρα. Είχα φτάσει