Δεν ξέρω αν έχετε ποτέ αναρωτηθεί πού αράζει αυτός ο θρασύς πιτσιρικάς που μας εμπαίζει με τα καπρίτσια του. Πάντως δεν κυκλοφορεί ανάμεσά μας, εκτός κι αν είναι αόρατος. Η πιθανότερη εκδοχή είναι ότι βρίσκεται κάπου μακριά, γιατί τα βέλη του πέφτουν παντού. Είναι στο παρελθόν, στο μέλλον, στο διάστημα; Λίγη σημασία έχει. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι ξέρει ακριβώς τι του γίνεται. Δεν στοχεύει κάπου συγκεκριμένα. Όπως όλα τα παιδιά αμολάει με το τόξο τα βέλη του όπου λάχει, στα τυφλά, κι αλίμονο αν βρίσκεσαι σε λάθος μέρος τη λάθος στιγμή. Οι πιθανότητες να σε πετύχει είναι εξίσου λίγες με οποιοδήποτε τυχερό παιχνίδι, μόνο που αυτό το παιχνίδι μοιάζει περισσότερο με ρώσικη ρουλέτα.
Αλλά μια και γύρισε η κουβέντα στα τυχερά παιχνίδια, σήμερα είχα μια έντονη κι επιτατική παρόρμηση να συμπληρώσω ένα Τζόκερ. Δεν ξέρω από πού και πώς ξεφύτρωσε αυτή η επιθυμία. Έχω να παίξω πάνω από χρόνο. Έτσι παρόλο που το προσπέρασα, γύρισα πίσω και έσπρωξα την πόρτα της τύχης μου, στο προποτζίδικο της οδού Κολοκοτρώνη.
Ενώ προσπαθούσα να μαντέψω τα τυχερά μου νούμερα, καθισμένος σ’ ένα τραπεζάκι κοντά στη βιτρίνα, το μάτι μου έπεσε τυχαία πάνω της. Έμοιαζε να κάνει υπολογισμούς, γιατί σημείωνε νούμερα στο εξώφυλλο ενός περιοδικού. Που και που το βλέμμα της περιπλανιόταν άσκοπα στο χώρο μέχρι που κοντοστάθηκε σαν ευλογία πάνω μου. Η καρδιά μου άρχισε να κτυπάει δυνατά σαν γύφτικο ταμπούρλο. Ένιωσα την αιχμηρή διείσδυση του βέλους στο σώμα μου. Μπέρδεψα τους αριθμούς που ήθελα να συμπληρώσω και η πίεση μου χτύπησε κόκκινο. Τι πιθανότητες υπάρχουν να συναντήσεις τη γυναίκα των ονείρων σου σε προποτζίδικο; Πλάκα κάνεις. Ούτε μία στο εκατομμύριο. Ήμουν ήδη ο μεγάλος τυχερός και μετά βίας συγκρατιόμουν απ’ το να σηκωθώ και να την αρπάξω στην αγκαλιά μου. Αυτό το πρόσωπο, αυτό το στήθος, αυτά τα χέρια… (συγχωρήστε με που δεν αναφέρω περισσότερα σημεία, αλλά το υπόλοιπο του κορμιού της το έκρυβε το τραπέζι όπου ήταν καθισμένη), μου έφεραν δάκρυα στα μάτια, στέγνωσε το στόμα μου, ίδρωσαν οι παλάμες μου, ρίγη όργωναν την πλάτη μου… όμως εγώ συγκρατήθηκα. Όταν ξαναβρήκα την αυτοκυριαρχία μου αποφάσισα να περιμένω τη σωστή ευκαιρία να κάνω την αποφασιστική κίνηση. Ρουά Ματ.
Πέντε λεπτά αργότερα σηκώθηκε και πλησίασε στο γκισέ. Την ακολούθησα. Στάθηκα πίσω της. Επικύρωσε το δελτίο της και γυρνώντας να φύγει της έπεσε στο πάτωμα. Έσκυψα ενστικτωδώς να το μαζέψω και τότε αντιλήφθηκα το λάθος μου. Με την άκρη του ματιού μου, (όλα αυτά συμβαίνουν σε αργή κίνηση), είδα το βλέμμα της να καρφώνεται στον τύπο που περίμενε πίσω μου. Καθώς ανέτειλε ένα θείο χαμόγελο στο υπέροχο πρόσωπό της, σχεδόν άκουσα τον ήχο του βέλους που σφηνώθηκε στο στήθος της. Της έδωσα σαστισμένος το δελτίο και εισέπραξα ένα αδιάφορο ευχαριστώ. (από δω και πέρα όλα επανέρχονται στον φυσιολογικό τους ρυθμό). Ο τύπος με προσπέρασε κι έδωσε το δελτίο του για επικύρωση. Αυτή αντί να φύγει καθυστερούσε ταχτοποιώντας δήθεν την τσάντα της. Ο τύπος την πλησίασε κι άρχισαν την κουβέντα. Δεν άκουγα τι έλεγαν αλλά όλα κατέρρευσαν καθώς έφευγε μαζί του γελώντας, με τα στρογγυλά της οπίσθια να χορεύουν ειρωνικά στη κορυφή των αισθησιακών ποδιών της.
Όπως κάθε ιστορία, έτσι κι αυτή, αρχίζει να ξετυλίγεται από ένα τυχαίο χρονικό σημείο.
Αλλά, όπως κάθε ιστορία, που διεκδικεί κάποιο σχετικό ενδιαφέρον, έτσι κι αυτή οφείλει να καταλήξει σε ένα αποδεκτό και χρήσιμο συμπέρασμα:
«Ένας Έρωτας ευδοκιμεί. μόνον, αν το βέλος πληγώσει τη γυναίκα»
Βγήκα στο δρόμο. Τράβηξα το δικό μου βέλος από το σώμα μου και το πέταξα στον πρώτο κάδο που βρήκα μπροστά μου.

–

γράφει ο  Νίκος Γιαννόπουλος
            Σκηνοθέτης – Παραγωγός