Δεν μπορώ να σκουντήξω από επάνω μου το συναίσθημα του λείπω,
για αυτό σε κουβαλώ.
Σε κουβαλώ στην αγαπημένη μου ζακέτα,
σαν έναν αναπτήρα.
Σε κουβαλώ σαν δύο χέρια προσευχόμενα,
για μία καλύτερη μοίρα.
Σε κουβαλώ πάνω μου σαν ένα κέρμα,
σε παίζω σε ρουλέτα,
μήπως κερδίσω-όνειρο απατηλό.
Σε κουβαλώ σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι του είναι που δεν λέει να γδυθεί,
σαν μια μοίρα καταδικασμένη που από πάνω μου δεν λέει να φύγει.
Σε κουβαλώ από τότε που σε άφησα,
Τι ειρωνεία – τραγική ειρωνεία.
Να τα λέμε, ε.
_
γράφει η Κατερίνα Λέκα
0 Σχόλια