γράφει ο Πάνος Τουρλής

Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε ένα μικρό Ευχαριστώ στο στόμα του Άλεξ μαζί με το μεγάλο Όχι, το τεράστιο Θέλω, το θεόρατο Μπορώ και το αόρατο Γιατί. Το Θέλω βρίσκει την τροφή του στην παιδική χαρά, στη βιτρίνα με τα γλυκά και μεγαλώνει πάρα πολύ. Το Όχι ψηλώνει εξίσου απότομα και γίνεται μακρύ. Το Μπορώ συντρόφευε πάντα το παιδί και μεγάλωνε σταδιακά χάρη στα «μπράβο» που άκουγε για κάθε του προσπάθεια αλλά τώρα κάτι άλλαξε. Το αόρατο Γιατί τρέφεται από τις ασταμάτητες ερωτήσεις του Άλεξ. Το Ευχαριστώ όμως παραμένει μικρό, μιας και ο Άλεξ δεν το βγάζει από το στόμα του. Μια ιδέα που έχει ο πατέρας του παιδιού θα το βοηθήσει να καταλάβει πόσο μεγάλη σημασία έχει αυτή η λέξη στη ζωή του και τότε θα έρθουν μεγάλες ανατροπές. Η Δανάη Δάσκα έγραψε μια πολύ γλυκιά και τρυφερή ιστορία για τις σημαντικές πρώτες λέξεις της παιδικής ηλικίας, τον ρόλο τους στην καθημερινότητα, τις συνέπειες από την υπερβολική ή μέτρια χρήση τους κ. π. ά. Το παραμύθι δείχνει με έξυπνο τρόπο και ενδιαφέρουσες ισορροπίες μεταξύ των αισθημάτων πόσο απαραίτητα ή όχι είναι στη ζωή μας. Μικρές και απλές προτάσεις θα βοηθήσουν τα παιδιά να κατανοήσουν τον ψυχισμό του Άλεξ και να δουν πότε, πόσο και πώς επιτρέπεται η χρήση τους.

Η εικονογράφηση της Έλενας Τσαπρούνη είναι σουρεαλιστική, χωρίς ρεαλισμό και με βασικές αδρές γραμμές, χαρακτηριστικά που βοηθάνε τη μαγική ατμόσφαιρα του παραμυθιού και μας ταξιδεύουν μακριά από την οπτική πραγματικότητα. Μέσα σε αυτό το όμορφο, πολύχρωμο παραμυθένιο σύμπαν ξεδιπλώνεται η διδακτική ιστορία και ζωντανεύουν με γλυκύτητα ο Άλεξ και τα συναισθήματά του.