Φωτογραφία: © Στράτος Γιαννόπουλος

Φιλοξενούμενος στη δράση «Ελάτε να μιλήσουμε για τη λογοτεχνία»,είναι o συγγραφέας Αδάμος Χριστοφίδης!

Βιογραφικό Συγγραφέα

Ο Αδάμος Χριστοφίδης γεννήθηκε το 1980 στην Κύπρο, από πρόσφυγες γονείς που κατάγονται από το κατεχόμενο τμήμα της Κύπρου. Σπούδασε στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στο Τμήμα Εκπαίδευσης και Αγωγής στην προσχολική ηλικία, αποφοιτώντας με βαθμό « Άριστα» και απο το 2013 εργάζεται σε δημόσια νηπιαγωγεία της Κύπρου σε διάφορα προγράμματα όπως το Προαιρετικό Ολοήμερο Σχολείο και το ΔΡΑ.Σ.Ε.

Το 2020 πήρε τον μεταπτυχιακό τίτλο της Δημόσιας Διοίκησης με κατεύθυνση την Εκπαιδευτική Διοίκηση από το Πανεπιστήμιο Νεάπολις Πάφου.

Στον ελεύθερο του χρόνο ασχολείται με το διάβασμα και τη συγγραφή ενώ του αρέσει να ακούει μουσική. Το συγκεκριμένο μυθιστόρημα αποτελεί το δεύτερο κατά σειρά έργο του συγγραφέα καθώς από τις εκδόσεις «Συμπαντικές Διαδρομές» κυκλοφορούν επίσης τα παραμύθια του: «Οι κότες Απεργούν» και «Ο Λυπημένος Ουρανός».

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ

• Ποιον συγγραφέα ή ποιητή θα θέλατε να συναντήσετε;

Θυμάμαι πως από μικρός μου άρεσε να διαβάζω είτε παραμύθια είτε μυθιστορήματα και πάντα έβρισκα κάτι ενδιαφέρον στη γραφή του καθενός. Οπότε μπορώ να πω ότι έχω αρκετούς αγαπημένους συγγραφείς. Αυτή τη στιγμή όμως μου έρχεται στο μυαλό ο αγαπημένος Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ. Και ο λόγος είναι γιατί πρόσφατα ως νηπιαγωγός πραγματοποιήσαμε στο νηπιαγωγείο project με θέμα τους πλανήτες και κάναμε αναφορά στο παραμύθι «Ο Μικρός Πρίγκιπας». Θυμάμαι, μικρός, όταν πρωτοπήρα στα χέρια μου το παραμύθι «Ο Μικρός Πρίγκιπας», ήθελα πάρα πολύ να μπορούσα να τον συναντούσα από κοντά. Διάλεξα τον συγκεκριμένο συγγραφέα γιατί πιστεύω μέσα από τα λόγια του δημιουργεί μια γέφυρα ανάμεσα στη φαντασία των παιδιών αλλά και σε βαθιές ηθικές και συναισθηματικές έννοιες.

• Αναφέρατε ένα απόσπασμα 1-4 σειρών από βιβλίο ή λεγόμενα του αγαπημένου σας ομότεχνου λογοτέχνη.

Ένα απόσπασμα που λατρεύω μέσα από το παραμύθι «Ο Μικρός Πρίγκιπας» από τις εκδόσεις «Πατάκη» είναι το εξής:

• Αντίο, είπε η αλεπού. Να το μυστικό μου. Είναι πολύ απλό: μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν τη βλέπουν.

Θεωρώ ότι το απόσπασμα αυτό κρύβει και όλο το νόημα της ιστορίας καθώς με τα λόγια αυτά ο συγγραφέας μας τονίζει ότι αυτά που έχουν πραγματική αξία στη ζωή μας είναι η φιλία, η αγάπη και η εμπιστοσύνη και αυτά δεν μπορούν να ειδωθούν με τα μάτια.

• Το είδος γραφής που υπηρετείτε σας εκφράζει απόλυτα; Θα μπορούσατε να πειραματιστείτε γράφοντας κάτι διαφορετικό, κι αν ναι τι θα θέλατε να δοκιμάσετε;

Εκτός από το μυθιστόρημα μου «Το τελευταίο άγγιγμα της Αφροδίτης» έχω γράψει επίσης δύο παραμύθια. Πρόκειται για το παραμύθι «Οι κότες απεργούν» και «Ο λυπημένος Ουρανός». Πιστεύω ότι και υπό την ιδιότητα μου ως νηπιαγωγός αυτό το είδος γραφής με εκφράζει απόλυτα. Και θα ήθελα να μπορώ να συνεχίσω να εμπνέομαι από τα παιδιά για να γράφω παραμύθια.

• Ποια θεωρείτε την πιο ξεχωριστή στιγμή στη λογοτεχνική σας διαδρομή ως τώρα;

Δεν μπορώ να πω ότι έχω διανύσει μια μακρά λογοτεχνική διαδρομή μέχρι τώρα καθώς η έκδοση και των τριών μου έργων είναι σχετικά πρόσφατη. Κι ενώ το πρώτο έργο μου ήταν το παραμύθι: «Οι κότες απεργούν», εντούτοις θεωρώ ότι η έκδοση του μυθιστορήματος μου: «Το τελευταίο άγγιγμα της Αφροδίτης» ήταν η πιο ξεχωριστή μου στιγμή. Το μυθιστόρημα αυτό δεν αποτελείται απλά από μια ιστορία, είναι μια κατάθεση ψυχής και γράφτηκε για κάποιο σκοπό, ήταν μια υπόσχεση που έδωσα στον εαυτό μου όταν έφυγε από τη ζωή η αγαπημένη μου γιαγιά. Να γράψω και να αφιερώσω κάτι σε αυτήν. Μου πήρε λοιπόν 17 χρόνια για να υλοποιήσω την υπόσχεση μου για αυτό και η έκδοση του μυθιστορήματος μου ήταν και είναι η πιο ξεχωριστή στιγμή όχι μόνο στη λογοτεχνική μου διαδρομή αλλά και στη ζωή μου.

• Ποια είναι η γνώμη σας για τους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς;

Πιστεύω ότι οι λογοτεχνικοί διαγωνισμοί νθαρρύνουν τη δημιουργία και αναδεικνύουν νέα ταλέντα. Ειδικά στην Κύπρο, που η λογοτεχνία δεν αναπτύσσεται με την ίδια ένταση όπως σε μεγαλύτερες χώρες, εντούτοις δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως στάσιμη, εξελίσσεται σταθερά και πιστεύω ότι σε αυτό συμβάλλουν και οι λογοτεχνικοί διαγωνισμοί. Μέσα από τους διαγωνισμούς αυτούς αναδεικνύονται νέα ταλέντα, ενισχύεται η φιλαναγνωσία και η δημιουργική γραφή ενώ ενισχύεται το ενδιαφέρον του κοινού για το βιβλίο.

• Σε ποια ηλικία εκφραστήκατε για πρώτη φορά, γράφοντας το πρώτο σας πεζό ή ποιητικό κείμενο;

Το 2009 ( σε ηλικία 29 ετών ) βρισκόμουν στην Αθήνα για την απόκτηση του 2^ου μου πτυχίου στην προσχολική εκπαίδευση. Στα πλαίσια της πρακτικής μου άσκησης, έπρεπε, με την ομάδα μου, να δημιουργήσουμε και να παρουσιάσουμε μια πασχαλινή δραστηριότητα στα παιδιά. Κάπως έτσι ξεκίνησα τα πρώτα μου βήματα και έγραψα την πρώτη μου ιστορία. Βέβαια έμεινε και αυτή κλεισμένη σε ένα συρτάρι μέχρι τον Αύγουστο του 2024 όταν, ήρθα σε επαφή με τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές και τον Οκτώβριο του 2024 είχα πλέον στα χέρια μου το πρώτο μου παραμύθι με τον τίτλο «Οι κότες Απεργούν».

• Γιατί γράφετε;

Όπως ανάφερα και πιο πάνω έχω σπουδάσει «Εκπαίδευση και Αγωγή στην Προσχολική Ηλικία» και εργάζομαι στην Κύπρο ως Νηπιαγωγός. Αγαπώ πάρα πολύ τα παιδιά και μου αρέσει η επαφή μαζί τους γιατί πιστεύω ότι από τα παιδιά πολλές φορές λαμβάνουμε πολύ περισσότερα από όσα δίνουμε. Τα παιδιά έχουν απορίες και πολλές φορές εμείς οι μεγάλοι δεν έχουμε τις σωστές απαντήσεις. Αυτό που κάνω καθημερινά στο σχολείο είναι να ακούω τα παιδιά και τις απορίες τους και όταν πηγαίνω στο σπίτι μου καταγράφω κάποιες από αυτές και τις επεξεργάζομαι προσπαθώντας να σκεφτώ μια ιστορία. Με αυτό τον τρόπο εμπνέομαι γράφοντας τα παραμύθια μου. Όσον αφορά το μυθιστόρημα μου όμως αυτό ήταν κάτι διαφορετικό. Η ιδέα γεννήθηκε πριν πάρα πολλά χρόνια από ένα δυσάρεστο γεγονός που μου συνέβηκε και αφορούσε στην απώλεια ενός αγαπημένου μου προσώπου. Ήταν περίπου 10 Δεκεμβρίου του 2009, δηλαδή πριν από 17 χρόνια, όταν καθόμουν στην αγαπημένη πολυθρόνα της γιαγιάς μου κλαίγοντας. Στις 7 Δεκεμβρίου έφυγε από τη ζωή όχι όμως από γηρατειά παρότι ήταν 86 ετών αλλά νικημένη από τον καρκίνο. Το σοκ για μένα ήταν μεγάλο και τότε αποφάσισα να γράψω και να τις αφιερώσω ένα βιβλίο. Ακόμη δεν μπορώ να συνειδητοποιήσω πως όλη η ιστορία πέρασε μπροστά στα μάτια μου σαν μια ταινία που είχα δει δεκάδες φορές. Για κάποιο λόγο ήξερα ακριβώς πώς να ξεκινήσω και πώς να τελειώσω λες και κάποιος έβαζε στο μυαλό μου τα κεφάλαια της ιστορίας ένα προς ένα. Αρχικά όμως το μόνο που σκεφτόμουν δεν ήταν άλλο παρά η ομορφιά της ψυχής της αγαπημένης μου γιαγιάς. Στη συνέχεια εκμεταλλεύτηκα το γεγονός ότι ως παιδί πάντα μάζευα αποκόμματα από περιοδικά και εφημερίδες από διάφορα γεγονότα και ανθρώπους και έψαχνα μέσα σε αυτά προσπαθώντας να βρω το οτιδήποτε θα μπορούσε να γίνει κι αυτό μέρος της ιστορίας μου. Μαζί βέβαια με τις δικές μου ίσως ανεκπλήρωτες επιθυμίες και απωθημένα. Και κάπως έτσι ολοκλήρωσα την ιστορία μου. Με λίγα λόγια το μυθιστόρημα μου ήταν μια εσωτερική ανάγκη και μια υπόσχεση που έπρεπε να εκπληρώσω ενώ η έμπνευση μου για τα παραμύθια μου πηγάζει από τα ίδια τα παιδιά.

• Ποιο είδος γραφής αγαπάτε να υπηρετείτε και για ποιο πιστεύετε πως δεν έχετε τις απαραίτητες ικανότητες, διάθεση και γνώσεις για να συνεισφέρετε;

Αν κρίνω από το μυθιστόρημα μου πιστεύω ότι δεν χρειάζεται να έχει κανείς τεράστιες ικανότητες και γνώσεις αλλά τη διάθεση να θέλει να δημιουργήσει κάτι. Από το 2015 όμως που ολοκλήρωσα τη συγγραφή του μυθιστορήματος μου, προσπάθησα να σκεφτώ και κάποια άλλη ιστορία αλλά μέχρι τώρα αυτό δεν ήταν εφικτό. Ίσως θεωρώ πως ότι είχα να πω τα έχω συμπεριλάβει το μυθιστόρημα μου «Το τελευταίο Άγγιγμα της Αφροδίτης». Και δεν είμαι σίγουρος αν πραγματικά θέλω να γράψω κάποιο άλλο μυθιστόρημα. Αυτό όμως που αγαπώ να υπηρετώ είναι η συγγραφή παραμυθιών. Εύχομαι όσο μπορώ να κάνω αυτό το επάγγελμα και να συνεχίσω να εμπνέομαι από τα παιδιά, για τα παιδιά, που είναι το μέλλον της κοινωνίας μας.

• Σε ποιόν εκδοτικό οίκο θα θέλατε να εκδίδεται το βιβλίο σας και γιατί;

Από το 2015 που ολοκλήρωσα το μυθιστόρημα μου αποτάθηκα σε αρκετούς ελληνικούς εκδοτικούς οίκους για την έκδοση του. Η απάντηση όλων ήταν αρνητική. Θέλω να πιστεύω ότι όλοι απέρριπταν το μυθιστόρημα μου γιατί το περισσότερο μέρος της ιστορίας διαδραματίζεται στην Κύπρο και ίσως δεν αφορούσε σε μεγάλο βαθμό το ελληνικό κοινό. Γι αυτό και το μυθιστόρημα μου έμεινε στο συρτάρι για 10 χρόνια. Όταν ήρθα σε επαφή με τις εκδόσεις «Συμπαντικές Διαδρομές» και έχοντας υπόψη μου τις προηγούμενες προσπάθειες μου, μη θέλοντας να απογοητευτώ για ακόμη μια φορά σκέφτηκα να στείλω αρχικά το παραμύθι μου «Οι κότες Απεργούν». Και η απάντηση ήταν θετική. Και όχι μόνο θετική αλλά μέσα σε 4 μήνες είχα στα χέρια μου όχι μόνο το πρώτο μου παραμύθι αλλά δύο παραμύθια και το μυθιστόρημα μου. Θεωρώ ότι η σχέση μεταξύ ενός συγγραφέα και ενός εκδότη έχει τεράστια σημασία γι αυτό και θέλω να ευχαριστήσω θερμά τον κύριο Σωτήρχο Γεώργιο γιατί είναι δίπλα μου σε ότι κι αν ζητήσω και η σχέση μας δεν εξαρτάται μόνο από ένα συμβόλαιο. Θα ήθελα να εκδίδω τα βιβλία μου σε έναν εκδοτική οίκο στον οποίο υπάρχει εμπιστοσύνη μεταξύ μας αλλά και να απευθύνεται σε ένα κοινό που ταιριάζει με το είδος και το ύφος της γραφής μου, και αυτές είναι οι «Συμπαντικές Διαδρομές».

• Ο χειρότερος εφιάλτης που φοβάστε για την καριέρα σας και το ομορφότερο όνειρό που σας έχει πραγματοποιηθεί ή προσδοκάτε να συμβεί στο μέλλον;

Μου αρέσει πάρα πολύ η ενασχόληση μου με τα παιδιά ως νηπιαγωγός και θέλω όσο μπορώ να συνεχίσω να ασκώ το επάγγελμα αυτό. Επάγγελμα, αλλά και λειτούργημα γιατί απαιτεί αγάπη, αφοσίωση και υπομονή και συμβάλει στη διαμόρφωση της προσωπικότητας και των αξιών των παιδιών. Όσον αφορά όμως το ομορφότερο όνειρο μου, αυτό έχει να κάνει με το μυθιστόρημα μου. Μπορεί και να φανώ βέβαια αρκετά φιλόδοξος και οραματιστής αλλά πιστεύω ότι «Το τελευταίο Άγγιγμα της Αφροδίτης» μόλις έχει ξεκινήσει το ταξίδι του και εύχομαι να είναι μακρύ. Η Κύπρος, αλλά κυρίως η πόλη μου, η Πάφος, έχει πολλές ομορφιές οι οποίες αναδεικνύονται μέσα από το μυθιστόρημά μου. Και είναι ο τόπος όπου σύμφωνα με την μυθολογία, η ίδια η Αφροδίτη, η θεά της ομορφιάς αναδύθηκε από τους αφρούς της θάλασσας, κάτι που δεν μπορούσα να παραλείψω. Και το γεγονός ότι το μυθιστόρημα αυτό χαρακτηρίζεται από μια έντονη κινηματογραφική ροή, με ζωντανές εικόνες, πιστεύω ότι θα μπορούσε να αποτελέσει εξαιρετική βάση για μεταφορά στη μεγάλη οθόνη.

Ελάτε να βάλουμε όλοι μας από ένα λιθαράκι ώστε ο λογοτεχνικός κόσμος να γίνει ακόμη ομορφότερος!

Σημαντική σημείωση: Οι απαντήσεις στις συνεντεύξεις των συγγραφέων και των αναγνωστών δίνονται με το δικαίωμα της ελευθερίας του λόγου και αντιπροσωπεύουν αποκλειστικά τις προσωπικές σκέψεις του εκάστοτε συμμετέχοντα. Ο υπεύθυνος της στήλης, Θεόφιλος Γιαννόπουλος και η ιστοσελίδα tovivlio.net δε φέρουν καμία νομική ευθύνη.

Με όλη τη θετική μου ενέργεια

Θεόφιλος Γιαννόπουλος