Μια φορά κι έναν καιρό
ήταν ο Χρόνος γερασμένος
σε μια καρέκλα σκοτεινή
φορούσε καθαρή απελπισία
κι είχε ξεχάσει τα γιατί.
Βιαστικά του είπα καλημέρα
ήταν η ώρα πια αργά
μια ηλιόλουστη βροχή
δεν έφτανε στο χώμα
κι όμως τρυπούσε την ψυχή.
Με κοίταξε κι αυτός θλιμμένα
φοβόταν, μα ψιθύρισε κρυφά
«σου έχω μια αλήθεια τρομερή
η σωτηρία δεν υπάρχει
άντε τώρα ζήσε τη ζωή».
Από τότε περάσανε αιώνες
και τα λόγια του πολλά
και η σοφία του μικρή
μα τώρα εγώ κάθομαι στο δρόμο
σε μια καρέκλα σκοτεινή.
Μια φορά κι έναν καιρό
ήταν ο Χρόνος περασμένος
με μια ανάσα βρομερή
αχ, με φίλησε στο στόμα
και τώρα θέλω πιο πολύ!
_
γράφει ο Σωκράτης Τσελεγκαρίδης
Σωκράτη πολύ ωραίο!!
Γέρο χρόνε στάσου λίγο…