γράφει η Κατερίνα Σιδέρη

Η φυγή, είναι μια λέξη με μονάχα τέσσερα γράμματα, είναι μια λέξη φαινομενικά μικρή μα τόσο δυνατή, όσο δεν βάζει ο νους μας. Πότε επιλέγεις τη φυγή; Όταν κάτι έχει τελειώσει; Όταν κάτι πονάει; Όταν κάτι σου την επιβάλλει; Ναι όλες οι παραπάνω θα μπορούσαν να είναι πιθανές απαντήσεις, μα τι γίνεται στην περίπτωση που μια φυγή δεν είναι τόσο εύκολο να δρομολογηθεί;

Αυτή είναι η κεντρική ιδέα του βιβλίου με πρωταγωνίστρια τη Βίκυ. Είναι μοναχοπαίδι και η σχέση με τους γονείς της είναι άριστη. Σαν χαρακτήρας είναι έξυπνη, διαθέτει χιούμορ, είναι οργανωτική και υπάκουη. Θα δημιουργήσει δεσμό με τον Φώτη, έναν άνδρα που δεν δέχεται σαν απάντηση το όχι και χωρίς καλά – καλά να το καταλάβει, θα παντρευτεί μαζί του θα αποκτήσει δύο παιδιά.

Η Βίκυ για τους δικούς της λόγους αλλά και λόγω συγκυριών, συνδέθηκε με τον Φώτη. Έναν άνθρωπο που σκορπά δεκάδες συγγνώμες ειπωμένες με πολλούς τρόπους, έναν άνθρωπο σκληρό, εριστικό, απότομο, αδιάφορο, προσβλητικό και συνάμα χειριστικό. Η Βίκυ υπομένει συμπεριφορές και δέχεται τις προβληματικές μεταξύ τους καταστάσεις, όλα για χάρη των παιδιών της. Η κατάσταση διογκώνεται. Η θηλιά στον λαιμό της σφίγγει και η μόνη της μέριμνα είναι τα παιδιά.

Πλάι της έχει ανθρώπους που την στηρίζουν και την αγαπούν. Η Εύα είναι μια από αυτές. Έχει φροντιστήριο Αγγλικών και παρέχει στη Βίκυ ασφάλεια αλλά και ψυχολογική υποστήριξη. Η Ηρώ, είναι φίλη της και μαζί με τον γιο της τον Θοδωρή βρίσκουν απάνεμο λιμάνι για τις δικές τους φουρτούνες. Τέλος η τραπεζική υπάλληλος και εχέμυθη Λένα, θα σταθεί και εκείνη στο πλάι της Βίκυς και θα συνδράμει αποτελεσματικά όπου και όποτε οι συνθήκες το απαιτήσουν.

…δυστυχώς μερικές φορές το ποτέ αργεί να έρθει… 

Οι κρυφοί λογαριασμοί offshore, η εξίσου κρυφή αλλά και οργανωμένη αποταμίευση, οι παράνομες συναναστροφές ενός ‘εξαφανισμένου’ για καιρό συζύγου, η βραδινή επίσκεψη δύο ένστολων στο σπίτι της οικογένειας, αλλά και οι απειλές, οι συκοφαντίες και οι κατηγορίες ενός άνανδρου που θέλει να λέγεται πα – Τέρας, ανοίγουν άτσαλα την αυλαία και εισάγουν τον αναγνώστη απευθείας στα βαθιά.

Η γνωριμία της Βίκυς με έναν γοητευτικό, αποφασιστικό, ψύχραιμο και προνοητικό άνδρα, τον Μάνο δεν έχει τίποτα το ερωτικό. Ο Μάνος με το εκλεπτυσμένο γούστο, κουβαλά τους δικούς του εφιάλτες στην ψυχή του και πλάι στην τρομαγμένη γυναίκα θα βρει διέξοδο να εξιλεωθεί για τα δικά του ‘κρίματα’.

Μπορεί τα κομμάτια του παζλ που σας αποκαλύπτω να μην είστε σε θέση ακόμη να τα τοποθετήσετε στο παζλ της ιστορίας, μα μη βιάζεστε. Έχετε υπομονή, συλλέξτε πληροφορίες και συνεχίζοντας θα αντιληφθείτε πολλά. Η Βίκυ θέλει να απαγκιστρωθεί από τα δεσμά της. Η ανάγκη να το πράξει, πλέον είναι επιτακτική. Όμως το σχέδιο θέλει υπομονή, θέλει εχεμύθεια, θέλει τόλμη και στήριξη από ανθρώπους που την αγαπούν και τη νοιάζονται. 

Σειρά έχει ένας αδέσμευτος λογαριασμός με πολλά μηδενικά, ένα διαμέρισμα άδειο ακόμη για τις ανάγκες κάποιων αναγκαίων συναντήσεων, οι προσεγμένες και άκρως μυστικές κινήσεις του Μάνου σε συνεργασία με τους πρώην εργοδότες του, οι διακοπές της Ηρώς με τρία παιδιά αλλά και οι ξεκάθαρες προειδοποιήσεις και απειλές του Φώτη που δεν έχει αντιληφθεί το μέγεθος της σοβαρότητας της κατάστασης. Όλα όσα διαβάζουμε προβληματίζουν τον αναγνώστη που αδημονεί για τις εξελίξεις της φυγής. 

…αν δεν ρισκάρεις, δεν πρόκειται να ξεφύγεις ποτέ…

Κάπου εδώ στο κείμενο θα εισέλθει η μητροπολιτική Γαλλία, μια οικολογική κατασκήνωση, ένα ταξίδι με όλες του τις λεπτομέρειες ελεγμένες, το σέρβις στο κλιματιστικό των γονιών της Βίκυς, αλλά και ένα ταξίδι στο Άμστερνταμ για την Ειρήνη. Όχι δεν έκανα λάθος στο γυναικείο όνομα που ανέφερα. Η Ειρήνη, κάνει ένα σύντομο πέρασμα από το βιβλίο, μα όχι αδιάφορο. Η σύνδεσή της με την ιστορία είναι άρρηκτη και κομβική, μα μην ελπίζετε σε περαιτέρω αποκαλύψεις.

Δεν είναι εύκολο να αφήσεις πίσω σου το παρόν και να δημιουργήσεις τις κατάλληλες προϋποθέσεις για τη φυγή σου, όταν μάλιστα δεν είσαι μόνος σου και επιπρόσθετα, έχεις την ευθύνη μικρών παιδιών που υπεραγαπάς. Η Βίκυ θα τολμήσει. Η Βίκυ θα ρισκάρει. Η Βίκυ θα εμπιστευτεί. Και στο παρελθόν το είχε πράξει και έπεσε σε ύφαλο. Τώρα, θα έχει καλύτερη εξέλιξη η ζωή της ή η ιστορία θα επαναληφθεί;

Μην περιμένετε να απαντήσω. Άλλωστε είμαι σίγουρη ότι ούτε και εσείς θέλετε να μάθετε πως εξελίσσεται η πορεία της φυγής. Το ταξίδι είναι μεγάλο, είναι επικίνδυνο, είναι κακοτράχαλο και η υπομονή μια αρετή που πρέπει πάση θυσία να βγει μπροστά και να λάβει στα χέρια της τα ηνία.

Από τα βιβλία που διαβάζω, επιλέγω μια φράση που μου κίνησε το ενδιαφέρον για να την μοιραστώ μαζί σας. Από το βιβλίο της Τζένης Πετροπούλου, ένα σύντομο βιογραφικό της οποίας θα βρείτε στο τέλος του άρθρου, επέλεξα την παρακάτω:

…όλοι έχουν δικαίωμα να κάνουν λάθη και να παραστρατήσουν, αρκεί κάποια στιγμή να αναγνωρίσουν το κακό και να προσπαθήσουν να βγουν στο φως αλλάζοντας πορεία…     

Θα διαβάσουμε για τον Κώστα και την Όλγα δυο φύλακες για απροστάτευτα μέλη, για ένα ημερολόγιο που κάπου έμεινε ξεχασμένο, για τον Χάρη, έναν ευγενικό και ερωτευμένο άνδρα, για έναν νευρικό παροξυσμό απόρροια του εγκλεισμού, των νεύρων και της στέρησης εξουσίας, αλλά και για μια κρουαζιέρα στον Ινδικό ωκεανό.

Σας μπέρδεψα, το ξέρω. Αυτός ήταν ο σκοπός μου. Να σας παρέχω πολλές μα σκόρπιες πληροφορίες που καμία σχέση δεν έχουν μεταξύ τους. Δεν είναι όμως έτσι. Όλα συνάδουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Όλα συνδέονται με την ίδια αόρατη κλωστή. Όλα στο τέλος θα καταλήξουν στον ίδιο προορισμό, για εκείνους του ήρωες που πάλεψαν, που πίστεψαν, που τόλμησαν, που η ζωή τους χρωστούσε.

Ο κύκλος έκλεισε, ένας νέος άνοιξε και η ελπίδα είναι έτοιμη να ανεμίσει τα μαλλιά τους. Αυτή η ελπίδα αναζωογονεί και τον ίδιο τον αναγνώστη κάτι το οποίο έχει ανάγκη. Σε ένα βιβλίο με αυταρχική εξουσία, απειλές και προσβολές, θα βρει μια μικρή χαραμάδα η ελπίδα να ανθίσει και, αν κάποιοι από τους ήρωες την τροφοδοτήσουν, ίσως λέω ίσως να καταφέρει να καρποφορήσει.

Το οπισθόφυλλο του βιβλίου αναφέρει:

Κρυμμένη πίσω από το προσωπείο μιας φαινομενικά ήσυχης ζωής, μια γυναίκα με όνομα, ψυχή και όνειρα βίωνε για χρόνια τον φόβο και την κακοποίηση, χάνοντας καθημερινά τον εαυτό της. Η Βίκυ έμαθε να κρύβει τα σημάδια, όχι μόνο εκείνα του σώματος, αλλά και της καρδιάς της. Πίστευε πως το να υπομένει και να συγχωρεί αδικαιολόγητες πράξεις είναι το σωστό.

Μέχρι που αναγνώρισε τα ίδια σημάδια στα μάτια των παιδιών της. Και μόνο τότε συνειδητοποίησε ότι το μεγαλύτερο καθήκον της είναι να τα προστατέψει. Μόνο τότε είδε ότι δίπλα της υπήρχαν άνθρωποι που μπορούσαν να τη βοηθήσουν να σπάσει τα δεσμά της. Μόνο τότε κατάλαβε ότι δεν ήταν μόνη.

Μια σκληρή αλλά τόσο αληθινή διαδρομή: από τον φόβο στην αφύπνιση, από τη σιωπή στη μαρτυρία, από την απόγνωση στην ελπίδα. Γιατί η φυγή δεν είναι πάντα πράξη δειλίας, αλλά καμιά φορά είναι η πιο μεγάλη πράξη γενναιότητας.

Λίγα λόγια για τη συγγραφέα του βιβλίου.

Για περίπου είκοσι χρόνια εργαζόμουν στον χώρο των πωλήσεων. Ένα επάγγελμα ψυχοφθόρο, από το οποίο έβρισκα διέξοδο στον μαγικό κόσμο των βιβλίων. Έτσι, μπορούσα να αποδράσω και να ταξιδέψω σε μέρη που δημιουργούσα εγώ. Αργότερα ένιωσα ότι ο καλύτερος τρόπος για να αντιμετωπίσω την καθημερινότητά μου ήταν να μεταφέρω τις σκέψεις μου σε μια κόλλα χαρτί και, τέλος, να τις μοιραστώ μαζί σας.

Άλλα έργα της ιδίας «Ένας κήπος, ένα γεύμα κι ένας έρωτας», συλλογή διηγημάτων, στην οποία συμμετείχε.

Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΕΞΗ.

Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο, θα βρείτε εδώ.