Τι όμορφη αυτή η λέξη… Μου φέρνει στο μυαλό φωτεινές εικόνες, γεννά μέσα μου δροσερά συναισθήματα. Το άνθος του χειμώνα… Πόσο παράξενο αυτό! Ένα λουλούδι να ανθίζει, ενώ γύρω του η φύση απλώνει το παγωμένο πέπλο της, εκείνο που παγιδεύει το όμορφο πρόσωπό της.

Ίσως τελικά ξέρω γιατί αγαπώ αυτή τη λέξη. Γιατί κάθε φορά της δίνω κι ένα διαφορετικό νόημα, μα όλα πηγάζουν από κάτι κοινό: την ανάγκη για Αληθινή Ζωή. Μια ζωή που επιλέγω να μην είναι γκρίζα, αλλά χρωματιστή. Μια ζωή που αντιστέκεται σε ό,τι προσπαθεί να την πνίξει. Μια ζωή γεμάτη ελπίδα που αποσιωπά την απόγνωση.

Θα ήθελα να ήμουν κι εγώ ένας χειμωνανθός. Ένα λουλούδι θαρραλέο που δε φοβάται το χιονιά. Εκεί που όλα μοιάζουν νεκρά, βαστά γερά στις ρίζες του και ξεκινά να ζει, σε συνθήκες που “λογικά” δεν ευνοούν την ύπαρξή του. Μα μέσα απ’ τη ζωή του, σκορπά τη ζωή γύρω του. Το τοπίο ομορφαίνει κι ο χειμώνας αποκτά μια όψη ανοιξιάτικη.

Όμως, ακόμη κι αν δεν είμαι χειμωνανθός, είμαι ευγνώμων που έμαθα να τον αναγνωρίζω. Τυλίγω με το άρωμά του την καρδιά μου και ταξιδεύω χωρίς να βουλιάζω, όταν όλα καταρρέουν. Όπου θλίψη, βάζω χαρά. Όπου κακία, αγάπη. Όπου βουητό, σιωπή. Όπου σκοτάδι, λάμψη. Ξέρω πως το ταξίδι αυτό δεν είναι εύκολο, αλλά σίγουρα είναι ο δρόμος που με πάει σε αυτό που εγώ πιστεύω για ζωή.

Τώρα που η φύση μοιάζει ναρκωμένη, ας ψάξουμε όλοι τον χειμωνανθό μας. Ας αντλήσουμε από αυτόν δύναμη και ας κάνουμε ένα βήμα πιο κοντά στη ζωή. Γιατί προτιμά να ανθίζει μόνος τον χειμώνα, αλλά ξεχωρίζει πιο πολύ κι από κάθε ανοιξιάτικο λουλούδι…

_

γράφει η Νίκη Αλπού