Καθισμένη πλάι στο καλοριφέρ, η Δέσποινα προσπαθούσε να ζεστάνει τα παγωμένα χέρια της. Κάθε τόσο, έριχνε μια κλεφτή ματιά να δει μήπως ξύπνησε το αφεντικό. Παραδόξως κοιμόταν ακόμη του καλού καιρού. Είχε, επομένως, κάμποση ώρα να απολαύσει την ηρεμία της, έστω κι...

«Όπου και να ταξιδέψω η Ελλάδα με πληγώνει», έγραψε πριν χρόνια ο Σεφέρης και αδιαμφισβήτητα η φράση αυτή στοιχειώνει την πραγματικότητα του τόπου μας. Πάντα βρίσκει κανείς ένα, δύο, τρία ή και περισσότερα δεινά να καταλογίσει σ’ αυτό το άλλοτε θεωρούμενο...

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές...

Σκορπίστηκες από 'δω κι από 'κει.Μοίρασες την ψυχή σου σε χίλια κομμάτια κι έδωσες σε όλους από λίγο.Μέχρι που άδειασες και τώρα δεν έχεις να σου δώσεις τίποτα.Τα πήραν όλα, αφού τα πρόσφερες. Σε εσένα, κανένας και τίποτα.Ας πρόσεχες… _γράφει η Νίκη...

Ήξερε ότι θα ήταν τελειωτικό αλλά το είχε αποφασίσει. Έπρεπε να μπήξει βαθιά το μαχαίρι, να το στρίψει με μίσος και να αφήσει κάθε σταγόνα να κυλήσει λυτρωτικά. Μάζεψε όλες τις δυνάμεις της κι επιτέθηκε. Ένιωσε να σκίζεται το μέσα της, ούρλιαξε κι...

Δεν θυμάμαι τη μέρα. Μπορεί να ήταν Πέμπτη, ή Παρασκευή. Αλλά για εμένα ήταν από τις ομορφότερες της ζωής μου. Είχαμε συναντηθεί στην παραλία και καθόμασταν αγκαλιασμένοι στη βρεγμένη άμμο. Δεν θυμάμαι τι φορούσες, μόνο το άρωμά σου μου έχει μείνει. Μπλεγμένο με...

Τι όμορφη αυτή η λέξη... Μου φέρνει στο μυαλό φωτεινές εικόνες, γεννά μέσα μου δροσερά συναισθήματα. Το άνθος του χειμώνα... Πόσο παράξενο αυτό! Ένα λουλούδι να ανθίζει, ενώ γύρω του η φύση απλώνει το παγωμένο πέπλο της, εκείνο που παγιδεύει το όμορφο πρόσωπό της....

Μουδιασμένα χείλη, λέξεις φυλακισμένες, παγιδευμένα αισθήματα, καρδιές απελπισμένες, βλέμματα ανέκφραστα, σαν παγωμένες θάλασσες. Δεν ήσουν έτσι πιο παλιά. Βλέπεις κι εσύ πως άλλαξες, όπως κι αυτοί που εμπιστεύτηκες ή σκέπασες κάτω απ’ την αγκαλιά σου, μα ξάφνου...

          Γύρω παντού σκοτάδι. Νύχτωσε ξανά και κάνει κρύο. Κι εσύ γυμνός και μόνος στραβοπατάς στον δρόμο και φοβάσαι. Δεν ξέρεις πού βρίσκεσαι και πού πηγαίνεις. Σε κυκλώνουν φαντάσματα... Απελπισία, θλίψη, φόβος, ενοχές... Μην τρομάζεις!...

Η φλόγα του κεριού τρεμοπαίζει δίπλα στο χαρτί μου. Ο άνεμος κι απόψε ερωτοτροπεί. Βάζω ένα ποτήρι ουίσκι με πάγο και κάθομαι στο μπαλκόνι, αγναντεύοντας από ψηλά τα φώτα στους κεντρικούς δρόμους, κοντά στην παραλία. Προς τα πάνω βουνό, προς τα κάτω θάλασσα. Το ένα...

Στο μυαλό των περισσότερων ανθρώπων, ένα νοσοκομείο είναι σίγουρα συνυφασμένο με την ασθένεια και τον πόνο. Τα μίζερα χρώματα στους τοίχους, οι αγέλαστες φάτσες που πηγαινοέρχονται στους διαδρόμους, η μυρωδιά του αποστειρωμένου, αναγκάζουν οποιονδήποτε εισέλθει να...

Αν θες να ζήσεις, ξεκίνα τώρα. Μην περιμένεις το αύριο... Αν θες να πεις “σ’ αγαπώ”, κάν’ το γρήγορα. Μην περιμένεις να ξεθυμάνει... Αν θες να αγκαλιάσεις, αγκάλιασε αιφνιδιαστικά. Μην περιμένεις την κατάλληλη στιγμή... Αν θες να χαρείς, άρχισε από σήμερα. Μην...

Βοστώνη, 28 Δεκεμβρίου Βοστώνη, 28 Δεκεμβρίου Μάνα, ξέρω πως εύχεσαι να ήμουν εκεί αυτές τις γιορτινές μέρες, αλλά πίστεψέ με, είναι καλύτερα έτσι. Εξάλλου, για εμάς η απόσταση είναι κάτι γνώριμο. Είτε κοντά, είτε μακριά, οι ψυχές μας δεν κατάφεραν να...

Η Αναστασία κάθισε σιωπηλή στην αγαπημένη της πολυθρόνα μπροστά από το τζάκι. Είχε φροντίσει να είναι όλα έτοιμα ως τις εννιά, προτού έρθει εκείνος. Το τραπέζι στρωμένο, ο χώρος λιτά διακοσμημένος αλλά με στυλ, ο φωτισμός χαμηλός και η ίδια λαμπερή μέσα στο υπέροχο...

Από μικρή ήμουν μοναχικός τύπος. Οι φίλοι μου μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Λίγοι, αλλά αληθινοί. Περνούσε καιρός για να πειστώ ότι τους θέλω στη ζωή μου, δίπλα μου, όμως άξιζε τον κόπο. Και τώρα ένας-ένας χάνονται… Και μένω μόνη... Κλείνομαι στον εαυτό...

Υπάρχουν σίγουρα στιγμές που αναρωτιέσαι γιατί η ζωή να είναι τόσο μονότονη. Ίδια καθημερινότητα, ίδιες ασχολίες, ίδια πρόσωπα… Πόσο το βαριέσαι… Τι να φταίει; Πλησιάζει 06:30, πρέπει να εγκαταλείψω τη θαλπωρή του κρεβατιού μου και να ετοιμαστώ, έχω μάθημα. Μακάρι...