Ο χρόνος φαντάζει ανέκφραστος
στην παγερή ακινησία του τοπίου
και τα κοράκια φέρουν το δικό τους θάνατο
κάτω από τα μαύρα φτερά τους.
Μέσα απ’ τη λευκή ομίχλη
παλιές μορφές αρχίζουν να συγκεντρώνονται
και οι αντανακλάσεις ματαιότητας ισχυρίζονται πως δεν μπορούν
να ζήσουν δίχως καθρέφτες.
Κάποτε, το φάντασμα του χιονιού μας οδήγησε
μας ακολούθησε, μας ξεγέλασε
για λίγο, ύστερα χάθηκε
μέσα στο απέραντο λευκό.
Όλη νύχτα, ο αφηγητής στεκότανε βουβός
κάτω απ’ το επίκεντρο της έντασης
στη συνέχεια σηκώθηκε, υποκλίθηκε
και περπάτησε εκτός σκηνής, χειροκροτούμενος.
6:30 λέει το ρολόι.
θαυμάζω τη σημασία των αριθμών
το καταγράφω για να το θυμάμαι
6:30 λέει το ρολόι.
_
γράφει η Βασιλική Δραγούνη
Θαυμάσιο και το ποίημά σας!!!!!!
έχεις μια ιδιαίτερη ροή στο ποίημα σου Βασιλική…μου άρεσε η γεύση που άφησε. Καλημέρα