–

γράφει ο Κώστας Τραχανάς

–

Δεν υπάρχει τέλειο έγκλημα…

Στον κήπο, της βίλας του εκδότη εφημερίδας Χρήστου Γιαλούρου, στο Πανόραμα της Θεσσαλονίκης, βρέθηκαν αποτυπώματα από ορειβατικά παπούτσια, νούμερο σαράντα δύο και αργότερα η αστυνομία βρήκε ένα μεγάλο και χοντρό κατσαβίδι. Με αυτό το κατσαβίδι σκοτώσανε την Αμαλία Μούσα-Γιαλούρου. Ποιος ήταν ο δολοφόνος και για ποιο λόγο την σκότωσε;

Όλες οι υποψίες της αστυνομίας πέσανε στον Χρήστο Γιαλούρο, στον γιό του, Ντέμη Γιαλούρο και στον εραστή της Αμαλίας Μούσα-Γιαλούρου, τον Ιάσων Αρβανίτη. Όλοι οι ύποπτοι είχαν άλλοθι.

Ο Νίκος, Διευθυντής Ασφαλείας, ζητάει βοήθεια, για να διαλευκάνει την υπόθεση, από τον φίλο του Φάνη Ντούρο, τον ντετέκτιβ.

 Ήταν ζήτημα εγωισμού για τον Φάνη. Δεν ήταν δυνατόν να μην καταφέρει να λύσει την πρώτη ποινική υπόθεση σε συνεργασία με την Ελληνική Αστυνομία. Ο Φάνης θέλει να λύσει αυτόν τον γρίφο. Πάντα ήθελε να συμμετάσχει στην εξιχνίαση ενός σημαντικού εγκλήματος. Με την διαίσθησή του, την διορατικότητά του, την παρατηρητικότητά του και το ερευνητικό του δαιμόνιο, πίστευε ότι θα πετύχει…

Ένα δύστροπο οικογενειακό περιβάλλον. Μια σειρά από γεγονότα που λάμβαναν χώρα επί τρεις σχεδόν δεκαετίες σε μια οικογένεια, εξύφαναν ένα από τα πιο άσχημα σενάρια ζωής. Το ένστικτο ενός ανθρώπου έγινε φόβος και ο φόβος έγινε μίσος που μετατράπηκε σε εκδίκηση. Πίστευε πως με αίμα θα έπαιρνε το αίμα της θετής μητέρας του πίσω. «Τύμμα τύμμασι τίσαι», δηλαδή «την πληγή με την πληγή την πληρώνεις» όπως έγραψε ο Αισχύλος στον «Αγαμέμνονα». Η παρότρυνση της θετής μητέρας του να ανακαλύψει την αλήθεια γέννησε το μίσος στην ψυχή και σηματοδότησε την εγκληματική του δράση. Αυτός ο άνθρωπος, αφαίρεσε πέντε ανθρώπινες ζωές, για να εκδικηθεί τον θάνατο της μητέρας του. Η εκδίκηση από αρχαιοτάτων χρόνων αποτελεί ένα είδος πρωτόγονης δικαιοσύνης, προς την οποία έλκεται η ανθρώπινη φύση.

Κάθε ανθρώπινη ύπαρξη είναι ικανότατη υπό συνθήκες να βλάψει μια άλλη. Έτσι συνειδητοποιεί κανείς την πολυπλοκότητα της φύσης του ανθρώπου.

Μέσα στο δράμα του δολοφόνου κρυβόταν και το αληθινό νόημα της μητρικής αγάπης, η οποία αποτελεί την ύψιστη ανιδιοτέλεια.

Ο δολοφόνος προσπάθησε να κρύψει μέσα από την τέχνη του τον άστατο ψυχικό του κόσμο που εντέλει τον οδήγησε σε εγκληματικές πράξεις…

Τι σχέση έχει η «Ηλέκτρα» του Σοφοκλή, με την υπόθεση Γιαλούρου;

Ποιος ήταν ο ζωηρός εραστής στην ακαδημαϊκή κοινότητα;

Τι σχέση έχει το ουίσκι με την υπόθεση του μυθιστορήματος;

Μήπως ο δολοφόνος έπινε το ουίσκι σκέτο χωρίς πάγο;

Αμαρτίες γονέων παιδεύουσι τέκνα. Αλλά και τα τέκνα εκδικούνται άριστα τους γονείς…

Τελικά η αγάπη αποτελεί το ισχυρότερο μη φονικό όπλο. Την ίδια επίδραση έχει και η μουσική.

Οι λέξεις του βιβλίου σπαρταράνε. Περιστρέφονται με δίνη στο μυαλό και την ψυχή. Συνεχώς. Ανελέητα. Με κυνισμό και τρυφερότητα. Σε συνεπαίρνουν αναγκαστικά, γιατί για να παρακολουθήσεις την πορεία του μυθιστορήματος πρέπει να συμμετέχεις…

Αν η ποίηση είναι μια μορφή αυτοκτονίας, η μυθιστορηματική γραφή του Γιώργου Οικονόμου είναι μια μορφή αναγέννησης.

Θέλει προσοχή και επιμονή από τον αναγνώστη. Αλλά οι δυσκολίες ξεπερνιούνται και η προσήλωσή του επιβραβεύεται από τη μαγεία και ευφυϊα της γλώσσα, την πρωτοτυπία του εγχειρήματος.

Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα που αγγίζει όλες τις πλευρές της ανθρώπινης εμπειρίας και προκαλεί την αναγνωστική απόλαυση, καθώς παρουσιάζονται έρωτες, μίση, εκδικήσεις, ανατροπές, θάνατοι, ισορροπίες, συμβιβασμοί.

Ένα καθηλωτικό, ανατρεπτικό αστυνομικό μυθιστόρημα.