Χρυσάνθη Τσιαμπαλή
Εικονογράφηση: Βασιλική Λαμπίτση

Όταν γράφουμε για πολύ μικρά παιδιά συχνά καλούμαστε να καταπιαστούμε με θέματα της καθημερινότητάς τους (προσωπική υγιεινή, επίμονες συνήθειες, ζητήματα συμπεριφοράς, κτλ). Θέματα που απασχολούν σε μόνιμη βάση τα μικρά παιδιά αλλά και τους γονείς τους, οι οποίοι μέσα από την ανάγνωση ιστοριών προσπαθούν, μεταξύ άλλων, να βρουν τρόπους προσέγγισης και διαχείρισης αυτών των θεμάτων. Και αν αυτή η καθημερινότητα φαντάζει ίσως λιγάκι πεζή για να αποτελέσει ‘’έμπνευση’’ για ένα βιβλίο, με τη βοήθεια του παραμυθιού αυτός ο περιορισμός αίρεται.

Σε ό,τι αφορά τα παιδιά, μια ρεαλιστική ιστορία εμποτισμένη με παραμυθιακά στοιχεία τρέφει τη φαντασία τους στο μέγιστο βαθμό, ενώ ταυτόχρονα τους προσφέρει εμπειρίες που δεν θα μπορούσαν να βιώσουν με άλλο τρόπο. Τα μικρά παιδιά ανακουφίζονται από αισθήματα ενοχής, ντροπής, λύπης, ή και ανεπάρκειας για πράγματα που θεωρούν ότι δεν μπορούν να καταφέρουν. Βιώνουν έντονα και αντιφατικά συναισθήματα, τα συναισθήματα των άλλων, όμως πάντα προστατευμένα από τον μανδύα του παραμυθιού, αποκτώντας έτσι σταδιακά ευρεία αντίληψη του κόσμου. Αντιλαμβάνονται, επιπλέον, πως τα θέματα που απασχολούν εκείνα, απασχολούν και άλλα παιδιά και πως με την προσπάθεια μπορούν να βρουν λύση σε κάθε πρόβλημα.

Στο Ένα πάτωμα παιχνίδια, ο Νικόλας λατρεύει να παίζει με τα παιχνίδια του αλλά δεν αγαπά να τα συμμαζεύει. Συνήθως είναι πολύ κουρασμένος. Προσπαθεί να φορτώσει τη δική του δουλειά στους άλλους και όταν εκείνοι αρνηθούν, τα αφήνει σκόρπια στο πάτωμα. Όταν όμως τα φώτα στο δωμάτιο σβήνουν τι μπορεί να συμβαίνει κάτω από τη μύτη του; Πώς να τα περνάνε τα παιχνίδια που βρίσκονται σκόρπια στο πάτωμα;

Η πρόθεσή μου, όπως και στα βιβλία μου για μεγαλύτερα παιδιά είναι διττή: η χαρά της ανάγνωσης από τη μια και από την άλλη η αφορμή για σκέψη, συζήτηση και παιχνίδι ανάμεσα στο παιδί και το γονιό, στο παιδί και το δάσκαλο. Και αν σε αυτή την ηλικία τα παιδιά θεωρούνται, σύμφωνα με το Piaget, εγωκεντρικά και αδυνατούν να βάλουν τον εαυτό τους στη θέση του άλλου, τότε η παροχή ερεθισμάτων προς αυτή την κατεύθυνση, με ήπιο, χιουμοριστικό αλλά και συστηματικό τρόπο, από αυτή ακριβώς την περίοδο της ζωής τους, θεωρώ πως τα βοηθά να κατακτήσουν γρηγορότερα αλλά αβίαστα και πιο αποτελεσματικά έννοιες όπως η συνεργασία, η ευθύνη και η ενσυναίσθηση, απαραίτητες για την ψυχοκοινωνική τους ανάπτυξη.

Ελπίζω λοιπόν η ανάγνωση της μικρής αυτής ιστορίας να δώσει αφορμή για συζητήσεις γύρω από το θέμα του καταμερισμού εργασίας, της ανάγκης για αλληλοβοήθεια στα πλαίσια της οικογένειας αλλά και για την ευθύνη μας απέναντι σε ό,τι θεωρούμε δικό μας. Συζητήσεις που θα οδηγήσουν σε ποικίλες λύσεις, προφανώς διαφορετικές από εκείνη του βιβλίου, βασισμένες στη διαφορετικότητα και τη μοναδικότητα του κάθε παιδιού και της κάθε οικογένειας.

Ελπίζω τελικά να αποτελέσει αφορμή για χαμόγελο αλλά και για σκέψη: πώς δείχνουμε με πράξεις την αγάπη μας σε όσους νοιαζόμαστε;

_

γράφει η Χρυσάνθη Τσιαμπαλή