10.05.2016

Η απώλεια, της Καλλιόπης Δημητροπούλου

Προσθέστε τον δικτυακό τόπο τοβιβλίο.net στην Google

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα της αναζήτησης

clouds_sun

Σκυφτός ο ορίζοντας

το βλέμμα του ρίχνει

στων ανέμων τις θάλασσες.

 

Μετρώ το ελάχιστο φως,

της απουσίας το χάραγμα

στην πλάτη του βράχου.

 

Θαλασσινό πουλί μονάχο

στο πλέγμα του μόλου

περιπατητής στ’ απόβροχο

με δάκρυα που μούχρωσαν στ’ αγιάζι.

 

Και μεγαλώνουν τα βράδια

κάτω από του φεγγαριού

το κοίλο κάτοπτρο

εκεί που φωλιάζουν τα ηφαίστεια

και κοκκινίζει από μοναξιά η άνοιξη.

 

Σε κάποιο κομμάτι ουρανού

κατοικεί ένα γαλήνιο σύννεφο.

 

_

γράφει η Καλλιόπη Δημητροπούλου

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 01 – 02 Αυγούστου 2026

Οι προσφορές των εφημερίδων για το Σαββατοκύριακο 01 – 02 Αυγούστου 2026

Real News https://youtu.be/F40ksbuMwfIΚαθημερινή https://youtu.be/3brB5pU1xZw Πρώτο Θέμα Το Βήμα της Κυριακής Τα ΝΕΑ Δώστε μας το email σας και κάθε Παρασκευήθα έχετε στα εισερχόμενά σας τις προσφορές των εφημερίδων (Δεν στέλνουμε ανεπιθύμητη...

Το παράδοξο της ψυχής

Το παράδοξο της ψυχής

Πώς να φυλάξεις μια ψυχή σε ένα κάστρο;  Κι αν τη φυλάξεις ίσως να απομείνει το κουφάρι.  Γιατί η ψυχή θε να ναι ελεύθερη να σεργιανά και να ατενίζει Κι όπως γυρίζει να καρπώνεται τη σκέψη που ορίζει. Νομίζει.    Σαν και το κουφάρι που τη σέρνει δεν είναι κάστρο;  Κι...

Μια σημείωση

Μια σημείωση

Τι είναι, ας πούμε, η τύχη;Ό,τι σε καταβαραθρώνειΩς επί το πλείστονΑπαντάς. Αυτό είναι γνωστό κυρίως στους ζωντανούς. Λέγοντας αυτά στον καθρέφτη, το ανύπαρκτο αυτό ον, τον μελιστάλαχτο δολοφόνο της σάρκας, τον αγνό τιμωρό του θολού ονείρου που όλο με ποθεί και μένα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια σημείωση

Μια σημείωση

Τι είναι, ας πούμε, η τύχη;Ό,τι σε καταβαραθρώνειΩς επί το πλείστονΑπαντάς. Αυτό είναι γνωστό κυρίως στους ζωντανούς. Λέγοντας αυτά στον καθρέφτη, το ανύπαρκτο αυτό ον, τον μελιστάλαχτο δολοφόνο της σάρκας, τον αγνό τιμωρό του θολού ονείρου που όλο με ποθεί και μένα...

Ανεστραμμένα είδωλα

Ανεστραμμένα είδωλα

Στην κοίτη ενός σπασμένου καθρέφτη, είδα τον κόσμο ανάποδα. Τα πουλιά βυθίζονταν στον ουρανό, σαν πέτρες σε πηγάδι. Τα δέντρα κρεμόντουσαν από τα σύννεφα, με τις ρίζες τους γυμνές στον άνεμο, και οι άνθρωποι περπατούσαν,  κρατώντας στα χέρια τους, τα πρόσωπά τους, σαν...

Τελοσπάντων

Τελοσπάντων

Αυτό το «τελοσπάντων»πόσες φορές το είδα γραμμένο,σε τοίχους,σε μηνύματα,πόσες φορές το άκουσασε ατέρμονες συζητήσεις,σε ερωτικά καβγαδάκια. Πάντα το θεωρούσα αδιαφορία. Μια εύκολη έξοδο,μια λέξη για να τελειώσει η κουβέντα,μια πόρτα που κλείνει χωρίς θόρυβο. Μέχρι...

5 σχόλια

5 Σχόλια

  1. ΧΡΥΣΟΥΛΑ ΠΛΟΚΑΜΑΚΗ

    Γεμάτο όμορφες εικόνες και μια μαγεία έμπνευσης!
    ΜΠΡΑΒΟ!!!

    Απάντηση
  2. Αννα Ρουμελιωτη

    Ποσο ομορφοι στιχοι!!

    Απάντηση
  3. Μάχη Τζουγανάκη

    …… κοκκινίζει από μοναξιά η άνοιξη.
    …….Σε κάποιο κομμάτι ουρανού κατοικεί ένα γαλήνιο σύννεφο.

    Υπέροχοι στίχοι Λίτσα… Η ποίησή σου πάντα χορταστική

    Απάντηση

Υποβάλετε ένα Σχόλιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *