Γνώρισμα του ανθρώπου, η μεγαλύτερη κατάκτηση που τον ξεχώρισε και τον χωρίζει από τα ζώα είναι ο λόγος, γραπτός ή προφορικός.
Ο λόγος, η γλώσσα που χρησιμοποιούμε καθημερινά στη δουλειά, στις συναλλαγές και στις συναναστροφές μας υπόκειται στους κανόνες της λογικής. Έτσι οι λέξεις και οι προτάσεις οφείλουν να είναι σαφείς και να κυριολεκτούν. Όταν πάμε στο φούρνο και ζητάμε ψωμί εννοούμε ψωμί, όταν λέμε πως θα πάμε το σκύλο μας βόλτα μιλάμε για το σκύλο κι όχι τη γάτα.
Στη λογοτεχνία και ειδικά στην ποίηση όλα αυτά διαφέρουν. Η γλώσσα λειτουργεί υποβλητικά, οι λέξεις δεν μένουν αγκυλωμένες στη σημασία τους, αποκαλύπτονται κι ανακαλύπτονται εκ νέου μέσα στην προσωπικότητα και τη μοναδικότητα του ποιητή που εκθέτει από τη μεριά του το φάσμα των πραγμάτων όπως το αντιλαμβάνεται ακριβώς τη στιγμή που γράφει. Ο ποιητής απελευθερώνει τις λέξεις στην ουσία του και στο όραμά του. Έτσι η υπόστασή του ελευθερώνεται, δραπετεύει. Η φαντασία, το συναίσθημα, η συγκίνηση ακόμα και το δέος είναι έννοιες ζητούμενες προς κατάκτηση, είναι ο σκοπός της ποίησης. Η αίσθηση της γαλήνης και της ηρεμίας, η ευφορία ή ο βαθύς προβληματισμός είναι στοιχεία που μένουν έπειτα από τη συγγραφή ή την ανάγνωση ενός ποιήματος. Χειρότερο όλων είναι ένα αδιάφορο και κοινότυπο ποίημα. Αυτό πραγματικά δεν αντέχεται.
Η ποίηση δεν είναι πολιτική ούτε φιλοσοφία για να χρωστά καθαρότητα και σαφήνεια, στην πραγματικότητα δε χρωστά τίποτε σε κανένα. Πλεονέκτημα και όπλο μοναδικό του ποιητή είναι η γλώσσα. Όμως ακόμα κι αυτό το πλεονέκτημά που διαθέτει μπορεί να το μαστιγώσει, να του φερθεί σαν θηρίο κι αμέσως μετά να το θεραπεύσει, να πάρει τη φρίκη και την τραγικότητα κι αντίστροφα. Το ποίημα είναι η ευκαιρία για αγαλλίαση και ελευθερία, είναι συνθήκη για αλήθεια ομορφιά και ανάπλαση.
Η ποίηση δε χρειάζεται τη σαφήνεια για να εμπνεύσει και να ευεργετήσει. Ποιητής κι αναγνώστης ταυτίζονται σε ένα βαθύτερο νόημα, σε μια κοινή εμπειρία και τόπο.
Η σαφήνεια και το ξεκάθαρο νόημα, είναι στοιχεία απαραίτητα σε ένα άρθρο, φιλοσοφική διάλεξη, πολιτική τοποθέτηση. Όταν μπουν στην ποίηση ρηχαίνουν το συναίσθημα, εκμηδενίζουν το συγκινησιακό φορτίο, περιορίζουν ή και αναστέλλουν την έμπνευση, εξαναγκάζουν τον ποιητή να γράψει κατά παραγγελία.
γράφει ο Λουκάς Λιάκος
Δεν συμφωνώ ως επί το πλείστον με το άρθρο…. Δεν θεωρώ ότι ο ποιητής πρέπει να ακροβατεί στο αόριστο και ακατάληπτο γιατί αν δεν το κάνει, με την σαφήνεια πέφτει το συναισθηματικό φορτίο…. Η ποίηση πρέπει να μεταφέρει ατόφιο το συναίσθημα του ποιητή κατά την γραφή…. Αλλά για να γίνει αυτό θεωρώ ότι πρέπει να είναι κατανοητή από όλους κι όχι από μια μικρή Ελίτ….
Μετά τη μόρφωση και της μεσαίας τάξης δεν υπάρχει ελίτ στη διανόηση. Δε μιλάμε για αοριστίες και ακατάληπτους αλαλαγμούς χάριν παράνοιας ή δαιμονισμού ή και άλλων μυστηριωδών δυνάμεων που καταλαμβάνουν το πνεύμα του ποιητή. Απλώνοντας και αναθεωρώντας συνεχώς το χώρο ο ποιητής αποκτά πρόσβαση σε όλες τις ιδέες, σε όλο το φάσμα νοήματος και φαντασίας. Σε όλο το συναίσθημα που τον συγκροτεί. Η ποίηση μπορεί να είναι διφορούμενη; Ναι μπορεί, μπορεί και όχι. Η ποίηση επίσης καταργεί τα όρια; Ναι τα καταργεί. Υπάρχουν αμέτρητα υπέροχα ποιήματα που η ερμηνεία τους είναι μία και αυτή. Όταν όμως μιλάμε για ποίηση δεν έχουμε σαν αφετηρία τη σαφήνεια και σαν σκοπό το ξεκάθαρο νόημα.