«Έξοδος».  Γι’ αυτό αγαπητοί φίλοι και αναγνώστες που θα διαβάσετε αυτές τις γραμμές, λατρεύω τη λογοτεχνία. Γιατί ανάμεσα στα τόσα και τόσα βιβλία που κυκλοφορούν, καλά, μέτρια, κάκιστα, εκεί είναι που ανακαλύπτεις κάτι μικρά διαμαντάκια, κάποια βιβλία που δεν είναι στα πάνω πάνω ράφια και ο συγγραφέας τους δεν είναι το πρώτο όνομα αλλά λες ‘’ας τους δώσω μια ευκαιρία, κάτι θα  μου πούνε, μια ευχάριστη ιστοριούλα για ένα ξέγνοιαστο απόγευμα έστω. ’’Κι εκεί έρχεσαι προ εκπλήξεως φίλε αναγνώστη διότι διαβάζεις κάτι που επιτέλους ξεφεύγει από τα συνηθισμένα της σύγχρονης λογοτεχνίας και επιπλέον με τίποτα δε περιμένεις κάτι τέτοιο από τον συγκεκριμένο συγγραφέα. Τι εννοώ; Να εξηγηθώ.

Τον Άρη Σφακιανάκη τον γνώρισα με τις «Παντρεμένες» του πριν 2 περίπου χρόνια. Το βιβλίο μου είχε αφήσει μέτριες εντυπώσεις, είχα εκτιμήσει όμως κάποιες αναφορές σε κλασικούς και σύγχρονους λογοτέχνες. Αυτό μου είχε δώσει την εικόνα ενός ανθρώπου που εκτιμάει και αναγνωρίζει τη λογοτεχνία. Από το καινούριο του βιβλίο δεν είχα μεγάλες απαιτήσεις, ήθελα απλώς κάτι για να περάσει ευχάριστα η ώρα μου. Και με μεγάλη μου έκπληξη βρέθηκα μπροστά σε κάτι που με τίποτα δε περίμενα και που με έκανε να αναθεωρήσω την άποψη μου για τον συγγραφέα.

Ο ήρωας του βιβλίου-επίσης συγγραφέας-για να συγκεντρώσει υλικό για το επόμενο βιβλίο του, αποφασίζει να κάνει ένα ταξίδι σε μια επαρχιακή πόλη. Παρά τις αποτροπές των φίλων του τολμάει και βρίσκεται σε ένα μέρος που ξεπερνά τη φαντασία αλλά βρίσκεται και ο ίδιος ήρωας στο βιβλίο που ήθελε να γράψει.

Σκόπιμα δε δίνω περισσότερες λεπτομέρειες για την υπόθεση γιατί είναι τόσο σουρεαλιστική αλλά και ρεαλιστική ταυτόχρονα που οποιαδήποτε πληροφορία επιπλέον θα τη κατέστρεφε και θα χάλαγε όλη τη μαγεία της έκπληξης. Κι εγώ βρέθηκα μπροστά σε μεγάλη έκπληξη πραγματικά όταν κατάλαβα τι έκανε ο συγγραφέας καθώς υπήρχε μεγάλο ρίσκο και να μη πέσει στην παγίδα της υπερβολής αλλά και να μη γελοιοποιήσει κάποια σημαντικά από τα γεγονότα της Ελληνικής Ιστορίας που μόνο γέλιο δε προκαλούν. Με το ψευδοϊστορικό στοιχείο δε τα βάζεις εύκολα κι είναι εξαιρετικά εύκολο να δημιουργήσεις έργο επιστημονικής φαντασίας και όχι ελληνικής ιστορίας. Θεωρώ ότι έκανε εξαιρετική δουλειά καθώς δημιούργησε ένα βιβλίο που διαβάζεται μονορούφι -σε ένα βράδυ το τελείωσα- αλλά παράλληλα σε κρατά αποστασιοποιημένο από το ιστορικό πλαίσιο χωρίς να σε βάζει στη σκέψη να κρίνεις αν διαστρεβλώνει τα γεγονότα και μειώνει την αξία τους. Όχι, απλώς δημιουργεί μια δική του εκδοχή ακροβατώντας μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας-άλλο αγαπημένο θέμα-παραμένοντας πιστός στο μόνο που μας έχει μείνει αναλλοίωτο, τη παράδοση μας.

Αν αξίζει να διαβαστεί η Έξοδος; Σπεύσατε!!!

_

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου