Αίθουσα αναμονής

20.09.2018

Περιμένω. Σε κλειστά διαμερίσματα.
Σκεπάζω τη σιωπή σ’ ήχους άλλων.
Μου μιλούν σ’ ασφαλή απόσταση θορύβου.
Οι κουρτίνες κλειδωμένες στο καθήκον.
Έχει καεί η σάρκα τους
στην ορθοστασία.
Μυρίζουν ύφασμα στάχτης
οι βαθιές ρυτίδες.
Σκεπάζουμε τα μάτια μας
εδώ
από το τόσο φως
σαν τους πεθαμένους.
Εδώ, δεν έχει άνθη
δεν έχει φύλλα να ψηλαφίσεις
αυγής μπουμπούκια. 
Ατέλειωτη μέρα ο κάματος της όρασης.
Πόλη μηρυκάζει αποφάγια ίσκιου
στην ανίατη κάψα της σποράς της.
Δεν έχει άνθη ελιάς
το μπαλκόνι.
Μόνο πλαστικός βλαστός ιδρώνει
στο σαλόνι
γυαλίζοντας πρόστυχα σε μια 
αχρείαστη γλάστρα.
Σ’ απομιμήσεις αισθημάτων
καλείσαι να σμιλέψεις
κροτίδες λάμψης.

Περιμένω. Τη θάλασσα που είπε 

πως θα με προικίσει
μ’ υπομονή ναυτικού,
με πυξίδα
αποδημητικού.
Μονίμως εξόριστος
της βολής μου.
Αναστέλλοντας θεραπείες του αυχένα.
Βαρύς σαν κόσμημα
που καλοβλέπουν
βουλιμικά οι τοκογλύφοι. 
Σ’ εμένα
ο βόμβος της κεφαλής
δεν έφερε κανένα κέρδος.
Βέβαια, δεν τον πούλησα σε κανέναν.
Γερνώ μαζί του. Γέρνω
ν’ αποφύγω ήλιο.
Μην με βρει το φως και βγάλω καρπούς.
Μην με δουν οι καταχραστές.
Μην με συλλάβουν οι χρεωστές
της φωτοσύνθεσης.

Σοδειά λαθροκλεμμένη από τους χορτάτους 

της νηστείας.
Σοδειά θα κυλήσει βαριά
κάποτε στο χώμα
ώριμη
ανήμπορη ν’ αντέξει
την απαίτηση της γης.
Όπως ακριβώς ο αυχένας μου.
Περιμένω δημόσια. Τη θάλασσα. 
Να γλιστρήσω το χρώμα μου
στο αλάτι
πριν η γη απαιτήσει
το βάρος της.

 

_

γράφει ο Τάσος Μιχαηλίδης

Ακολουθήστε μας

Σείριος

Σείριος

Σε είδα σήμερα Μυστική μου ερωμένη. Μικρή μελαγχολική απροστάτευτη με έψαχνες χωρίς να ξέρεις το γιατί σε έψαχνα σε έβρισκα σε έχανα. Και ήσουν παντού δεν ήθελα να σου μιλώ να σε αρπάξω ήθελα να καταστρέψω τη εύθραυστη ηρεμία σου Να σου γυμνώσω τα στήθη Να τα δαγκώσω...

Το φως δεν επαιτεί…

Το φως δεν επαιτεί…

- γράφει η Θεοδοσία Αργυράκη - Ασαργιωτάκη - Με αλαζονεία λεηλατήθηκε, δε νικήθηκε  ότι αναστήθηκε στο φως είναι εκεί  στις παγωμένες αίθουσες κραυγάζει με τέχνης ρωμαλέα, αιώνια φωνή. __Δεν σου ανήκω, δεν είμαι εδώ θρηνούν τα ακρωτηριασμένα μέλη μου  με το ρυθμό της...

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Ο Γέρος και η Θάλασσα

Πού να ’ξερες γέρο Έρνεστ πως θα γινόμασταν συμμαθητές   στην Αίθουσα του Ανοιχτού Ορίζοντα μαζί να έρπουμε με μάτια δακρυσμένα   Και εγώ σαν ένας από σένα να βλέπω, να μιλώ και  να απορώ Τι Λάθος Έκανα  όταν ξεκίνησα να Ζω και να Aγαπώ τη Θάλασσα   Ω!...

Μοναχικά Χριστούγεννα

Μοναχικά Χριστούγεννα

Έστρωσε το πιο όμορφο, χριστουγεννιάτικο τραπέζι  το γέμισε με καλούδια, τίποτα να μην λείπει έβαλε και την μουσική, στη διαπασών να παίζει να μην ακούγονται τόσο πολύ, της μοναξιάς οι χτύποι.   Γέμισε τα ποτήρια μέχρι πάνω, με κρασί κι ελπίζει πως κάποιος απόψε...

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Κάθε Δεκέμβρη

Κάθε Δεκέμβρη

Περπατούσες κι εσύ στο στενό εκείνο δρόμο το Δεκέμβρη, με τα μάτια σου ανοικτά.  Ονειροπολώντας ένα κατευθυνόμενο χρωματιστό Χριστουγεννιάτικο μέλλον. Διατάζοντας, την ευτυχία που περιμένεις, κάθε Δεκέμβρη. Όλα τα σχέδια σου συσκευασμένα, τυλιγμένα με το γυαλιστερό...

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Ωδή στο κτήνος / Κτηνωδία

Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που γρατσουνάει το μέσα σου κι ανοίγει κουφάλες στην καρδιά σου Που στο κοπιαστικό χαμόγελό σου κεντάει μια Ατέρμονη γραμμή Που τα χέρια σου διπλώνει σαν να ‘σαι μαριονέτα ανήμπορη. Τίνος λες να ‘ναι το κτήνος Που –σαν αλλοτινό τσογλάνι της...

Έρως

Έρως

Από την πλούσια γενιά του πατρός σου  Στην μίζερη μεριά της μητρός σου...   Πώς γίνεται να κάνεις τέτοιο σαματά  Όταν μπαίνεις στην ψυχή βαθιά, Να χτυπάς βαριά την καρδιά και το μυαλό  Το μόνο που μ΄ αφήνεις· τον αναστεναγμό.   Να τρέμω σαν το ψάρι, να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου