Δημήτρης Βασιλάκης | 88 εν κινήσει

27.12.2017

Αν αφήσεις τον κόσμο μόνο του μ’ ένα παιδί ή μ’ έναν ποιητή δεν ξέρεις τι πραγματικά μπορεί να συμβεί. Στα μάτια τους όλα μοιάζουν φυσιολογικά. Όλα μοιάζουν λογικά. Όλα είναι δυνατά. Αν αφήσεις τον κόσμο στα χέρια τους μπορεί να βρεις τον ουρανό στη θέση της θάλασσας. Το αποτέλεσμα ίσως τους δικαιώσει. Ίσως όχι. Σημασία δεν έχει η επαλήθευση. Σημασία έχουν οι πράξεις.

Γράφει ο Δημήτρης Βασιλάκης:

αγαθοδαίμων

θέλω να κάνω όλες τις πράξεις
απλά να δω πως είναι
καλού κακού

Στο 88 εν κινήσει ο Δημήτρης Βασιλάκης κάνει όλες τις πράξεις. Αφαιρεί, διαιρείται, προσθέτει, πολλαπλασιάζεται. Κυρίως όμως παίζει. Παίζει με τις λέξεις. Παίζει με τις έννοιες. Παίζει με τις έγνοιες του. Παίζει πάντα στο ακριβώς. Ποτέ στο περίπου. Στο «ακριβώς» της ποίησης.

Αντιμετωπίζει τη ζωή, την καθημερινότητα, με το δικό του ξεχωριστό τρόπο. Τη δική του φιλοσοφία. Ανεβαίνει στη σκηνή. Υποδύεται γνωστούς κι άγνωστους σε εκείνον ρόλους. Χτενίζει, ισιώνει, γυαλίζει τις νότες του. Μέχρι να υπακούσουν στην τελειότητα και να τις βαρεθεί.
Πιστεύει στα λάθη του. Τους δίνει χρώμα και την ευκαιρία να ηγηθούν. Προσπαθεί να βρει και να διορθώσει τις τσαπατσουλιές που έκανε ο θεός. Προσέχοντας μην δημιουργήσει κατά λάθος κάποιον νέο σωτήρα.
Κεντράρει στο άπειρο.
Μαγκώνεται απ’ τις ρίζες του.
Αναρτά τον εγκέφαλό του.
Περνά όλα τα πράσινα φανάρια με κόκκινο.

Ανακατεύει, γρατζουνά, σκάβει, ξύνει, μυρίζει, ξεριζώνει τη γη. Γεύεται  κάθε της καρπό. Ως αντάλλαγμα της χαρίζει μια θέση κοντύτερα στην ακρογιαλιά.

Με τον τρόπο που αντιμετωπίζει τη ζωή αντιμετωπίζει και τον θάνατο. Τον οποίο δεν κακολογεί αλλά περιπαίζει.

Γράφει:

εν κινήσει

σαν σε ζητήσει ο θάνατος
να του πεις

…δεν αδειάζω τώρα…

πάρε με μια άλλη στιγμή
που να ‘ χω

λίγο χρόνο

και

λίγο μετά

αφού γλίτωσα από του χάρου τα δόντια
αποφάσισα να πάω πιο πέρα
το τι έγινε στη συνέχεια δεν περιγράφεται…

γυρίστε αριστερά ό,τι φανεί αυτό είναι
το ίδιο κι απ’ την άλλη

πίσω μπρος δεν έχει

είναι η θέα αυτού που στέκεται προφίλ σας
και γυρνά να δει

α μα δεν τον γελάς το χάροντα
μόνο θα περιμένει να τελειώσεις

Κι αφού κλείνει την πόρτα κατάμουτρα στον θάνατο ασχολείται με την αφέλεια του χρόνου.

 Γράφει:

τα τελευταία μου λεπτά

πέσαν κάτω
να
κάτι
για το δρόμο

O Δημήτρης Βασιλάκης γράφει ποίηση εν κινήσει. Δεν γράφει από καθήκον. Γράφει ποίηση για τη χαρά της ποίησης.
Τα περισσότερα από τα ποιήματά κάνουν έναν κύκλο. Σύντομο. Τόσο όσο χρειάζεται ο δίσκος ενός ποδηλάτου για να πάει τον αναβάτη ένα βήμα πιο μπροστά. Το ποδήλατο όπως και η ποίηση κινούνται μόνο προς τα μπρος. Γι’ αυτό παρότι ο κύκλος επαναλαμβάνεται, αναβάτης και αναγνώστης δεν μένουν ποτέ στάσιμοι.

Κανένα από τα ογδόντα οχτώ ποιήματα της συλλογής δεν ξεκινά με κεφαλαίο και δεν ολοκληρώνεται με τελεία. Η τελεία άλλωστε είναι ένα σημείο στίξης που απουσιάζει ολοκληρωτικά. Μια απουσία που δεν στοιχίζει καθόλου στον αναγνώστη. Αυτό που είναι έντονο στη συγκεκριμένη συλλογή είναι η αγάπη για περιπλάνηση, η δίψα για ελευθερία και η αποστροφή στην τελειότητα.

Στην ποίηση του Δημήτρη Βασιλάκη οι λέξεις όλες λειτουργούν. Άλλες αναπαράγουν ήχους άλλες υπερασπίζονται τη σιωπή. Ο αναγνώστης δεν έρχεται  αντιμέτωπος ούτε με ένα καμένο «και». Η εικόνα τους είναι απόλυτα ευκρινής. Δεν παράγουν και δεν υπερασπίζονται είδωλα.

Οι λέξεις, λέει ο Robert Luis Stevenson, είναι φτιαγμένες για κοινή καθημερινή συναλλαγή της ζωής, και ο ποιητής φτιάχνει κατά κάποιο τρόπο απ’ αυτές κάτι μαγικό. Κάπως έτσι νιώθει ο αναγνώστης διαβάζοντας το 88 εν κινήσει του Δημήτρη Βασιλάκη.

 

κείμενο: Αντώνης Τσόκος

αναδημοσίευση από το Μονόκλ

 

Ακολουθήστε μας

Του πεπρωμένου σκάλες

Του πεπρωμένου σκάλες

Ανηφοριές, κατηφοριές έχει η ζωή μεγάλες κύκλους διαγράφουν οι στιγμές όμορφες, γκρίζες κι άλλες του πεπρωμένου σκάλες . Όταν η λύπη σου χτυπά απρόσκλητη την πόρτα δοκιμασία που ζητά υπομονής την νότα . Πολλών σου στόχων το βουνό απότομο κι οδυνηρό θα το ανεβείς...

Βερούκης

Βερούκης

ΒΕΡΟΥΚΗΣ Ο μάστορας Βερούκης, συνεργείο ονομαστό,  μόνος ήρθε απ’ το χωριό, 17 στα 18, έφτυσε αίμα, να το ανοίξει, δούλευε σαν το σκυλί, μα η ζωή καλή μαζί του, έγινε κάποιος και αυτός, έχει πια 6 υπαλλήλους, χρειάζεται και έβδομο, του προτείνανε παιδί, πατριώτη, απ’...

πλάκες – συγγράμματα

πλάκες – συγγράμματα

  Στην ακατάστατη μάντρα των αζήτητων αναμνήσεων θα βρεις τις πλάκες με τα συγγράμματα, τα ρητά  που ανακατεμένα πια δε βγάζουν νόημα. Μόνο σε μπερδεύουν, το μηδέν και το άγαν, το τίποτα με το άπαν, η δόξα συναντά τη λόξα και οι προσευχές τις κατάρες. Τα ονόματα...

Στην ερημιά της ελπίδας

Στην ερημιά της ελπίδας

Η μέρα τελειώνει, το φως χαμηλώνει η δύση αρπάζει φωτιά και ματώνει ο ήλιος βαθιά στον ορίζοντα γέρνει στην μοναξιά της ελπίδας μια αχτίδα του στέλνει   Η νύχτα που φέρνει μια μπόρα θυμώνει η αγάπη μονάχη στο κρύο παγώνει της βροχής οι ριπές αντηχούν στο περβάζι...

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Διαβάστε κι αυτά

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

Οι μικροί γαλαξίες – Νικηφόρος Βρεττάκος

γράφει η Άντια Αδαμίδου - Οι μικροί γαλαξίες Του Νικηφόρου Βρεττάκου Πᾶνε κι ἔρχονται οἱ ἄνθρωποι πάνω στὴ γῆ. Σταματᾶνε γιὰ λίγο, στέκονται ὁ ἕνας ἀντίκρυ στὸν ἄλλο, μιλοῦν μεταξύ τους. Ἔπειτα φεύγουν, διασταυρώνονται, μοιάζουν σὰν πέτρες ποὺ βλέπονται. Ὅμως, ἐσύ, δὲ...

Απογραφή

Απογραφή

Απόψε είχαμε απογραφή. Με επισκέφθηκαν όλες μου απελπισίες μαζεμένες.  Εγώ δεν είχα ιδέα – ποτέ δεν με ενημέρωσε καμία πριν έρθει. Με έπιασαν απροετοίμαστο. Πώς επισκέπτεσαι τον άλλο τέτοια ώρα κυρά μου; Είχα τροχιοδρομήσει να ζήσω μια ευτυχία – στον ύπνο μου....

Ρότα τ’ αγνώστου

Ρότα τ’ αγνώστου

Με τ’ ανοιξιάτικο αεράκι ένα πρωί, πανιά θ’ ανοίξω πάλι στο γαλάζιο, παίρνοντας μια βαθειά αναπνοή, της θάλασσας τις στράτες σαν διαβάζω. Η βάρκα μου ένα όμορφο σκαρί, σε ταρσανά χτισμένο με μεράκι, να σκίζει τα νερά και να ‘ν’ γερή, με μένα καπετάνιο στο δοιάκι. Ο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου