Εις ολόκληρον

25.10.2018

Ό,τι και να μου ζητούσες στο έδινα κι ό,τι και να μου ζητούσες θα στο έδινα. Φεγγάρι θες ή άστρα, θάλασσες ή βουνά, ποτάμια, ήλιους, κι όλα τα λουλούδια του Απρίλη. Από τη γη ολάκερη σου έδινα κι από όσα φαίνονταν φώτα να την φωτίζουν.

Όμως πάντα όχι ολόκληρα, δεν στα έδινα ολόκληρα. Κρατούσα κάτι να μένει εκεί, όχι για μένα αλλά να μένει εκεί.

Λίγο φεγγάρι, κομμάτι γης, πέταλα από άνθη, σταγόνες ελιάς, μια πορτοκαλί αχτίνα ήλιου αφημένη στην άκρη των λόφων, ακουμπισμένη σα μαραζωμένο δόρυ, ένα σπόρο στάχυ, ένα λαγούμι θάλασσα.

Όλο και κάτι λιγοστό άφηνα στην άκρη κι αυτό όχι από τσιγγουνιά, ούτε από δειλία, αλλά γιατί φοβόμουν μήπως σταματήσω να έχω να δίνω, μήπως σωθούν μιας και ήξερα ότι ήθελα να εξακολουθώ ολοένα να σου δωρίζω πολύτιμα.

Όλα μπορούσα να στα δώσω αλλά όχι ολόκληρα, όλα στα έδωσα αλλά όχι ολόκληρα.

Και τώρα, καταλαβαίνω γιατί έφυγες με παράπονο. Επειδή δεν είχες κάτι ολόκληρο δικό μου να δείξεις από εμένα σε όσους σε ρωτούσαν για μένα. Δεν είχες τίποτα ολόκληρο δικό μου να δείξεις, παρότι στα είχα δώσει όλα ή σου είχα δώσε από όλα.  Έτσι έμοιαζε πως δεν ολοκληρώθηκαν τα δώρα αυτά.

Και να σκεφτείς πως τίποτα ολόκληρο δεν μου είχε απομείνει αφότου έφυγες και πέρασε η απογραφή.

Ένα ολόκληρο κλάμα που έδωσα, τώρα σαν τα θυμάμαι,

που νόμιζα πως στο ’δωσα

κι αυτό δώρο μισάδι,

όμως μετά κατάλαβα

πως όλο το ’χα δώσει,

αφού ποτέ ξανά

δεν έκλαψα

το κλάμα είχε στερέψει.

 

γράφει ο Κωνσταντίνος Νικολόπουλος

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

3 σχόλια

3 Σχόλια

  1. Dreamer

    Πολυ όμορφο… Αδιέξοδες καταστάσεις που σε ξοδεύουν περιγραφει… Για όσους έχουν ζήσει κατι αναλογο κατι λεει ο ποιητής ..

    Απάντηση
  2. Ανώνυμος

    Τι όμορφες περιγραφές. Ο συγγραφέας μοιάζει με ζωγράφο. Οι λέξεις του συνθέτουν με αριστουργηματικό τρόπο ένα έργο τέχνης!

    Απάντηση
  3. Evi Tsiridou

    Το απόλυτο στη δοτικότητα και όλα όσα συμπαρασύρει η απώλεια….. απλά υπέροχο!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου