Ησυχία

12.10.2018

Πόσο μ΄εκνευρίζει αυτή η Ησυχία… 
Μόνο φασαρία κάνει κι όλο μόνη της μονολογεί.
Την μια ποιήματα απαγγέλει
και την άλλη βάζει δυνατά την μουσική.
Κάνει αλλόκοτες χειρονομίες, με τις λέξεις κουβεντιάζει
και στο τέλος τις πετάει, στά γεράνια της αυλής.
Στο μπαλκόνι μπαινοβγαίνει, κάτι ψίχουλα μαζεύει
που το δείλι στις καρέκλες αραδιάζει
για να ‘χει κάποιον να μιλάει να μην νιώθει μοναχή.
Δίχτυα στην στεριά απλώνει, το κρεβάτι της στην αμμουδιά το δένει
κι ένα κύμα περιμένει
να την πάρει να την πνίξει, λέει, να μην έχει μοναξιά.
Τις φωνές πάντα μου βάζει, γιατί ξέχασα…
τα φώτα της να ανάψω, 
μην και περάσει η Αγάπη, και νομίζει πως κοιμάται η δεν μένει πια εδώ.
Τις ντουλάπες της τα πρωινά αδειάζει, τα ρούχα της στο πάτωμα στιβάζει 
συχνά τους βάζει και φωτιά. 
Μετά τις στάχτες τους μαζεύει, 
και ενώ σαρκαστικά γελάει, γυαλίζει τα ασημικά.
Τα μεσάνυχτα κρύβεται πίσω απ΄τις γρίλιες
με λαχτάρα κρυφοκοιτά τα ζευγαράκια
κι είναι ώρα που μ΄αφήνει 
στην δική μου ησυχία, γιατί ώρες δεν μιλάει
μόνο σιγοτραγουδά…

Θα ‘ρθει μια φορά, να νιώσω πως κι εγώ ανήκω κάπου.
Θα έρθει σαν το φώς, άνθρωπος καθαρός κι εγώ η σκιά του.
Να μου κρατάει σφιχτά, σφιχτά το χέρι,
και λόγια καθαρά, μόνο να μου φέρει…

 

_

γράφει η  Βίκυ Δρακουλαράκου

Ακολουθήστε μας

Σκεπτικόν

Σκεπτικόν

Δολιχό ήττας θρόϊσμα ταλάνιζε την σκέψη, κάννες και υποκόπανοι όμηρο με κρατούν, μα δεν λογίστηκα ποτέ της έπαρσης την στέψη, θωπευτικά δεν ακουμπούν μονάχα οι νικηταί. Της αντοχής υπεροψία, ντύμα της ήττας γιορτινό. Πώς δεν ευδόκησες Επιθυμία! Τι μ’ απομένει να...

Άδακρυς γη

Άδακρυς γη

Δεν πότισα τότε, στης ανάγκης τον καιρό, και  Ξεράθηκε η γη μου  Το χώμα στέγνωσε και άνοιξαν ρωγμές, Διάβρωσης συμπτώματα Λουλούδια καν δεν πρόλαβαν να ανθίσουν Τα κατάπιε η άβυσσος  Φταίει το ότι δεν έκλαψα… ποτέ  Φταίει που τον πιο άγιο σπόρο δε φύτεψα… ποτέ  ...

Στο μηδέν σιωπούν

Στο μηδέν σιωπούν

Το χρόνο τον μετρώ, τη μνήμη την τσεκάρω της ζωής μου ύστερη αναδρομή στα θαμπά σημεία, κομμάτια που πέφτουν και το μυαλό λιγοστεύουν κeνό τ΄αφήνουν σε σώμα θλιβερό.   Οι αποστάσεις συντομεύουν με την ανημποριά παλεύουν. Ζωή που αδυνατεί τον χρόνο να παλεύει με...

Χρόνου ήθος

Χρόνου ήθος

Μέρα τη μέρα Ώρα την ώρα Λεπτό το λεπτό Δεύτερο το δεύτερο Μην υποπέσεις στο δεύτερο   Πόσο δύσκολο να ανέβεις την κλίμακα του χρόνου αψηφώντας τα δεύτερα του βίου Πόσο εύκολο σαν παγώσει μες στα μάτια σου του χρόνου το ρολόι(;)!   _ γράφει ο Άρης...

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Λεπτή

Λεπτή

Κάθε που βγαίνει το φεγγάρι της ιλαρής - θλίψης την ωδή ζητάς επίμονα ν’ ακούς. Στα χείλη μου τη νιόνυφη ακμάδα γέρνεις κι απολαμβάνεις έκθαμβη τις ηλιαχτίδες της νυκτός που ασελγούν στους ουρανούς. Χρυσό, ασήμι και πορφύρα θα σου στολίσω τα μαλλιά, τα μάτια σου φωτός...

Φευγάτη αγάπη

Φευγάτη αγάπη

Άφησες από τα χέρια σου τον έρωτα, σαν παιδικό μπαλόνι πέταξε, σε ουρανούς που δεν βλέπουνε τα μάτια, αμετάκλητα μοναχή σε άφησε, χωρίς καν δάκρυα στα μάτια. Άφησες από την καρδιά σου μια αγάπη, φως νεανικών καλοκαιριών και άρωμα πεύκου γεμάτη, θυσία ανάξια στου φόβου...

Μητέρα αγωνίστρια

Μητέρα αγωνίστρια

Τα παλληκάρια τ’ άτρωτα  που πολεμούνε μ’ αυταπάρνηση στα βουνά, που δίνουν ψυχή και σώμα  για την αθώα ξανθομαλλούσα κόρη, την Ελευθερία• αυτά έχουν εξασφαλισμένη την αιώνια δόξα. Με λαμπρά καλλιγραφικά γράμματα οι άγγελοι στις στήλες της υστεροφημία θα γράψουνε τ’...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Βίκυ Δρακουλαράκου

    Σας ευχαριστώ πολύ !!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου