Νορβηγικό δάσος, του Χαρούκι Μουρακάμι: Όταν έχεις να κάνεις με πραγματικούς λογοτέχνες όπως ο Χαρούκι Μουρακάμι, το λιγότερο που κάνεις είναι να αφήσεις το έργο του να μιλήσει κι εσύ να μη πεις κουβέντα. Στην αντίθετη περίπτωση μάλλον θα είναι απλά ασέβεια να πεις το οτιδήποτε αρνητικό για έναν άνθρωπο που έχει ουκ ολίγες φορές αποδείξει πως γράφει γιατί έχει πράγματα να πει αλλά κι όταν δεν έχει να πει, μέσα από τη γραφή του σίγουρα κάτι θα κερδίσεις. Μιας και το «Νορβηγικό δάσος» ήταν το πρώτο του βιβλίο που διάβασα και παραμένει αγαπημένο, δε θα μπω στη διαδικασία να κρίνω αν είναι καλό βιβλίο, θα προσπαθήσω απλά να δώσω την εικόνα που εμένα μου άφησε.

Ο Τόρου, η Ναόκο και η Μιντόρι είναι 3 νέοι άνθρωποι που βλέπουν τις ζωές τους να συνδέονται και να διαλύονται με καρμικό αλλά και τραγικό τρόπο. Ένα ταξίδι ερωτισμού, ρεαλισμού αλλά και έντονα υπαρξιακό μόλις ξεκίνησε.

Τι να πω τώρα για το βιβλίο αυτό; Καταρχάς ο Μουρακάμι έχει νομίζω ένα μοναδικό ταλέντο να λέει εξαιρετικές ιστορίες με παραμυθένιο τρόπο, ακόμη κι αν όσα έχει να πει κάθε άλλο παρά παραμυθένια είναι. Εδώ έχουμε να κάνουμε με έναν ήρωα που ερωτεύτηκε σε διαφορετικές στιγμές της ζωής του 2 γυναίκες αλλά η κάθε μια τον σημάδεψε με τον τρόπο της και δε τις ξέχασε ποτέ. Μέσα από την πορεία της γνωριμίας και της σχέσης τους, παρακολουθούμε ένα ταξίδι έντονου ερωτισμού, αυτογνωσίας και παράλληλα αναπάντητων ερωτημάτων για την ανθρώπινη υπόσταση αλλά και την απώλεια. Το πώς μπορεί κάποιος να διαχειριστεί την απώλεια ενός αγαπημένου του προσώπου και πως θα καταφέρει να ξεπεράσει τον πόνο που χαρακτηρίζει την απουσία του, κυριαρχούν μέσα στο βιβλίο με τρόπο όμως που σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στο στόμα, αυτή τουλάχιστον την εικόνα μου άφησε.

Παράλληλα, η περιγραφή της καθημερινότητας αλλά και γενικότερα της ζωής στην Ιαπωνία παρουσιάζεται με τόσο ζωντανές εικόνες και τόσο απλές και λιτές περιγραφές-χωρίς να δημιουργεί την εικόνα της ουτοπίας, κάθε άλλο-που σε κάνει να θες να γνωρίσεις από κοντά αυτή την τόσο μακρινή αλλά και τόσο διαφορετική από τη δική μας την κουλτούρα, χώρα, η οποία μέσα από την ίσως καταθλιπτική αλλά και ξεχωριστή της παρουσία είναι και τόσο σαγηνευτική. Τελείως διαφορετικές έννοιες, με την μαεστρία όμως του Μουρακάμι δημιουργούν ένα αποτέλεσμα γοητευτικό.

Ο Μουρακάμι είναι μοναδικός σε όλα του, αυτό βέβαια ίσως ξενίσει αρκετούς και δε βρουν κάποιο σημείο ταύτισης, σίγουρο είναι όμως ότι θα απολαύσουν τη διαδρομή ενός τόσο διαφορετικού ταξιδιού!

_

γράφει η Μαρία Ανδρικοπούλου