Ο Άλλος μου εαυτός

Δημοσίευση: 1.06.2017

Ετικέτες

Κατηγορία

Ο Άλλος μου εαυτός
γύρισε τον κόσμο με φτερά περιστεριού.
Τον παρέσυρε ο άνεμος σε χώρες μακρινές,
ανεμοδαρμένες και θαλασσοπνιγμένες,
βομβαρδισμένες και αιματοβαμμένες
να σβήσει τις πίκρες και τις αμαρτίες
εκείνων που αγαπούν κενές ιδέες
και να δώσει ελπίδα στους ονειροπόλους.

Ο Άλλος μου εαυτός
είχε καρδιά πέτρα σε φτερά αγγέλου.
Δεν αναπαύθηκε ποτέ
ποτέ δεν αγαπήθηκε
για να αγαπήσει τους ανθρώπους.
Διέσχισε ερήμους ανθρώπων
και λησμονήθηκε·
σβήστηκε από τις καρδιές
εκείνων που τον αγάπησαν.
Κανείς δεν είδε τα κενά του μάτια,
την φυλακισμένη του ψυχή.
Τα λόγια του κληρονόμησαν
εκείνοι που αδυνατούν να τα ξεκλειδώσουν.
Ήταν κραυγές
όχι επιφωνήματα.

Μα ποιος ποτέ κατάλαβε
αυτόν ή τον άλλον μου εαυτό
ποιος τον είδε;
Ποιος τον δέχθηκε
χωρίς να τον φέρει στα μέτρα του;
Τουλάχιστον εκείνος αναπαύεται
στον παράδεισο των ονείρων
κι εγώ θρηνώ
που δεν έγινα ποτέ “αυτός”
ο Άλλος μου Εαυτός
ο “λαμπρός” κι ο “σπουδαίος”!

_

γράφει η Κωνσταντίνα Παγώνη 

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Ένα κομμάτι απ’ την αγάπη

Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη. Ένα μικρό-μικρό κομμάτι απ’ την αγάπη εκείνη, Που υψώνει σκάλα ψηλή και βέβαιη Και σ’ οδηγεί στον ουρανό.   Θέλω να μου κόψεις ένα κομμάτι απ’ την αγάπη, Την αγάπη αυτή που φυλά σα δράκος μες στο κάστρο σου. Που σε...

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

Φαντάσματα

Φαντάσματα

Κάτι νύχτες Που τρίζουνε τα μάνταλα στις πόρτες Που σέρνονται στα μάρμαρα πνιγμένες προσευχές Κάτι νύχτες  Που τρέμουν τα παράθυρα θανάτου πυρετό Ξεχύνονται αντίλαλοι απ’ τα υπόγεια Κάτι νύχτες χτυπήσανε τις πόρτες μα δεν ήτανε κανείς.   Κάτι νύχτες έσβηναν τα...

Μυρτώ

Μυρτώ

Τρίτη και δεκατρείς εχθές, δεν βγήκα από το σπίτι, στο κολυμβητήριο να πάω, απέφυγα. Κοιμήθηκα ώρες πολλές, ώρες πολλές κοιμάμαι, έχοντας ύπνο καλόν. Ξυπνώντας εχθές το πρωί στις ένδεκα (στις δώδεκα κοιμήθηκα ξανά), ολοκλήρωσα κάτι, που, από προχθές, Δευτέρα, του μήνα...

Ροζ

Ροζ

Πάντα το έλεγε η μάνα μου: “Μάλλιασε η γλώσσα μου, μην βάζεις τα άσπρα με τα χρωματιστά, θα χαλάσουν τα ρούχα”. Μα εγώ μια ζωή, ανοικοκύρευτη.  “Ξερω τι σου λέω,  θα προσέχω”. Πήρα όλη την μπουγάδα, Και τα’μπλεξα. Τα ‘μπλεξα όλα.  Και τώρα βρίσκομαι εδώ, Να κλαίω πάνω...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Άννα Ρουμελιώτη

    …Ποιος τον δέχθηκε χωρίς να τον φέρει στα μέτρα του;…
    Ένα σπουδαίο ποίημα!!Σας ευχαριστώ!!

    Απάντηση
    • connie1997

      Σας ευχαριστώ πολύ!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου