Ο μύθος του σπηλαίου

25.09.2018

 

Τα χείλη σου ‘γίναν πιο μακρινά
Κι απ’ τον Εγγύτατο του Κενταύρου.
Δεν πλανάσαι στο στερέωμα.
Εκεί βρισκόμαστε.
Σε άλλο έρεβος σε ψαύω.
Θες να κρυφτείς
Από τον Έρωτα
(Τι ύβρις, αλήθεια…)
Καμιά νεραϊδοσπηλιά
Δεν θα σου δώσει καταφύγιο.
Μόνο η φωτιά θα σε κρατήσει
Η δική σου.
Βλέπω την αντανάκλαση
Με σημαδεύει.
Θέλω να σου φωνάξω
Πως
Δεν θα σ’ αφήσω να χαθείς
Μες στις σκιές.

 

_

γράφει η Αριάδνη Πορφυρίου

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κέρδισέ το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Αποκοιμήθηκε η ανατολή

Οι μέρες φεύγουν άβουλες, νωθρές κυλούν οι νύκτες  με ορχήστρα μοιάζει η ζωή που έχασε τον τόνο δίχως σκουριά σταμάτησαν το μέτρημα οι δείκτες στάθηκαν σαν να ‘ναι φιλί, μηδένισαν το χρόνο...     Αποκοιμήθηκε η ανατολή, αλάργεψε η δύση  σταμάτησε και η ψυχή δάκρυα να...

Πλάνη

Πλάνη

Ταξιδιώτη αέναε στο γνέψιμό μου αποκρίθηκες. Στης λήθης τ’ ακρογιάλι ξεκουράσου. Βότσαλα μικρά οι αναμνήσεις λαχταρούν την αλμύρα, στη σάρκα τους λουσμένη. Να γευτούν στα χείλη τον αφρό της ελπίδας και να μεθύσουν απ’ τα τσαλακωμένα βήματά σου. Η σιωπή σκεπάζει τη...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου