τοβιβλίο.net

Select Page

Ο χρόνος πετάει από πάνω μας αλλά αφήνει τη σκιά του πίσω

Ο χρόνος πετάει από πάνω μας αλλά αφήνει τη σκιά του πίσω

«Ξεσκισε με χρονε, τα σωθικα μου γδαρε και ασε με να αιμορραγω Τα χερια σου τα κοκκινα ασε με να γευτω με την γλωσσα μου κεινη που λαχανιασμενη εσενα μισει, εσενα ποθει. αναψε μια καλη φωτια στον αμυαλο εαυτο μου που αχορταγα σου τρωει λιγο λιγο το φαΐ αφηνοντας σε πεινασμενο εκδικητη …εξω απο το σπιτι το δικο μου»

Μαχη Τζουγανακη, ερασιτεχνης ποιητρια

Φωτογραφία: Εσωτερική σκάλα από το Μέγαρο Δουκίσσης Πλακεντίας

Χρό-νος. Μια λέξη που τρέμει το στόμα για να συλλαβίσει σήμερα. Μια λέξη κυνηγός. Μια λέξη φυλακή. Μια λέξη παγίδα. Μια λέξη τρομακτική. Μια λέξη που μαρτυρά την θνητή μας οντότητα. Χρόνος ο λαίμαργος, ο αδηφάγος, ο βουλιμικός…

«Tempus edax rerum»
Οβίδιος, Ρωμαίος ποιητής

Με τον χρόνο εννοούμε την ακαθόριστη κίνηση της ύπαρξης και των γεγονότων στο παρελθόν, το παρόν, και το μέλλον, θεωρούμενη ως σύνολο. Είναι η ακριβής μέτρηση μιας διαδικασίας από το παρελθόν στο μέλλον, όπως τουλάχιστον έχει θεωρήσει ο ανθρώπινος νους.

«Ο χρόνος δεν υπάρχει, είναι μια ανθρώπινη επινόηση και εξυπηρετεί ανθρώπινες ανάγκες»
Αλβέρτος Αϊνστάιν, Γερμανός φυσικός εβραϊκής καταγωγής

Τι είναι ο χρόνος. Πώς θα μπορούσε κανείς να τον ορίσει καλύτερα; Μια σειρά από διαστήματα ίσως. Ανάμεσα σε πριν και μετά γεγονότα. Είναι το γέλιο πριν από ένα σοβαρό ατύχημα και η διακοπή του. Είναι η πόρτα που κλείνει απότομα και ο ήχος που αφήνει. Είναι το πάτημα “Send” σε ένα μήνυμα και η παραλαβή. Είναι το χέρι του θύτη που σηκώθηκε ψηλά για να χτυπήσει και η κραυγή του θύματος. Είναι η στιγμή κορύφωσης μιας ερωτικής σκηνής και το τράνταγμα των σωμάτων. Είναι ο θόρυβος του ουρανού και η βροχή. Είναι το αντίο και η σιωπή που αφήνει. Είναι η γέννα και ο θάνατος. Διαστήματα. Βήματα. Κύματα…

«Η ζωή είναι ένα κλάσμα του δευτερολέπτου. Πόσο λίγος χρόνος για να προετοιμαστείς για την αιωνιότητα!»
Πωλ Γκωγκέν, Γάλλος ζωγράφος

«Ο χρόνος είναι η μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα σε δυο μέρη»
Τενεσί Ουίλιαμς,  Αμερικανός θεατρικός συγγραφέας

Δευτερόλεπτα. Λεπτά. Ώρες. Μέρες. Εβδομάδες. Μήνες. Χρόνια. Χρόνος. Συστήματα μέτρησης. Πόσο χρονών είσαι; Πόσο θα είσαι; Όταν μεγαλώσω θα… Πριν πεθάνω θέλω να… Θα σε δω σε λίγο.. Θα έρθω σε πέντε λεπτά… Περίμενε λίγο… Σε ένα χρόνο θα έχω… Χρόνος ετοιμασίας 35 λεπτά. Σε πέντε λεπτά αναχωρεί η πτήση 305. Θα σε περιμένω στις 5 απέξω από την καφετέρια. Αύριο αν είναι καλύτερη μέρα θα…

«Δεν έχει νόημα να επείγεσαι. Το σημαντικό είναι να προλαβαίνεις»
Jean de La Fontaine, Γάλλος συγγραφέας

Χρόνος. Κυλά σαν αίμα μέσα μας από τότε που γεννιόμαστε. Με το πρώτο κλάμα ενεργοποιείται μια ηλικιακή «ωρολογιακή» βόμβα που θα μας κλείσει τα μάτια σε σημείο ανύποπτο. Μπορεί περνώντας ένα κόκκινο φανάρι, μπορεί κατεβαίνοντας με φόρα τα σκαλιά, μπορεί με έναν ιό, μπορεί με μια κυτταρική ανωμαλία, μπορεί με ένα μαχαίρι, μπορεί όταν κοιμόμαστε, μπορεί όταν γεμίσουμε από έντονο στρες την καρδιά μας…μπορεί…

“Βραχύς αιών”
Ευρυπίδης, Αρχαίος τραγικός

“Νόημα ή μέτρον τον χρόνον, ουχ υπόστασιν”
Αντιφών ο Ραμνούσιος, Αρχαίος Αθηναίος πολιτικός

Εμείς πού θα είμαστε όταν; Πότε θα είμαστε όπου; Σε ποιο χρονικό σημείο θα δώσουμε κάτι από εμάς; Σε ποιο χρονικό σημείο θα δοθούμε; Γράφουμε και καταγράφουμε λίστες. Στα θα, στα όταν, στα μετά, στα σε λίγο. Μεγαλώνει και γερνά το παιδί που κουβαλάμε μέσα μας. Κάθε μέρα και πιο ζαρωμένο. Αφήνοντας στιγμές, ευκαιρίες, υποσχέσεις μετέωρες. Ακόμα και αν γνωρίζουμε καλά πως ο χρόνος ποτέ δε θα φτάσει, ποτέ δε θα είναι αρκετός, ποτέ δε θα φέρει όλες τις ιδανικές συνθήκες. Πάντα κάτι θα λείπει από το χρονόμετρο της ζωής. Πάντα κάτι δε θα χωρά στο ρολόι. Θα το έχει κερδίσει ένας αόριστος ή ένα μακρινό μέλλον. Μπορεί ακόμα και τίποτα.

«Οι καιροί ου μενετοί»
Θουκυδίδης, Αθηναίος Ιστορικός

Ο χρόνος σαπίζει τα όνειρά μας όταν τα αφήνουμε στο συρτάρι. Αρέσκεται να αρπάζει, να κλέβει στιγμές. Αγαπά να χαλά ό,τι χτίζουμε. Του αρέσει να αναποδογυρίζει τα γεγονότα και να ταράζει τα δεδομένα μας. Ο χρόνος λέμε λοιπόν ο μεγαλύτερός μας διώκτης. Τον στήνουμε στον τοίχο. Τον κατηγορούμε. Τον εκθέτουμε. Τον μαλώνουμε. Τοποθετούμε πάνω του όλες τις ενοχές. Ο φταίχτης. Ο προδότης. Ο εχθρός. Μα αν σταθούμε σε έναν καθρέφτη γυμνοί, θα δούμε να λάμπει σαν χρυσός, εκείνο το ρολόι που πότε πιέζουμε τους δείχτες του να προχωρούν γρήγορα και πότε αργά με την αλαζονεία μιας ουτοπικής και εκ των πραγμάτων ανέφικτης αθανασίας…

«Ο χρόνος είναι η τίγρη που με καταβροχθίζει, αλλά εγώ είμαι η τίγρη»
Χόρχε Λουίς Μπόρχες,  Αργεντινός συγγραφέας

*Ο τίτλος του σημερινού κειμένου “Ο Χρόνος πετάει από πάνω μας αλλά αφήνει τη σκιά του πίσω” είναι από τον Αμερικανό συγγραφέα Ναθάνιελ Χόθορν

Επιμέλεια κειμένου

Μάχη Τζουγανάκη

Δηλώνω τυπικά αρχισυντάκτρια της σελίδας. Άτυπα όμως και πιο γνήσια, δηλώνω μέλος μιας όμορφης ομάδας πολύ δεμένης που οι «τίτλοι» του καθενός είναι περιττοί. Δηλώνω επίσης συγγραφέας, ποιήτρια, ερασιτέχνης φωτογράφος, μουσικόφιλή, βιβλιόφιλη, θεατρόφιλη, σινεφίλ και ερωτευμένη με οτιδήποτε ξυπνά τη δημιουργικότητά μου. Τελικά όμως έμαθα… πως το να δηλώνει κανείς τι είναι και τι δεν είναι, είναι ένα μεγάλο παραμύθι, όχι από εκείνα που μου αρέσει να διαβάζω, αλλά από εκείνα που σου θέτουν όρια και σε στριμώχνουν σε καλούπια. Μα εγώ τις λέξεις «όρια» και «καλούπια» τις έχω αφαιρέσει από το λεξικό της ψυχής μου...

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Έρευνα

Ημερολόγιο 2019

Εγγραφείτε στο newsletter

Ενημέρωση μόνο για λογοτεχνικούς διαγωνισμούς

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος