«Ξεσκισε με χρονε, τα σωθικα μου γδαρε και ασε με να αιμορραγω Τα χερια σου τα κοκκινα ασε με να γευτω με την γλωσσα μου κεινη που λαχανιασμενη εσενα μισει, εσενα ποθει. αναψε μια καλη φωτια στον αμυαλο εαυτο μου που αχορταγα σου τρωει λιγο λιγο το φαΐ αφηνοντας σε πεινασμενο εκδικητη …εξω απο το σπιτι το δικο μου»

Μαχη Τζουγανακη, ερασιτεχνης ποιητρια

Χρό-νος. Μια λέξη που τρέμει το στόμα για να συλλαβίσει σήμερα. Μια λέξη κυνηγός. Μια λέξη φυλακή. Μια λέξη παγίδα. Μια λέξη τρομακτική. Μια λέξη που μαρτυρά την θνητή μας οντότητα. Χρόνος ο λαίμαργος, ο αδηφάγος, ο βουλιμικός…

Με τον χρόνο εννοούμε την ακαθόριστη κίνηση της ύπαρξης και των γεγονότων στο παρελθόν, το παρόν, και το μέλλον, θεωρούμενη ως σύνολο. Είναι η ακριβής μέτρηση μιας διαδικασίας από το παρελθόν στο μέλλον, όπως τουλάχιστον έχει θεωρήσει ο ανθρώπινος νους.

Τι είναι ο χρόνος. Πώς θα μπορούσε κανείς να τον ορίσει καλύτερα; Μια σειρά από διαστήματα ίσως. Ανάμεσα σε πριν και μετά γεγονότα. Είναι το γέλιο πριν από ένα σοβαρό ατύχημα και η διακοπή του. Είναι η πόρτα που κλείνει απότομα και ο ήχος που αφήνει. Είναι το πάτημα “Send” σε ένα μήνυμα και η παραλαβή. Είναι το χέρι του θύτη που σηκώθηκε ψηλά για να χτυπήσει και η κραυγή του θύματος. Είναι η στιγμή κορύφωσης μιας ερωτικής σκηνής και το τράνταγμα των σωμάτων. Είναι ο θόρυβος του ουρανού και η βροχή. Είναι το αντίο και η σιωπή που αφήνει. Είναι η γέννα και ο θάνατος. Διαστήματα. Βήματα. Κύματα…

Δευτερόλεπτα. Λεπτά. Ώρες. Μέρες. Εβδομάδες. Μήνες. Χρόνια. Χρόνος. Συστήματα μέτρησης. Πόσο χρονών είσαι; Πόσο θα είσαι; Όταν μεγαλώσω θα… Πριν πεθάνω θέλω να… Θα σε δω σε λίγο.. Θα έρθω σε πέντε λεπτά… Περίμενε λίγο… Σε ένα χρόνο θα έχω… Χρόνος ετοιμασίας 35 λεπτά. Σε πέντε λεπτά αναχωρεί η πτήση 305. Θα σε περιμένω στις 5 απέξω από την καφετέρια. Αύριο αν είναι καλύτερη μέρα θα…

Χρόνος. Κυλά σαν αίμα μέσα μας από τότε που γεννιόμαστε. Με το πρώτο κλάμα ενεργοποιείται μια ηλικιακή «ωρολογιακή» βόμβα που θα μας κλείσει τα μάτια σε σημείο ανύποπτο. Μπορεί περνώντας ένα κόκκινο φανάρι, μπορεί κατεβαίνοντας με φόρα τα σκαλιά, μπορεί με έναν ιό, μπορεί με μια κυτταρική ανωμαλία, μπορεί με ένα μαχαίρι, μπορεί όταν κοιμόμαστε, μπορεί όταν γεμίσουμε από έντονο στρες την καρδιά μας…μπορεί…

Εμείς πού θα είμαστε όταν; Πότε θα είμαστε όπου; Σε ποιο χρονικό σημείο θα δώσουμε κάτι από εμάς; Σε ποιο χρονικό σημείο θα δοθούμε; Γράφουμε και καταγράφουμε λίστες. Στα θα, στα όταν, στα μετά, στα σε λίγο. Μεγαλώνει και γερνά το παιδί που κουβαλάμε μέσα μας. Κάθε μέρα και πιο ζαρωμένο. Αφήνοντας στιγμές, ευκαιρίες, υποσχέσεις μετέωρες. Ακόμα και αν γνωρίζουμε καλά πως ο χρόνος ποτέ δε θα φτάσει, ποτέ δε θα είναι αρκετός, ποτέ δε θα φέρει όλες τις ιδανικές συνθήκες. Πάντα κάτι θα λείπει από το χρονόμετρο της ζωής. Πάντα κάτι δε θα χωρά στο ρολόι. Θα το έχει κερδίσει ένας αόριστος ή ένα μακρινό μέλλον. Μπορεί ακόμα και τίποτα.

Ο χρόνος σαπίζει τα όνειρά μας όταν τα αφήνουμε στο συρτάρι. Αρέσκεται να αρπάζει, να κλέβει στιγμές. Αγαπά να χαλά ό,τι χτίζουμε. Του αρέσει να αναποδογυρίζει τα γεγονότα και να ταράζει τα δεδομένα μας. Ο χρόνος λέμε λοιπόν ο μεγαλύτερός μας διώκτης. Τον στήνουμε στον τοίχο. Τον κατηγορούμε. Τον εκθέτουμε. Τον μαλώνουμε. Τοποθετούμε πάνω του όλες τις ενοχές. Ο φταίχτης. Ο προδότης. Ο εχθρός. Μα αν σταθούμε σε έναν καθρέφτη γυμνοί, θα δούμε να λάμπει σαν χρυσός, εκείνο το ρολόι που πότε πιέζουμε τους δείχτες του να προχωρούν γρήγορα και πότε αργά με την αλαζονεία μιας ουτοπικής και εκ των πραγμάτων ανέφικτης αθανασίας…