Συντάκτης: Μάχη Τζουγανάκη

Το μυστικό

Η Αρετή κατεβαίνει τα σκαλιά. Ένα ένα. Αργά. Κοιτάζει δυο φορές πίσω της. Η πόρτα ξύλινη. Η πόρτα κλειστή. Μηχανικά βάζει το χέρι στην τσέπη του παλτού. Δε βρίσκει το κλειδί. Σα να το ξέχασε πάλι. Στη γειτόνισσα βλέπει πάλι να χτυπά την πόρτα. «Πάλι ξέχασες κορίτσι μου; Αχ αυτό το μυαλουδάκι σου πού να χωρέσει», της λέει και κουνά λυπημένα το κεφάλι. Μα τώρα η τσέπη είναι άδεια δίχως να ζητά συντροφιά. Μια παλάμη μόνο την τραβά. Στα δάχτυλα κρατά το μυστικό. Ένα ένα τα σκαλιά το κατεβάζει από το χέρι. «Έλα καλό μου. Κατεβαίνουμε» του ψιθυρίζει. Κι...

Διαβάστε περισσότερα

Η Μαρία Τζιρίτα συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Τα περισσότερα έργα της είναι ιστορίες βγαλμένες από την ίδια την ζωή, όπως και το τελευταίο!   Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με την γραφή; Όταν ήμουν 7-8 χρονών, έγραφα ξανά τα παραμύθια που ήξερα, αλλά με διαφορετικό τέλος! Δηλαδή τα διασκεύαζα κατά κάποιο τρόπο. Τι σημαίνει «γράφω» για σας; Γράφω σημαίνει εκφράζομαι, εκτονώνομαι, ανακαλύπτω τον εαυτό μου και τον κόσμο, εξηγώ, κατανοώ. Και σίγουρα ηρεμώ! Υπήρξε κάποιο πρόσωπο στην ζωή σας, το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ενασχόλησή σας με τον κόσμο της λογοτεχνίας; Σίγουρα οι γονείς μου, οι οποίοι διάβαζαν και οι δυο συνεχώς κι είχαμε...

Διαβάστε περισσότερα

Κάιν

“Στην παραπάνω ιστορία, προσπάθησα να διηγηθώ την εξέλιξη μιας ήττας” Χόρχε Λούις Μπόρχες –«Η αναζήτηση του Αβερόν» Δεν αποδέχτηκε ποτέ την Θεϊκή Δημιουργία. Δεν στάθηκε εκστατικός μπροστά στο μεγαλείο του Κόσμου που κληρονόμησε, αν και η αρχική αίσθηση του προσέδιδε διαστάσεις τελειότητας. Σαν τις σταγόνες της βροχής οι εντυπώσεις γλιστρούσαν φευγαλέες και διαλύονταν πάνω στην ασπίδα του νου του. Το ίδιο και οι ζωηρές εικόνες. Έσπαζαν και σκορπίζονταν σε μύρια μικρά κομματάκια κι έσβηναν. Το μεγαλειώδες στερέωμα πλημμυρισμένο μ΄ αστέρια και το απέραντο της θάλασσας τον άφηναν αδιάφορο. Αν και προς στιγμή τον τρόμαζε η υπεροπτική αγριάδα της Τίγρης...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Ευάγγελος Αυδίκος συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Κάθε έργο του είναι ένα ταξίδι στο παρελθόν και την ιστορία!   Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Η γραφή είναι μια ανάγκη για επικοινωνία. Να μοιραστείς σκέψεις και συναισθήματα με τους άλλους. Όσο κι αν η διαδικασία της γραφής χαρακτηρίζεται από εσωστρέφεια, από ενδοσκόπηση κι επεξεργασία των εμπειριών και των βιωμάτων, ο τελικός στόχος είναι εξωστρεφής. Μέσα στην ίδια τη γραφή υπάρχουν σπέρματα μιας αρχέγονης ανάγκης για συνάντηση με μια συλλογικότητα. Την ομάδα. Η προσωπική μου σχέση με τη γραφή πήρε δυο μορφές. Η πρώτη είναι επιστημονική, με μελέτες και δημοσιεύσεις για τον λαϊκό πολιτισμό. Η δεύτερη μορφή είναι η...

Διαβάστε περισσότερα

Όταν

Όταν σκοτώνομαι φωνάζω το όνομά σου. Στα μνήματα κυνηγιούνται φαντάσματα. Από διαφορετικές ηλικίες και ανάσες. Θυμιατό που καπνίζω ξαπλωμένη στο χώμα. Από τη δική σου ανάσα λιβάνι που καίει. Μία τρύπα ικανή εδώ για να θάβει τα όνειρα. Το σπίτι που σε θρέφει – Το σπίτι που σε ξερνά. Μπερδεύω συχνά την ανυπαρξία με την ύπαρξη. Ο χρόνος που σε θάβω – Ο χρόνος που σε ξεθάβω. Ρολόγια που χτυπούν σταθερά στο ίδιο κυκλικό σημείο των αριθμών που μας μετράνε χώρια και μαζί. Όταν σκοτώνομαι φωνάζω το όνομά σου...

Διαβάστε περισσότερα

Ασήμαντες του ρολογιού οι υπενθυμίσεις

Την ώρα που τα βέλη βρίσκουν τον στόχο τους και οι φωτιές ανάβουν σαν οι πραγματοποιημένες αγωνίες του ενάρετου, το σπίτι βουλιάζει σιγά σιγά μες την λίμνη, τα ωδικά πουλιά του αφήνουν μια τελευταία νότα να κανοναρχεί λίγο επάνω απ’ το νερό και η διδασκαλία των λουλουδιών πάλι ατέρμονα βάλει εναντίον της κακεντρέχειας και των ανέμων […]   _ γράφει ο  Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Σε σταθερή κατεύθυνση

  Να ανοίξουμε μαζί το τελευταίο μπουμπούκι του μέλλοντος “Η νίκη της Γκουέρνικα”  Paul Elyard  Το «σχολικό» όχημα ”τρέχει” σε σταθερή κατεύθυνση. Τέχνασμα πολιτικής, από τον ατελείωτα ατέλειωτο κατάλογο του είδους. Ταυτότητα ακινησίας. Το ουσιαστικό ως δόλωμα και συναπτές οι αλυσίδες του αλλοτριωτικού επιθέτου. Κατεύθυνση το ουσιαστικό, σταθερή το επίθετο, ακινησία ερήμωσης το, σχεδιασμένο ως μοιραίο, αποτέλεσμα. Το ρήμα μετέωρο, αλλά και παραπλανητικό. Στις τρέχουσες δημοσκοπήσεις, η μακράν επικρατέστερη απάντηση είναι: «Φυσικά, τρέχει». Το φαιό σκοτεινό όχημα, με καλυμμένα από σκουριά τα δηλωτικά διακριτικά του, “τρέχει“ την ακινησία, σε επίπεδο παγωμένο τοπίο. Έχει διανύσει αδιάλειπτα αποτρόπαιη διαδρομή σε χρόνους...

Διαβάστε περισσότερα

Η Αθηνά Μπούτιβα συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Με το πρώτο της βιβλίο μας παρασέρνει σε ένα γαϊτανάκι συναισθημάτων και συγκρούσεων!    Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Ήρθε μια στιγμή που η ανάγκη μου να εκφραστώ ήταν επιτακτική, που ένιωθα πως αν δεν το έκανα θα είχα επιβάλλει στον εαυτό μου μια τιμωρία, έναν μικρό “θάνατο”.    Τι ήταν εκείνο που σας ενέπνευσε να γράψετε το βιβλίο σας; Ήταν ένα μείγμα ιστοριών που είχα γίνει γνώστης ως Δημοσιογράφος.   Τι σημαίνει για εσάς έμπνευση; Έμπνευση μπορεί να είσαι εσύ, ένας μεγάλος έρωτας, ένα τραγούδι, ό,τι με κάνει να αισθάνομαι!   Ποιο στοιχείο του χαρακτήρα σας δυσκολεύει τη γραφή...

Διαβάστε περισσότερα

Έβαλε ο Θεός σημάδι, του Νίκου Γκάτσου

«Έβαλε ο Θεός σημάδι»  Έβαλε ο Θεός σημάδι παλληκάρι στα Σφακιά κι ο πατέρας του στον Άδη άκουσε μια τουφεκιά.   Της γενιάς μου βασιλιά, μην κατέβεις τα σκαλιά. Πιες αθάνατο νερό να νικήσεις τον καιρό.   Έβαλε ο Θεός σημάδι παλληκάρι στα Σφακιά κι η μανούλα του στον Άδη τράβηξε μια χαρακιά.   Της καρδιάς μου βασιλιά με τον ήλιο στα μαλλιά, μην περνάς τη χαρακιά η ζωή είναι πιο γλυκιά.   Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος Ένας από τους μεγάλους μας λογοτέχνες ο Νίκος Γκάτσος, με μεγάλο στιχουργικό έργο, μεταφράσεις αλλά και τη μοναδική του ποιητική...

Διαβάστε περισσότερα

Mπαλάντα σιωπής

Η ιστορία δεν είναι παρά ένα διαχρονικό πένθος της Μάνας, που βλασταίνει με τα δάκρυα των χαμένων παιδιών της ανά τους αιώνες αυτής τη γης… Σ’ αυτό το πέλαγος της θλίψης, που μέσα του γεννιούνται και πεθαίνουν όλα, υπάρχουν μικρές σταγόνες Μνήμης, σταγόνες ελάχιστης χαράς, που λησμονάμε καθώς χανόμαστε στην ανωριμότητα της μετάφρασης και ανάλυσης των καιρών… Η ουσία, αφήνεται στο διάκενο των ψιθυρισμών της νύχτας, εναγκαλίζεται ολοκληρωτικά με τις σιωπές […] _ γράφει η Φωτεινή Κουφογάζου...

Διαβάστε περισσότερα

Παιδί αχτένιστο

Παιδί αχτένιστο. Μια λάσπη ενώνει τις τούφες του. Όμορφα που κλαίει μέσα από τις χαραμάδες των βλεφάρων του. Ωραίο το κάδρο στο φακό. Γραμμή για πούλιτζερ. Ο δημοσιογράφος το αγαπά. Το ερωτεύεται. Το παιδί το αχτένιστο. Με τη λάσπη που ενώνει τις τούφες του. Λασπωμένος ο φακός. Με μια λάσπη να ενώνουν οι φωτογραφίες. Μια λασπωμένη φυλλάδα θα το δείξει όμορφα βρώμικο. Παιδί αχτένιστο. Με τον πόνο στο χτένι. Κόμπος να το περνά. Κόμπος να το πονά. Μια ελπίδα στα μάτια και μια αηδία στη γεύση. Από πότε η ελπίδα έχει γεύση εμετική; Τούτος ο άνθρωπος μπροστά του είναι...

Διαβάστε περισσότερα

Η Σοφία Προκοπίδου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Μέσα από τα 18 διηγήματα του βιβλίου της μας γνωρίζει την ιστορία από μια άλλη οπτική γωνία!     Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Το πρώτο μου βιβλίο ήταν μια ιστορία –περιπέτεια- κωμωδία, δεν θυμάμαι καλά την υπόθεση. Ήμουν 10 χρονών. Το «έργο» ήταν γραμμένο σε ένα χοντρό τετράδιο. Θυμάμαι το διαβάζαμε στην κουζίνα οικογενειακώς, είχαν έρθει και οι θείοι με τα ξαδέλφια μου. Η γιαγιά μου δεν ήξερε ρωσικά και δεν καταλάβαινε τα περισσότερα, αλλά κατάλαβε πολύ καλά πως η εγγονή της είναι παραμυθού και κατάφερε να έχει σε προσοχή όλο το σόι ολόκληρο το βράδυ. Αυτό ήταν αρκετό για να με θεωρήσει ταλέντο. Το τετράδιο πέρασε από όλα τα γειτονικά σπίτια και μετά χάθηκε αλλά δεν στεναχωρήθηκα, ήμουν μικρή, όμως κατάλαβα πως δεν θα γράψω άλλο «τέτοια χαζά», παρά μόνο όταν θα έχω πραγματική ανάγκη για έκφραση. «Θα γράφω βιβλία όταν θα γεράσω», είπα. Κι έτσι έγινε, μετά τα σαράντα, δηλαδή όταν «γέρασα» άρχισα να γράφω. Τι ήταν εκείνο που σας ενέπνευσε να γράψετε το βιβλίο σας; Πάντα είναι η ανάγκη ψυχής να ενωθεί με άλλες ψυχές μέσω του γραπτού. Δεν γράφω για να περάσει η ώρα μου, ή για να δείξω στον εαυτό μου πόσο έξυπνη είμαι… Δεν είμαι συγγραφέας – επαγγελματίας. Τι σημαίνει για εσάς έμπνευση; Η έμπνευση είναι αυτή η αόρατη κλώστη που συνδέει υπό το βλέμμα του Θεού με τον ρου της ιστορίας μεγάλης...

Διαβάστε περισσότερα

Η Ρίτα και το σωματίδιο του “Θεού”

Εκείνο το βράδυ του Νοέμβρη, το κεντρικό αμφιθέατρο του Εθνικού Κέντρου Έρευνας Φυσικών Επιστήμων «Δημόκριτος» ήταν κατάμεστο από κόσμο. Όλοι ανέμεναν με ανυπομονησία -τρόπος του λέγειν- την διάλεξη του, διεθνούς φήμης Έλληνα φυσικού επιστήμονα, καθηγητή Νανόπουλου. Οι ομιλίες του καθηγητή Νανόπουλου έχαιραν μεγάλης δημοσιότητας αλλά λόγω του ειδικευμένου επιστημονικού περιεχομένου τους, ποτέ δεν ήταν ανοιχτές στο πλατύ κοινό. Οι καλεσμένοι, εκπρόσωποι της Αθηναϊκής ελίτ, ήταν όλοι κάτοχοι προσκλήσεως. Δημοσιογράφοι, εργολάβοι, νεόπλουτοι βιοτέχνες, ηθοποιοί και τραγουδιστές, κυρίες και δεσποινίδες της κοσμικής ζωής και φυσικά εκπρόσωποι της πολιτικής και δημοτικής εξουσίας. Οι τελευταίοι θρονιάζονταν στα μπροστινά καθίσματα και παρακολουθούσαν την ομιλία...

Διαβάστε περισσότερα

Το κορίτσι με το ράσο, μια κριτική της Μάχης Τζουγανάκη

Μια από τις ιώσεις των εποχών με άφησε στο κρεβάτι για μια ολόκληρη μέρα. Αποφάσισα να αναβάλω όλες μου τις δουλειές και να χαθώ κάτω από τα παπλώματα και τις κουβέρτες διαλέγοντας ένα βιβλίο από τη γεμάτη μου βιβλιοθήκη που όλο της δίνω υποσχέσεις και όλο της κάνω απιστίες. Στα χέρια μου αυτή τη φορά, κράτησα ένα μυθιστόρημα με μια υπόθεση σκέτο μυστήριο όπως δηλώνει και η περιγραφή του. Με τα μυστήρια δεν τα πάω και τόσο καλά αλλά είπα να του δώσω μια ευκαιρία. Μα με το που άνοιξα όμως το βιβλίο και διάβασα την πρώτη σελίδα έπαθα...

Διαβάστε περισσότερα

Το σημείο

Σε ένα σημείο στέκω. Εκείνο που δεν το ‘γγίζει καμιά εποχή. Καμιά ανέραστη επιθυμία. Που δεν το κουνά τίποτα φευγαλέο. Απαντά με σιωπή σε όσους μιλούν επιθετικά. Στέκει πάνω του ένας εαυτός ακατέργαστος και δυσπρόσιτος. Σε αυτό το σημείο που δεν ακουμπάς εύκολα. Κοφτερά τα σημάδια γύρω του. Γεμάτα από λόγια γρίφους, φύλακες της σκέψης που δε θα τους λύσεις εύκολα για να περάσεις το μονοπάτι που οδηγά λίγο πιο μέσα. Ετούτα τα σημεία γδαρμένα είναι. Φτωχά λαμποκοπούν το πλούτο τους και έχουνε δύναμη περισσή. Χτισμένη από τα χτυπήματα που απέκτησαν από τις αδυναμίες τους. Κάθε αδυναμία μια γιορτή...

Διαβάστε περισσότερα

Ο ήρωας

«Και θα πεθάνει χωρίς ούτε ένα βογκητό, έτσι όπως ονειρεύονται να πεθάνουν οι ήρωες» Tom Waits   Το κοσμικό Αυγό και η κοιλιά εκείνης της γυναίκας που ήταν η μητέρα του. Ο Πίθος της Πανδώρας, και της Δηιάνειρας, του Ακάμα, αλλά κι αυτό που μέσα τοποθέτησε τον Εριχθόνιο η Αθηνά. Ο Δούρειος Ίππος. Οι Ασκοί του Αίολου. Η Κιβωτός του Νώε. Το μαγικό Λυχνάρι του Αλαντίν. Τα Κιούπια με τους Σαράντα Κλέφτες. Άνοιγε με μανία το ένα κουτί μετά το άλλο. Με νοσηρότητα. Ζούσε χαμένος μέσα στη δίνη μιας αλαζονικής περιέργειας. Ένιωθε άτρωτος στην έκπληξη  και η πρόκληση ήταν...

Διαβάστε περισσότερα

Το πάτωμα

Τι κοιτάτε; Ε, τι; Δεν έχετε ξαναδεί γυναίκα να καθαρίζει τους αρμούς στο σπίτι της με οδοντόβουρτσα; Πού είναι το περίεργο; Εσάς οι αρμοί σας είναι καθαροί; Και το σπίτι σας γυαλίζει; Είστε βέβαιοι γι’ αυτό; Ε, αφού το λέτε θα είναι. Εμένα όμως εδώ έχει κολλήσει μια βρώμα που δε φεύγει με τίποτα. Είναι εδώ απ’ όπου περνάμε συνέχεια. Αυτά τα μέρη είναι πιο βρώμικα. Και να πει κανείς ότι δεν καθαρίζω. Ουφ, κάθε μέρα σφουγγαρίζω. Έλα όμως που μερικοί λεκέδες επιμένουν. Όταν θα έχω τελειώσει όλο το σπίτι, ξέρω ότι θα το κοιτάξω ανακουφισμένη. Δεν είναι εύκολο...

Διαβάστε περισσότερα

Ποίημα

Ώρες ώρες πετρώνει το δάκρυ και πέφτει βαρύ. Τότε προσπαθώ να ξεφυλλίσω το βιβλίο του χρόνου… τρέμω στην ιδέα. Είναι κι η νύχτα  που με σκιάζει. Είναι κι εσύ που μου λείπεις. Καρφωμένο  το βλέμμα  πάνω του. Παλιό βιβλίο, φθαρμένο […] _ γράφει ο Αντώνης...

Διαβάστε περισσότερα

Το παλτό

Στον δρόμο/ Το παιδί/ Να το κρύψω/ Παλτό δανεικό/ Κάτω από το ύφασμα/ Μετρώ/ Ως το 100/ Μην το βρουν/ Φτου ξελευθερία/ Να την πει/ Να κερδίσει/ Κάτω από το παλτό/ Συρταρωτό/ Μέσα στην τσέπη/ Το κουτί/ Ανοίγει και κλείνει/ Θα σε βρω/ Θα σε χάσω/ Στον δρόμο/ Σε περπατώ/ Κάτω από το παλτό/ Μέσα στην τσέπη/ Μυστικό/ Υποταγή/ Σε μια σιωπή/ Χίλιες φορές να/ Και άλλες τόσες να μην/ Με ρυθμό/ Πασατέμπος στη χούφτα/ Ενοχλητικά/ Ο δρόμος/ Το τακούνι/ Κι εγώ/ Μέσα στο παλτό/ Συναίσθημα τυλιχτό/ Το παιδί/ Να μη βγει/ Να κρυφτεί/ Στον δρόμο/ Γυναίκα σκυφτή/ Χέρι...

Διαβάστε περισσότερα

Το μελάνι ποτέ δεν με συγχωρεί

Ένα σημάδι που λιώνει μες τα σύννεφα, ένα μακρινό δάκρυ Που αγαπά την τελειότητα της μουσικής και την αλήθεια Της απαλής μέρας. Νερό διάφανο σαν οι προθέσεις ενός γλάρου […] _ γράφει ο Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Στάσεις σιωπών

Αν δεν αναμασάς θείες βουλές κι αποστολές ιστόρισέ τους γλώσσα, αλλά δρόμοι βατοί δεν είναι Μυλόπετρες είναι, μεριστές αυθαίρετοι πόρων και δώρων της ζωής Κοφτεροί σχιστόλιθοι, διακόπτες αναπνοών κι ονείρων Μην μαλακώνεις, οφείλεις να τολμήσεις Σείεται η κοιτίδα σου, ισοπεδώνονται εστίες Τ’ αστέρια σου γκρεμίζονται σε σκοτεινές πηγές  […] _ γράφει ο Απόστολος...

Διαβάστε περισσότερα

Η Ντιάνα Παλαιολόγου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Με το πρώτο της έργο μας φέρνει αντιμέτωπους με τους θεσμούς της οικογένειας και την επιθυμία για ζωή!     Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Έγραφα πάντα. Τα προηγούμενα βιβλία μου -δύο στην ελληνική γλώσσα- είναι επιστημονικής φύσης. Ωστόσο, πολλά-πολλά χρόνια τώρα, με συνέπαιρνε η σκέψη και μόνο να γράψω ένα μυθιστόρημα. Αυτό είναι το πρώτο μου.   Τι ήταν εκείνο που σας ενέπνευσε να γράψετε το βιβλίο σας; Μα η ίδια η ζωή, που κυλάει σαν κινηματογραφική ταινία και μέσα της βλέπουμε σκηνές ή απ’ τη δική μας ζωή, ή τις ζωές των άλλων ή ακόμα και από μια...

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος