Συντάκτης: Μάχη Τζουγανάκη

Στάσεις σιωπών

Αν δεν αναμασάς θείες βουλές κι αποστολές ιστόρισέ τους γλώσσα, αλλά δρόμοι βατοί δεν είναι Μυλόπετρες είναι, μεριστές αυθαίρετοι πόρων και δώρων της ζωής Κοφτεροί σχιστόλιθοι, διακόπτες αναπνοών κι ονείρων Μην μαλακώνεις, οφείλεις να τολμήσεις Σείεται η κοιτίδα σου, ισοπεδώνονται εστίες Τ’ αστέρια σου γκρεμίζονται σε σκοτεινές πηγές  […] _ γράφει ο Απόστολος...

Διαβάστε περισσότερα

Η Ντιάνα Παλαιολόγου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Με το πρώτο της έργο μας φέρνει αντιμέτωπους με τους θεσμούς της οικογένειας και την επιθυμία για ζωή!     Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Έγραφα πάντα. Τα προηγούμενα βιβλία μου -δύο στην ελληνική γλώσσα- είναι επιστημονικής φύσης. Ωστόσο, πολλά-πολλά χρόνια τώρα, με συνέπαιρνε η σκέψη και μόνο να γράψω ένα μυθιστόρημα. Αυτό είναι το πρώτο μου.   Τι ήταν εκείνο που σας ενέπνευσε να γράψετε το βιβλίο σας; Μα η ίδια η ζωή, που κυλάει σαν κινηματογραφική ταινία και μέσα της βλέπουμε σκηνές ή απ’ τη δική μας ζωή, ή τις ζωές των άλλων ή ακόμα και από μια...

Διαβάστε περισσότερα

11. Η Ερωμένη

Βρήκα την πόρτα του γραφείου μου μισάνοιχτη. Κοντοστάθηκα να πάρω μια αναπνοή και με το χέρι μου έψαξα μηχανικά το περίστροφο στην τσέπη της καμπαρτίνας μου. Μαλακίες. Αφού ποτέ δεν το παίρνω μαζί μου. Έσπρωξα μαλακά με το πόδι μου την πόρτα και κοίταξα λοξά στο δωμάτιο. Δεν πίστευα στα μάτια μου. Ένας υπερογκώδης τύπος βρίσκονταν καθισμένος στον καναπέ μου και σκούπιζε μ’ ένα μαντίλι τον ιδρωμένο σβέρκο του. Δεν είμαι ρατσιστής αλλά θα έβαζα στοίχημα ότι αυτό το μαντίλι πρέπει κάποτε να ήταν άσπρο. Ο χοντρός με κοίταξε σαν να μην συνέβαινε τίποτα. – Δεν δουλεύει ποτέ το ασανσέρ...

Διαβάστε περισσότερα

Ο εσωτερικός μας απολογισμός

Αν η κρίση, η οποία ανελέητα μας καταδιώκει εσχάτως, ήταν ποτάμι που τα νερά του κανείς δε μπορεί να αγγίξει δύο φορές, όπως έλεγε και ο Ηράκλειτος, ενδεχομένως σε αυτά να καθρεφτίζονταν άτεχνα ή και έντεχνα οι πιο βαθιές της αλήθειες. Ενδεχομένως να αναδείκνυαν και τον δικό σου πραγματικό εαυτό. Με τις δικές σου κρυφές και ανομολόγητες αλήθειες που άντεξαν στο χρόνο. Και τώρα που τα νερά του μας έχουν για τα καλά παρασύρει, είναι ίσως η πλέον κατάλληλη στιγμή ν΄ αφουγκραστούμε την αέναη ροή του και να δούμε μέσα μας. Άλλωστε, για να μπορέσεις να πας πιο κάτω,...

Διαβάστε περισσότερα

Εγκαύματα

Νύχτωσαν τα φώτα. Και η πόλη για σένα νύχτωσε. Τα χέρια μου αστέρια σε κρατούν. Τόσο που φωτίζεις την καρδιά μου καις. Κι εγώ με εγκαύματα ακίνητη στέκω. Στον τοίχο οι σκιές μας χορευτές στη σιωπή που απλώνει η κουρτίνα της θύμησης. Με τα σημάδια σου ντύνομαι. Φόρεμα που σέρνει στο πάτωμα γράμματα σε φακέλους σφραγισμένους. Τα ανείπωτά μου στο χτένι πάνω στα μαλλιά που στον άνεμό σου κυματίζουν. Χάδι που κρατά ο στεναγμός, σαν ακουμπά στο παραθύρι της σκέψης. Να σε ονομάζει μια στιγμή αβάφτιστη, να αποκρίνομαι εγώ σε τούτο το κάλεσμα...

Διαβάστε περισσότερα

Η Ανθούσα Κορτσίνογλου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Με το πρώτο της έργο ταξιδεύει τους έφηβους αναγνώστες σε έναν Νεραϊδόκοσμο!   Tι σας παρακίνησε να ασχοληθείτε με τη συγγραφή παιδικών- εφηβικών βιβλίων; Το παιδικό μέσα μου. Σαφώς ο ρόλος και η αποστολή σου απέναντι στο παιδί. Τι σημαίνει «γράφω» για σας; Σημαίνει ταξίδι πρώτης θέσης με μεταφορικό μέσο τη φαντασία. Σημαίνει ελευθερία, αυτογνωσία, λύτρωση… Σημαίνει κοινωνικότητα, μα και μοναξιά… Σημαίνει παρατηρώ μυστικά το σύμπαν και καταγράφω τους παλμούς του, δίχως τις ενοχλητικές παρωπίδες. Αφού έτσι έχουν τα πράγματα… Να σε θεωρούν εκτός πραγματικότητας, όταν την αντιλαμβάνεσαι καλύτερα απ’ όλους. Ο συγγραφέας γεννιέται ή γίνεται; Συγγραφέας γεννιέσαι σαν...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Δημήτρης Κωνσταντάρας συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Μέσα από το τελευταίο  του έργο, γνωρίζουμε μια αξιόλογη προσωπικότητα της δημοσιογραφίας και της λογοτεχνίας.   Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με την γραφή; Έγραφα ποιήματα και μικρά πεζά από την ΣΤ΄ Δημοτικού, τα ‘δειχνα στη δασκάλα μου και ονειρευόμουνα να γίνω θεατρικός συγγραφέας για να κάνω τον πατέρα μου να με προσέξει. Άρχισα να γράφω «επαγγελματικά» κείμενα μπαίνοντας στη δημοσιογραφία το 1970 και πριν ακόμα πάρω το πτυχίο μου από τη Φιλοσοφική. Βιβλίο πρωτόγραψα το 1977 και λεγόταν «Ο Απαπαπαπαπάς και άλλες διασκεδαστικές ιστορίες για μικρά παιδιά». Το 1979, ύστερα από πρόταση του Οδυσσέα Χατζόπουλου, έγραψα με...

Διαβάστε περισσότερα

Η Θάλεια Ψαρρά συνομιλεί με την Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Το πρώτο της έργο έχει άρωμα Κρήτης, το αίσθημα της εκδίκησης και την ελπίδα του έρωτα. Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Από παιδί, θυμάμαι να επιλέγω να περνώ τον ελεύθερο χρόνο μου στο σπίτι, αγκαλιά με ένα βιβλίο. Ακόμη και σήμερα, όσο κουρασμένη και να είμαι, μου είναι αδύνατον να καταφέρω να κοιμηθώ, αν δεν ταξιδέψει έστω για λίγο το μυαλό μου στις σελίδες ενός καλού βιβλίου. Διάφορες ιστορίες γύριζαν κατά καιρούς στο μυαλό μου, όμως δεν τολμούσα να ξεκινήσω να γράψω κάποια από αυτές. Μάλλον δεν είχαν ωριμάσει αρκετά μέσα μου, ή δεν είχα ωριμάσει εγώ τόσο, ώστε να...

Διαβάστε περισσότερα

Οξυζενέ

Σημείο. Στο αφήνω στο χαρτί. Το τσαλακώνω. Το σκίζω. Το καίω. Πάλι από την αρχή. Σε πληγώνω. Σε πονώ. Σε ξεχνώ. Σε όχι. Σε ναι. Σε τίποτα Έχω αγκάθια. Ένα ένα. Με το τσιμπιδάκι των φρυδιών. Να βγουν. Να ματώσω. Οξυζενέ. Για τα τραύματα. Έχω δυο άκρες. Στα μάτια. Για τα δάκρυα. Να βρίσκουν το...

Διαβάστε περισσότερα

Πηνελοπιάδα

Σύμφωνα με νεότερα ιστορικά ευρήματα, στην ευρύτερη περιοχή της Ιθάκης, η Πηνελόπη δεν έπλεκε λόγω των μνηστήρων. Ο προκομμένος της έφυγε ξαφνικά για την Τροία, παίρνοντας μαζί του όλο τον αξιόμαχο πληθυσμό της Ιθάκης, τα καλύτερα παιδιά που λέμε, και για είκοσι χρόνια δεν έστειλε στο παλάτι ούτε ένα ευρώ. Η Πηνελόπη δεν ήταν εύκολο να μαζέψει τους φόρους χωρίς στρατό. Ξέμεινε στο παλάτι μόνη με τις υπηρέτριες, τις κουβερνάντες και κάτι ραμολί γερόντια που φρόντιζαν τα άλογα και τους στάβλους. Έτσι το έριξε στο πλέξιμο, αρχικά λόγω αγαμίας, ήταν μόνο 20 χρονών, αλλά σιγά – σιγά αυτό έγινε...

Διαβάστε περισσότερα

Η μάγισσα φοριέται στην καρδιά

Μέρες μετά την Πρωτοχρονιά… Σε μια πόλη με φωτάκια, καράβια και ρόδες, περπατούσα για ώρες στις σκοτεινές της γωνίες. Έβρισκα καφενεδάκια και τρύπωνα σαν αρουραίος στ’ αμπάρια. Κουβαλούσα μηχανή και βιβλία και τα αράδιαζα μπρος μου σαν να μετρούσα προμήθειες· απαριθμούσα το πόσες μέρες θα μου φτάσουν – αν, θα μου φτάσουν. Ζούσα λίγο δραματικά, σαν πρόβα ρόλου που δεν θα έπαιρνα τελικά. Ρουφούσα αφρόγαλα και λέξεις μέχρι να φτάσει η ώρα να πιάσω χαρτί και μολύβι. Ω, εντάξει: πληκτρολόγιο, έστω. Τί θα αλλάξει, αν με στριμώχνεις; Τί σε φτιάχνει να με διορθώνεις; Τυχαία – που δεν υπάρχει, είπες...

Διαβάστε περισσότερα

Η φασολάδα και ο Φουκώ

Είναι μια από εκείνες τις μέρες που δεν έχω τίποτα να κάνω. Τα παιδιά μόλις έφυγαν για το σχολείο, μάζεψα τα πεταμένα ρούχα, παιχνίδια, έριξα ένα σκούπισμα και ένα σφουγγάρισμα, καθάρισα τα μπαλκόνια, κουζίνα, μπάνιο, έβαλα την κατσαρόλα με τη φασολάδα στη φωτιά και στρώθηκα στο διάβασμα. Ραντεβού με τον Φουκώ. Δύσκολος για μένα ο Φουκώ. Η φασολάδα… πιο εύκολη. Διαβάζω μια παράγραφο καμιά τριανταριά φορές και αλλάζω το νερό στα φασόλια. Εμ, τέλειωσε το πλυντήριο να απλώσω… και μετά πάλι Φουκώ. Όπως σηκώνω τα ματάκια μου από το βιβλίο, βλέπω τη σκόνη στο απέναντι έπιπλο… Φτου! Ξέχασα να...

Διαβάστε περισσότερα

Lost & Found

Θα ήσουν ο Bob. Εγώ θα ήμουν η Charlotte. Θα είμασταν εκείνοι. Χαμένοι στην πόλη μας. Ανάμεσα στους ανθρώπους της. Να μην ξέρουμε τίποτα. Χαμένοι στις λέξεις. Στις ιδέες. Στα όνειρα. Θα λέγαμε το χτες αύριο. Θα γράφαμε στο τζάμι τα ερωτηματικά κι ύστερα ένα ένα, ξανά και ξανά θα τα αχνίζαμε για να τα αλλάξουμε με θαυμαστικά. Θα ενώναμε τις ψυχές μας σαν παλάμες. Θα λογάριαζαμε μαζί όσα δεν έχουμε λογαριάσει ποτέ. Ανάποδα. Από την αρχή. Ή κι από το τέλος. Χωρίς χρόνο. Χωρίς χώρο. Χωρίς τίποτα. Θα γελάγαμε μέχρι δακρύων για εκείνο το αστείο που δε γέλασε...

Διαβάστε περισσότερα

Τονίζοντας τις αναλογίες

Η γη είναι μια εικασία του Θεού. Πάνω της επιχειρούν μικρά ανθρωπάκια Και των ζώων οι αγέλες εκείνες που αγαπούν την τόλμη και την ζωή. Η βροχή είναι μια επωδός καταπληκτική. Γονιμοποιούνται οι δυνατότητες και όλο το σπέρμα του κάμπου Γίνεται μια καλοτυχία ευφραντική […] _ γράφει ο Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Ζωή

Ζωή ταξιδεμένη στη φουρτούνα του ανοιχτού πελάγους, με τα πανιά φουσκωμένα απ’ τον άνεμο του μεγάλου πάθους· βγαλμένη απ’ τη σειρά του πατημένου δρόμου, ξέστρατη· που χτυπιέται αλύπητα, κλονίζεται, παραπατά και πέφτει και ματωμένη σηκώνεται, όχι για να δέσει τις πληγές της μα με την ίδια πάντα πίστη για να βαδίσει τον δρόμο, που είναι δρόμοι, όλοι μαζί οι δρόμοι· όσοι μένουν απάτητοι και ασκητικοί· όσοι δεν σταματούν ούτε στου θανάτου το σύνορο· ζωή που φέρνει ζωή, πέρα από κάθε κρίση κι επίκριση, πέρα από κάθε μέτρημα και κάθε ζύγισμα […] _ γράφει ο Μανώλης...

Διαβάστε περισσότερα

10. Το βιβλίο της Άμμου

Βυθιζόμουν σε κινούμενη άμμο. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω και έβλεπα σαν ταινία τη ζωή μου να τρέχει ανάποδα με γρήγορη ταχύτητα. Όταν έφτασα κάπου εκεί στην εφηβεία άνοιξα τα μάτια μου. Ήμουν ιδρωμένος. Δεν έκανε ζέστη αλλά εγώ ζεσταινόμουν. Διψούσα αλλά δεν ήθελα να πιώ. Ήθελα να σηκωθώ αλλά ήμουν μουδιασμένος. Προσπαθούσα να συγκεντρωθώ σε κάτι αλλά μου ήταν αδύνατο. Με δυο λόγια εξακολουθούσα να είμαι βυθισμένος σε μια σκατοκατάσταση. Έφταιγε κι αυτή η μύγα που με γυρόφερνε βουίζοντας σαν κορμόνι κόντρα σοπράνο.. Έκανα μια έτσι με το χέρι μου και την έστειλα σε άλλη διάσταση. Τότε χτύπησε το...

Διαβάστε περισσότερα

Ενώπιον της ιστορίας η σκιά που γεννά

Ενώπιον της ιστορίας η σκιά που γεννά σκιές θλιμμένες του εαυτού τους κι ένας πόλος, σαν ο θετικός, κρατημένος ανάμεσα στους κορμούς των δέντρων που γρατζούνισε η μέρα και η φθορά. Εκεί η ξακουστή λογοτεχνία δεν χωράει ούτε το μεγαλεπήβολο άρμα οποιασδήποτε πένας στοχεύει ψηλά, κατά την τάξη των βραβείων και των τιμημένων. Εδώ ο κόσμος είναι πιο μικρός και πικραμένος […] _ γράφει ο Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Στη φίλη

Έχω φίλη τρελή Με ψυχή μεγαλείο Και καρδιά νεαρής Που πηγαίνει Ωδείο Μ’ ένα γέλιο που ηχεί Σαν βροντή, σαν ρυάκι Και γλυκοκελαηδεί Στων χειλιών της την άκρη Δεν την έχω ποτέ δει Και δεν μοιάζει μ’ αστείο Το ότι ξέρω γι’ αυτήν Πιο πολλά από σχολείο Την περνάω πολύ στην κοιλάδα των χρόνων κι όμως είμαστε σαν στην αρχή των αιώνων Νέες φίλες κι οι δυο Με καρδιά περιβόλι Όχι «δήθεν» και αν Της ζωής ‘ραξοβόλι Δεν γνωρίζω τον ποιον Στην ζωή παίξει ρόλο Ούτε ξέρω και αν Ταξιδέψει στον Πόλο Του Βορρά του Νοτιά της αυγής Καλοκαίρι...

Διαβάστε περισσότερα

Σχετικό το λάθος

Διψώ για ουρανό Για τα νερωμένα σύννεφα, για όσα κρύβονται ‘κει ψηλά Διψώ για όσα σε ευχές μαζεύονται και χορταίνουν ψιθύρους Για όλα ‘κείνα που τα μάτια κόμπιασαν τα βλέφαρα να λυγίσουν, ν’ απλώσουν σε χέρια τετράφυλλες μαργαρίτες Δύο για μένανε και δύο για όποιον κοπιάσει, λίγο πριν το ξέσπασμα της αλλαγής του Χρόνου. Και τούτος αλλάζει Αλλάζει φορεσιά και κατάληξη Μα μυρωδιές ανίκανος είναι να κουβαλήσει νέες Τις ίδιες φέρει, σαν ψυχή σε μετενσάρκωση, λες και τα λάθη του προηγούμενου δεν ήταν αρκετά Δεν ήταν, το φωνάζω Δεν ήταν, θέλω κι άλλα. Θέλω να αγαπώ κι ας είναι...

Διαβάστε περισσότερα

Το δώρο

Κάτω από το στολισμένο δέντρο περιμένει καρτερικά πότε θα κάνει την εμφάνισή του ο Άγιος-Βασίλης. Έχει να του φέρει δώρο εδώ και κάμποσα χρόνια. Είτε θες επειδή δεν ήταν καλό παιδί, είτε γιατί τα οικονομικά δεν πήγαιναν καλά ή μπορεί κιόλας να είχε νευριάσει μαζί του, γιατί ποτέ δεν του είχε στείλει γράμμα. Φέτος όμως, έδειξε καλή διαγωγή και έστειλε νωρίς το γράμμα του. Μη φανταστείτε ότι ζητούσε και τίποτε σπουδαίο […] _ γράφει η Βάσω...

Διαβάστε περισσότερα

Τα φλογισμένα αστέρια

  «Το ασημένιο αστεράκι λαμπυρίζει ακόμα και στο σκοτάδι και διακρίνεται ευκρινέστατα  από οποιοδήποτε σημείο της τραπεζαρίας» Χούλιο Καρτ Όταν χωρίζουμε με τον άνεμο κάθομαι στο μπαλκόνι μου και κοιτάζω τ’ αστέρια. Εκατομμύρια χρωματιστά αστέρια σ’ όλα τα μεγέθη και σ’ όλες τις ηλικίες σεργιανούν στον ατέλειωτο ουρανό. Μα που και που, εντελώς ξαφνικά, βλέπεις κάποιο αστέρι ν’ αρπάζει φωτιά και να πέφτει. Τα αστέρια αυτά τα λένε «πεφτάστερα». Λένε επίσης πως αν εκείνη τη στιγμή προλάβεις να κάνεις μιαν ευχή, η επιθυμία σου θα πραγματοποιηθεί […] από το βιβλίο «Ιστορίες με τον Άνεμο» – Εκδόσεις Τεκμήριο _ γράφει ο...

Διαβάστε περισσότερα

Υποβολή συμμετοχής!

Εγγραφείτε στο newsletter

Αρχείο

Είσοδος