Select Page

Συντάκτης: Μάχη Τζουγανάκη

Η μωβ ομπρέλα, της Άλκης Ζέη

Η Άλκη Ζέη δεν είναι μια απλή συγγραφέας. Ήταν κι είναι η συντροφιά, η δασκάλα, η φίλη χιλιάδων παιδιών για περίπου πέντε δεκαετίες. Μιλάει στην ψυχή τους και καταφέρνει να επικοινωνεί μαζί τους με ένα τρόπο έντιμο, αντιμετωπίζοντάς τα ισότιμα, λέγοντάς τους αλήθειες όμορφα δοσμένες. Σήμερα θα μιλήσουμε για ένα βιβλίο της που περιέχει όλα εκείνα τα στοιχεία που μπορούν να το κάνουν αγαπητό σε μικρούς αλλά και σε μεγάλους. Μια κλασική ελληνική οικογένεια στην προπολεμική Ελλάδα – τόσο όμοια αλλά και διαφορετική με την οικογένεια του 2017-, τα φανταστικά παιχνίδια τριών αδερφιών, οι περιπέτειές τους, μεγάλες φιλίες, μια...

Διαβάστε περισσότερα

Νέες κυκλοφορίες από τις Εκδόσεις Παπαδόπουλος

Ένα τελευταίο γράμμα ΑΝΤΩΝΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΟΥΛΟΥ Ένα τελευταίο γράμμα Εικονογράφηση: Ίρις Σαμαρτζή Εικονογραφημένα βιβλία για παιδιά 5+ Σελίδες: 48 · Σχήμα: 24Χ18 · Σκληρό εξώφυλλο ΙSBN: 978-960-569-669-6 · Τιμή: 10,99 € Κάποτε  δεν υπήρχε ούτε τηλέφωνο, ούτε ηλεκτρονικό ταχυδρομείο και όλα τα νέα ταξίδευαν με τα πόδια… ενός ταχυδρόμου! Όπως ήταν ο κύριος Κώστας, που για πολλά χρόνια μετέφερε γράμματα κι επιστολές ακόμα και στο πιο μακρινό σημείο ενός ολόκληρου νησιού, αφού ήταν ο μοναδικός ταχυδρόμος του. Και πλέον έφτασε η τελευταία μέρα που θα πάει στη δουλειά του κι έχει να παραδώσει ένα τελευταίο γράμμα….  Ο συγγραφέας Αντώνης Παπαθεοδούλου...

Διαβάστε περισσότερα

Άνοιξη

Θαρρείς πως ο Χειμώνας μεγαλώνει, νικά κατά κράτος τις άλλες εποχές Κοιτάς και αναπολείς λέξεις, όνειρα, οράματα Μα να… διαχέεται απρόσμενα η Άνοιξη στην ψυχή σου Με το φόρεμα μιας εικόνας, με το βλέμμα των ματιών, με την αίσθηση της υπέροχης φωνής Σε ταξιδεύει, σε ενδυναμώνει, σε κρατά σε τρυφερή εγρήγορση Πόσο δυνατή η ενθύμηση… Πόσο αλλοιώνει η αγάπη την ψυχή, ο αμφίδρομος σεβασμός, η εκτίμηση, η ελευθερία Γλυκός μοχλός πίεσης στα όνειρά σου Αναπάντεχη υπερχείλιση συναισθημάτων Καλώς ήρθες Άνοιξη… έτσι απλά, αγνά, τρυφερά και απρόσμενα! _ γράφει...

Διαβάστε περισσότερα

Η Χρυσούλα Μελισσά Χαλικιοπούλου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Με το πρώτο της έργο θέτει ένα ερώτημα πρώτα στους έφηβους και μετά σε όλους εμάς!   Σας επέλεξε η γραφή ή την επιλέξατε; Με τι κόστος; Μου άρεσε έτσι όπως θέσατε την ερώτηση. Φαντάστηκα να με πλησιάζει μια μυθική φιγούρα. Έμοιαζε με τη σκεπτική θεά της σοφίας, Αθηνά, μόνο που αντί για δόρυ και περικεφαλαία, είχε γραφίδα και πάπυρους. Γιατί είναι αλήθεια ότι η Γραφή με την αδελφή της την Ανάγνωση ήταν παιδιόθεν οι αχώριστες φίλες μου. Βιβλία κι εφήμερα δημιουργήματα. Μαζί με τις νηπιακές μου ζωγραφιές και τον πρώτο άχαρο σχηματισμό γραμμάτων με  μουντζουρώματα ως την υπέροχη...

Διαβάστε περισσότερα

Στο ιδρωμένο τζάμι

Με το δάχτυλο γράφεται πάνω στο ιδρωμένο τζάμι το κάτι που θέλω: μπορεί ένα κρυφό σ’ αγαπώ που δεν με άφησε η τάξη των πραγμάτων να πω και τώρα, μόνος μέσα στο δωμάτιο, αφήνω την καρδιά μου με την ελευθερία να παίζει ευτυχισμένη ολότελα.  Ειπωμένα πια όλα, -αν θες, χιλιοειπωμένα κουρασμένα, βαρετά, καθώς γέρνουν μες τον χρόνο και τους αφαιρείται η φωνή.  Και εκείνο που είσαι και εκείνο που είμαι από μακριά επικοινωνεί και ό,τι δεν κατάφερε η ατολμία μας το καταφέρνει αφήνοντας ξωπίσω του όλα εκείνα που ποτέ δεν ήτανε ερωτικές επαναστάσεις.. _ γράφει ο Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Καφέ “Όνειρο”

-Παναγιώτη το κορίτσι μας πού είναι; -Και πού να ξέρω εγώ; Μάντης είμαι; Ή μου δίνει αναφορά για το πού θα πάει κάθε φορά! -Καλέ ντε, δε σου είπαμε και τίποτα. Το κορίτσι να δούμε θέλαμε. Παρέξενε! Ο Παναγιώτης -ετών 77- έρχεται κάθε απόγευμα στο καφέ «Όνειρο». Το καφέ αυτό για καφετέρια νεολαίας ξεκίνησε. Με τις τηλεοράσεις του, τις νοβες του, τα δεκάδες ονόματα καφέδων του και τα μπέργκερς του. Ο Πέτρος -ετών 45- είχε πιάσει λέει τον παλμό της περιοχής. «Θα το κάνω στέκι Παναγιώτη. Τα πιτσιρίκια θα έρχονται για τις κοπάνες τους και τα φοιτητάκια για την...

Διαβάστε περισσότερα

H Σταυρούλα Δεληντζόγλου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

“Μια χούφτα πετράδια” το πρώτο της βιβλίο και μας παροτρύνει να τα ανακαλύψουμε!   Πώς ξεκινήσατε να γράφετε; Η συγγραφή του παρόντος μυθιστορήματος, ξεκίνησε ως μέσο διαφυγής και ψυχοθεραπείας πριν τέσσερα περίπου χρόνια, σε μια δύσκολη περίοδο της ζωής μου, κατά την οποία είχα βιώσει ορισμένα εξαιρετικά δυσάρεστα γεγονότα. Προκειμένου να απασχολώ το μυαλό μου ξεκίνησα να διαβάζω βιβλία από τη δανειστική βιβλιοθήκη του Διδυμοτείχου και όταν αυτό δεν ήταν πλέον εφικτό για διαφόρους λόγους, σκέφτηκα να αρχίσω να καταγράφω διάφορες αναμνήσεις, ώστε να δραπετεύει η σκέψη μου. Όπως καταλαβαίνετε η αρχική καταγραφή γεγονότων, κάτι σαν ημερολόγιο, εξελίχθηκε στη...

Διαβάστε περισσότερα

Ένας καλόκαρδος καρχαρίας, της Λήδας Βαρβαρούση

Λίγα παιδικά βιβλία με στίχους είναι πραγματικά αξιόλογα. Ανάμεσα σε αυτά είναι και τα βιβλία της Λήδας Βαρβαρούση, συγγραφέως και εικονογράφου, που μέσα από τις ιστορίες της θίγει σοβαρά θέματα όπως η διαφορετικότητα, το οικολογικό, η ελευθερία κτλ Σήμερα, θα μιλήσουμε για ένα αγαπημένo βιβλίο από τη συγκεκριμένη συγγραφέα, με το οποίο γελάμε πολύ αλλά και προβληματιζόμαστε. Το ίδιο συμβαίνει και με τα παιδιά, ήδη από 3 ετών, τα οποία λατρεύουν τα παραμύθια με στίχους και συνήθως προσπαθούν να τα απομνημονεύσουν.  Το βιβλίο λοιπόν είναι «Ένας καλόκαρδος καρχαρίας», κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος κι απευθύνεται σε παιδιά 3- 6...

Διαβάστε περισσότερα

Η γιαγιά

Είναι βαριά, μου έλεγε η γιαγιά μου, η καλογερική κι η προσευχή· κοίτα που πάλι το θυμήθηκα· τώρα που ένα νέφος θλίψης ζώνει την πόλη και των χρωμάτων που ξέρω ξεθώριασαν οι λάμψεις- κεί που άνθρωπος είμαι και πονώ και στην μελαγχολία σκέψεις αντιπαραβάλω λυρικές. Να είσαι απλός, μου έλεγε· τα λόγια της ακόμα ηχούν μες το μυαλό μου και ας έρχονται από την παιδική μου ηλικία, ευρυγώνιος μέγας φακός. Πολλές νύχτες κοιτώ τον ουρανό και χάνω προσανατολισμούς και βεβαιότητες· ένα θυμίαμα που ανεβαίνει απ’ την οθόνη κι όμως, προς τον ουρανό, αφήνει την μορφή της να στρώνει της...

Διαβάστε περισσότερα

Ο διπλούς πέλεκυς

‘ ‘H αρένα του ταύρου είναι μια βαφή που εισχωρεί μέχρι την ψυχή σου” MAIPH PAINΩ, O Ταύρος απ΄τη θάλασσα “Δεν παίρνει στιγμή που να μην δοξάσω το όνομα του Πατέρα μου. Νιώθω απέραντη ευγνωμοσύνη γι’ αυτόν αν και οι θυσίες μου είναι ένα τίποτα μπροστά στα δώρα που τόσο απλόχερα με προίκισε. Οι λέξεις δεν είναι παρά μια συμβατικότητα, που κι αν ακόμα κάνουμε χρήση με κάθε τέχνη και με κάθε τεχνική μόλις και μετά βίας μπορούμε, απ’ την ουσία των πραγμάτων, να σκιαγραφήσουμε το περίγραμμα. H Υπέρτατη Αλήθεια, η Απόλυτη Εικόνα της Ύπαρξης, θα μένει πάντα μακριά όπως...

Διαβάστε περισσότερα

Ταξίδι

Στο πάρκο μια χαρτοπετσέτα πετά. Από παγκάκι σε παγκάκι. Δεν είναι μια σπάνια χαρτοπετσέτα. Ούτε καν πολυτελείας. Είναι από εκείνες τις φτηνές. Μικρή τετράγωνη με ανάγλυφο σχέδιο. Πετά. Χαμηλά. Ψηλά. Ξανά. Η Μαρία μαθαίνει να φτιάχνει καράβια. Χαρτοπετσέτα τη χαρτοπετσέτα. Ο παππούς της ο Αντρέας της δείχνει ξανά και ξανά. Με υπομονή. Χαρτοπετσέτα και αγάπη. Χέρι τρυφερό. Διπλώνει ξεδιπλώνει. Η Μαρία δε θέλει να μάθει ποτέ. Θέλει να της φτιάχνει καράβια ο παππούς. Καράβια με ονόματα που θα διαλέξουν μαζί. Να τη χωράνε, να τον χωράνε. Να ταξιδεύουν μαζί. -Όταν μεγαλώσω παππού θα σε παντρευτώ! -Και στη γιαγιά σου...

Διαβάστε περισσότερα

Η ζωγραφιά της Χριστίνας, του Ευγένιου Τριβιζά

Δε θα μπορούσαμε να μην εγκαινιάσουμε αυτή τη στήλη με ένα από τα αγαπημένα βιβλία πολλών παιδιών της δεκαετίας του ’90. Υπήρχαν και υπάρχουν παιδιά που λάτρευαν και λατρεύουν τις ιστορίες του Ευγένιου Τριβιζά και μπορούν να τις διαβάζουν ξανά και ξανά. Σήμερα θα μιλήσουμε για το βιβλίο του «Η ζωγραφιά της Χριστίνας», που μέσα από τις σελίδες του, οι μικροί βιβλιοφάγοι ζουν το μεγάλο τους όνειρο. Γίνονται κι αυτοί ζωγραφιές και τριγυρνούν από βιβλίο σε βιβλίο! «Η ζωγραφιά της Χριστίνας» λοιπόν, κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ψυχογιός και απευθύνεται σε ηλικίες από 9-11 χρονών. Μάλλον, 9 έως 111 καλύτερα....

Διαβάστε περισσότερα

Η Αλίκη

Η Αλίκη έγραψε Σε ένα χαρτί Ένα όνομα. Το τύλιξε μια Το τύλιξε δυο. Το τύλιξε τέσσερις Το έβαλε στο στόμα Το μάσησε, το κατάπιε. Όταν περνά ο καιρός το στομάχι της φωνάζει. Πεινά. Διψά. Κανείς δεν ξέρει. Μπορεί απλά να τον φωνάζει. Γράμματα που κατέβηκαν από τον οισοφάγο της ένα βράδυ. Σαν πυρωμένα σίδερα αφήσαν σαν ουλή ένα όνομα στα τοιχώματα. Για να μην μπορεί πια να χορτάσει τίποτα...

Διαβάστε περισσότερα

 ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ στο 9ο Φεστιβάλ Μαθητικών Ταινιών “ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ”;

Αγαπητοί μας φίλοι και συνεργάτες, Το Εκπαιδευτικό Πρόγραμμα “ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ;” συνεχίζεται με επιτυχία για 10η ακαδημαϊκή χρονιά. Μπορείτε να δηλώσετε συμμετοχή συμπληρώνοντας την αίτηση που υπάρχει στην ιστοσελίδα μας www.pamecinema. Καταληκτική ημερομηνία για συμμετοχή στο 9ο Φεστιβάλ “ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ;” για όσα σχολεία υλοποίησαν κινηματογραφικές ταινίες με τις δικές τους δυνάμεις, ορίζεται η 15η Απριλίου. Το Φεστιβάλ θα υλοποιηθεί το Μάιο 2017. Σχετικά με την ακριβή ημερομηνία πραγματοποίησης του Φεστιβάλ θα επικοινωνήσουμε μαζί σας αργότερα. Οι ταινίες πρέπει να αποσταλούν στην διεύθυνση του ΠΑΜΕ ΣΙΝΕΜΑ σε μορφή DVD (δυο DVD), μαζί με τα στοιχεία του σχολείου και του υπεύθυνου εκπαιδευτικού...

Διαβάστε περισσότερα

Σελίδα 79

Κράτα εκείνο το βιβλίο / Στη σελίδα 79 Έχω στριμώξει ένα χαρτί / Κίτρινο διπλωμένο. Κράτα εκείνο το χαρτί / Έξω ο ήχος του φυσά. Μια θύμηση ξένη / Σα φάντασμα γυρνά Σε ξεχώρισα εφτά φορές / Σαν τα θαύματα. Κράτα εκείνο το γράμμα / Και στρίμωξέ το Βάζε το να τρυπώνει στις λέξεις / Σα λάθος τυπογραφικό...

Διαβάστε περισσότερα

Τρία κλικ

Γνωρίστηκαν τυχαία… αναπάντεχα. Ένα κλικ στο facebook μια μέρα που διέθεταν πιθανόν λίγο περισσότερο ελεύθερο χρόνο -κανείς ποτέ δεν ομολόγησε στον άλλον γιατί. Έτσι, έγιναν φίλοι. Ο ένας εύρισκε ενδιαφέροντα τα σχόλια του άλλου κι απ’ αυτό άντλησαν το θάρρος να προχωρήσουν ένα βήμα παραπάνω. Μ’ ένα δεύτερο κλικ βρέθηκαν να συνομιλούν κάποιο βράδυ σ’ ένα μπαράκι στα Εξάρχεια παρόλες τις μεταγενέστερες του κλικ αναστολές που είχαν αμφότεροι για την αναγκαιότητα αυτής της συνάντησης. Τα πράγματα εξελίχτηκαν ευχάριστα, σε τέτοιο μάλιστα βαθμό, που κι οι δυο λησμόνησαν τις δικαιολογίες που είχαν ως ρεζέρβα επινοήσει να ισχυριστούν για να αποχωρίσουν,...

Διαβάστε περισσότερα

Κάτι τέτοιες ώρες…

Κάτι τέτοιες ώρες σε αγαπώ περισσότερο. Παίρνεις το σχήμα των λέξεών μου. Τους ήχους μου. Ξεπηδάς από την άκρη των ματιών μου και φτιάχνεις μια όραση. Ναι μια όραση. Από εκείνες που κινούνται στον αέρα. Ταξιδεύουν σα πούπουλα που απαλά ανεβοκατεβαίνουν με τη θέληση ενός ανέμου κρυφού. Σα σκόνη που μόνο ο ήλιος μπορεί να δει. Κι εσύ σαν ήλιος τη σκόνη τη δική μου φωτίζεις. Σαν να ξεσκονίζεις τη μάσκα που χρόνια φορώ. Κάτι τέτοιες ώρες σε αγαπάει περισσότερο ολόκληρο το σώμα μου. Σε ποθεί. Σε αναζητεί. Σαν παζλ που θέλει να ενωθεί. Σα να υπάρχει η εικόνα...

Διαβάστε περισσότερα

Το φίδι

Ήταν καλοκαίρι. Ακόμα νιώθω την ευωδία από τις πορτοκαλιές να χαϊδεύει τα ρουθούνια μου καθώς κάθομαι έξω από το σπίτι σε μια σιδερένια μαύρη ξεφτισμένη καρέκλα. Κάνει τρομερή ζέστη και πίνω την παγωμένη σπιτική λεμονάδα που μου έφτιαξε. Η φιγούρα της, σπουδαία απέναντί μου. Γυναίκα από τις λίγες. Με μαύρα ρούχα πάντα, ρυτιδωμένο πρόσωπο και λευκά μαλλιά. Σαν μάγισσα αλλά όχι από τις κακές. Υπάρχουν και καλές. Πολύ καλές. Σαν μια από αυτές, κάπου χαμένη ανάμεσα στο πένθος της αλλά και την όρεξη για ζωή. Πώς γίνεται αυτό; Μπορεί ο άντρας της να πέθανε όμως είναι μάνα δυο φορές....

Διαβάστε περισσότερα

Καλέσματα

πέρασε κάποιος απ’ έξω/ άκουσα τα βήματα όμως δεν στάθηκε/ πρέπει να βγω έξω οι άλλοι περιμένουν /ο κόσμος περιμένει/ πρέπει να τους πω/ ότι πέρασε και έφυγε πρέπει να τους πείσω να φύγουν/ είναι αργά πια /εκείνος πέρασε αλλά δεν στάθηκε Από την συλλογή  ΚΑΛΕΣΜΑΤΑ _ γράφει η Μαρία...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Νεκτάριος Καλογήρου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Το πρώτο του βιβλίο είναι γεμάτο συγκρούσεις, μέσα σε έναν κόσμο γεμάτο άγνοια και όρια!   Σας επέλεξε η γραφή ή την επιλέξατε; Με τι κόστος; Όλοι οι Έλληνες γράφουν. Είμαστε φωτισμένος λαός και τις σκέψεις μας αρέσει να τις μορφοποιούμε, να τις κάνουμε γοητευτικές, στα σίγουρα φλερτάρουμε με την ιδέα να τις κάνουμε πανανθρώπινες. Κόστος δεν θα έλεγα ότι υπάρχει, παρά μόνο στη δαπάνη του χρόνου έναντι των ανθρώπων που αγαπάμε και μας αγαπούν. Το να δίνεις πολύ χρόνο στο γράψιμο, σημαίνει ότι αφαιρείς χρόνο από κάτι άλλο, και συνήθως εκείνοι που την πληρώνουν είναι οι άνθρωποι που...

Διαβάστε περισσότερα

Το μυστικό

Η Αρετή κατεβαίνει τα σκαλιά. Ένα ένα. Αργά. Κοιτάζει δυο φορές πίσω της. Η πόρτα ξύλινη. Η πόρτα κλειστή. Μηχανικά βάζει το χέρι στην τσέπη του παλτού. Δε βρίσκει το κλειδί. Σα να το ξέχασε πάλι. Στη γειτόνισσα βλέπει πάλι να χτυπά την πόρτα. «Πάλι ξέχασες κορίτσι μου; Αχ αυτό το μυαλουδάκι σου πού να χωρέσει», της λέει και κουνά λυπημένα το κεφάλι. Μα τώρα η τσέπη είναι άδεια δίχως να ζητά συντροφιά. Μια παλάμη μόνο την τραβά. Στα δάχτυλα κρατά το μυστικό. Ένα ένα τα σκαλιά το κατεβάζει από το χέρι. «Έλα καλό μου. Κατεβαίνουμε» του ψιθυρίζει. Κι...

Διαβάστε περισσότερα

Εγγραφείτε στο newsletter

Υποβολή συμμετοχής!

Αναζήτηση στη σελίδα

Προσαρμοσμένη αναζήτηση

Αρχείο

Είσοδος