Select Page

Συντάκτης: Μάχη Τζουγανάκη

Συνηθισμένη

Ήταν μια συνηθισμένη μέρα. Ίδια. Ξύπνησα πριν το ξυπνητήρι και μηχανικά το έκλεισα. Ο ήλιος είχε ήδη αρχίσει να τρυπώνει από τα ρολά κι ας ήταν πρωί ακόμα. Τέτοια ώρα θα κοιμάσαι, σκέφτηκα. Ύστερα σηκώθηκα με δυσκολία και πάτησα τα γυμνά μου πόδια στο παγωμένο πάτωμα. Δύσκολα με έβλεπες να φορώ παντόφλες. Άντε το πολύ πολύ να άρπαζα ένα ζευγάρι κάλτσες από το συρτάρι σε περίπτωση που την άκουγα από τους άλλους. Μα τώρα στεκόμουν μόνη μου στο κρύο δωμάτιο. Άλλαξε ο καιρός, είπα όπως λένε οι γιαγιάδες όταν τους τρυπά ο αέρας στο δρόμο και τυλίγονται τα μαντήλια...

Διαβάστε περισσότερα

Η χιονοκουτάλα, της Μάρως Παππά

Το δεύτερο βιβλίο της Μάρως Παππά που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σιδέρη, λέγεται “Η Χιονοκουτάλα” κι απευθύνεται σε παιδιά από 4 ετών. Από τον τίτλο και μόνο, καθώς κι από το εξώφυλλο, μας προδιαθέτει θετικά καθώς η εικονογράφηση είναι ζωντανή και γεμάτη χρώματα, όπως κι η ιστορία! Ποια είναι όμως η χιονοκουτάλα; Η Σπόντα η μαϊμού κι ο φίλος της ο μπλε παπαγάλος Αριστείδης, ζουν στη ζούγκλα. Λίγο πριν συναντήσουν τους φίλους τους, την Ουρανία και τον Κορνήλιο, δύο αξιολάτρευτα γκρι ιπποποταμάκια, βρίσκουν μια μαγική κουτάλα κι αλλάζουν τους φυσικούς κανόνες της ζούγκλας. Έτσι, αρχίζει να χιονίζει στο αγαπημένο τους...

Διαβάστε περισσότερα

Μα εσύ τα γραμμένα δεν ξέρεις

Μα εσύ τα γραμμένα δεν ξέρεις ούτε εκείνα που δεν γράφτηκαν ποτέ Με τις λέξεις ποτέ δεν ενώθηκες κι ας τις κουβάλαγες στο  ασκί σου Ο άνθρωπος δεν διαβάζεται έτσι ούτε μπορεί κανείς να τον γράψει Από τα σπουδαία σου μετριέσαι –ναι μα από τα ανόητά σου ζυγίζεσαι Από κείνα τα μικρά που αγνοείς Τούτα είναι τα μεγάλα σου όλα Από τα άλλα γεμίσαμε καιρό τώρα Διπλότυπα τριπλότυπα καρμπόν Φωτοτυπία σε χιλιάδες αντίτυπα Μα εσύ τα γραμμένα δεν ξέρεις ούτε εκείνα που δεν γράφτηκαν ποτέ Βήματα δεν έκανες προς την καρδιά στο νησί της ποτέ δεν κολύμπησες Ναυαγός στον...

Διαβάστε περισσότερα

Μην πετάξεις την ζωή σου

Είναι εκεί πάνω στην σκηνή με τους φίλους της. Παίζουν δαιμονισμένα, η συναυλία πάει προς το τέλος της, τα αυτιά της βουίζουν, η μύτη της έχει ξεραθεί από τον καπνό των τσιγάρων και όμως συνεχίζει. Το φλάουτό της ίσα που ακούγεται μέσα από τους άγριους αρπισμούς της κιθάρας, ασυναίσθητα χορεύει όταν δεν παίζει, δεν πήγαν χαμένες τόσες ώρες στην μπάρα. O κόσμος είναι μαγεμένος από τις κινήσεις της, κανείς δεν προσέχει τον τραγουδιστή. Κάπου εκεί, μέσα στο σκοτάδι του κοινού, είναι και το αγόρι της αλλά τώρα έρωτάς της είναι η μουσική που φτιάχνει, η ροή των ήχων και...

Διαβάστε περισσότερα

Πετάς;

Κρατούσα την κουπαστή με τα χέρια σφιχτά πάνω της νιώθοντας το παγωμένο σίδερο και την ξεφτισμένη μπογιά να με γδέρνει, αγναντεύοντας το λιμάνι που ολοένα και πλησίαζε. Προσπάθησα από τόσο μακριά να αναγνωρίσω τη  φιγούρα σου. Περίμενα. Κανείς  δεν ξέρει τι περίμενα και πώς. Το εισιτήριό μου τσαλακωμένο στην τσέπη, τόσο που δε διάβαζες καν τον προορισμό. Όχι, δεν το τσαλάκωσαν στην υποδοχή του πλοίου. Εγώ το τσαλάκωνα μέρες κρυμμένο σε ένα καφετί παλτό. Άνοιγα και έκλεινα το ταξίδι μου. Κι ύστερα το έχωνα βαθιά στην τσέπη. «Εσύ απλά έλα στο λιμάνι», μου είπες σε ένα κοφτό τηλεφώνημα κι...

Διαβάστε περισσότερα

Η μέρα που τα κραγιόνια τα παράτησαν, του Drew Daywalt

Το συγκεκριμένο βιβλίο ήταν αγαπημένο προτού καν εκδοθεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ίκαρος.  Ο γνωστός σε όλους Oliver Jeffers, αυτή τη φορά εικονογραφεί και ο Drew Daywalt γράφει μια ιστορία που θα κάνει μικρούς και μεγάλους να δακρύσουν από τα γέλια αλλά και ν’ αγαπήσουν λίγο παραπάνω τα κραγιόνια τους. «Η μέρα που τα κραγιόνια τα παράτησαν» απευθύνεται λοιπόν σε παιδιά από 3 ετών αλλά και στους γονείς τους που θέλουν να γίνουν ξανά παιδιά. Το μόνο που θέλει ο καημένος ο Ντάνκαν, είναι να ζωγραφίσει με τα κραγιόνια του! Όταν όμως ανοίγει την κασετίνα του, βλέπει ένα...

Διαβάστε περισσότερα

Φλερτάροντας με τη γεροντοκόρη

Προχθές εμφανίστηκε πάλι. Ναι, ναι! Η κατάθλιψη δεν έχασε ευκαιρία. Μόλις έφυγες ή μάλλον μόλις σε έδιωξα… τσουπ να την πάλι μπροστά μου. Δεν μου άφησε ούτε μια μέρα να χαρώ. Λίγο ν’ ανασάνω. Μπαμπέσα όπως πάντα. Χαιρέκακη και νοσηρή. Τη ρουφιάνα, σκέφτηκα και χαμογέλασα. Ναι χαμογέλασα γιατί; Περίεργο σου φαίνεται; Έχω αναπτύξει άλλη σχέση μαζί της. Μου κάνει πλάκα και της βγάζω την γλώσσα. Μου κουνάει κοροϊδευτικά τον κώλο της κι εγώ της δείχνω το υψωμένο μεσαίο μου δάχτυλο. Συνήθως γελάει αυτή τελευταία κι εγώ κλαίω ή ουρλιάζω σαν σκυλί δαρμένο, αλλά δεν κρατάει πολύ. Μόλις τελειώσει η...

Διαβάστε περισσότερα

Κι αν βγω απ’ αυτή τη φυλακή, κανείς δε θα με περιμένει

Τον έκαναν τσακωτό στην έξοδο του σούπερ μάρκετ. Στις τσέπες του παλτού του βρήκαν δυο κονσέρβες εισαγωγής με γαρίδες και ένα μπουκάλι Αγιορείτικο Άβατον του 2003 των 35 ευρώ. Τον μπουζουριάσαν στο αυτόφωρο και την επομένη το πρωί, αφού τον πέρασαν από την σήμανση για δακτυλικά αποτυπώματα και καλλιτεχνικές φωτογραφίες αρχείου, προφίλ κι ανφάς, τον κουβάλησαν στο τριμελές δικαστήριο. -Όνομα; -Ηλίας. -Ηλικία; -55 χρονιών. -Εργασία; -Σ’ αυτή την ηλικία δύσκολα βρίσκεις δουλειά. Άνεργος εδώ και δυο χρόνια. -Οικογενειακή κατάσταση; -Αφού είμαι απένταρος. -Οικογενειακή κατάσταση; -Καλά ντε… Εργένης. -Κατοικία; -Άστεγος. Για τον ίδιο λόγο που είμαι κι εργένης. Ο εισαγγελέας...

Διαβάστε περισσότερα

Τικ-τακ, ρολόγια ώρα για μάθημα, του Αντώνη Παπαθεοδούλου

Να κι ένα βιβλίο για σκανταλιάρικα ρολόγια! Το «Τικ-τακ, ρολόγια ώρα για μάθημα!» του Αντώνη Παπαθεοδούλου σε εικονογράφηση της Μυρτώς Δεληβοριά, μας διηγείται τι γίνεται στο σχολείο των ρολογιών. Γιατί κι αυτά, χρειάζεται να πάνε στο σχολείο για να μάθουν την ώρα τους. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ίκαρος κι απευθύνεται σε παιδιά από 5 χρονών. Στο οπισθόφυλλο του βιβλίου γράφει: «Ένα βιβλίο για όλες τις ώρες! Για τις 12 το μεσημέρι, τις 5 το απόγευμα, τις 6 το πρωί. Για τις ώρες που περνούν αργά  κι αυτές που τρέχουν και πίσω δε γυρνούν. Αλλά και για την ώρα εκείνη που περνάμε μικροί και μεγάλοι μαζί, την πιο ωραία, την πιο μοναδική απ’ όλες». Τα ρολόγια μας πάνε για μάθημα και κάνουν ένα σωρό σκανταλιές! Γυρίζουν πίσω την ώρα τους για να κοιμηθούν λίγο παραπάνω, μαλώνουν για το ποιος έχει την πιο σωστή ώρα και δεν κουνάνε δείκτη στο διάλειμμα! ( Γι’ αυτό κρατάει τόσες ώρες ). Κάνουν όμως και Γεωγραφία κι Ιστορία και μαζί τους μαθαίνουν τα παιδιά με ποιο τρόπο μετρούσαν την ώρα οι άνθρωποι παλιά και πως κάθε τόπος έχει τη δική του ώρα! Το κείμενο είναι τόσο αστείο μα και συνάμα τρυφερό κι η εικονογράφηση ζωντανή, καθώς «παίζει» με τα ρολόγια ανάμεσα στις...

Διαβάστε περισσότερα

Ο χρόνος να μας ξεπερνά

Ο χρόνος να σε περνά. Ο χρόνος να σε ξεπερνά. Η νοσταλγία το κλειδί της μνήμης. Πάει και ανοίγει την πόρτα και βρίσκει ξέστρωτα σε ένα σπίτι θάλασσα. Τρυπώνει λαθρεπιβάτης σε ταξίδια που έχουνε από καιρό ξεκινήσει επιμένοντας να συνεχίζει εκείνο που έχει τελειώσει. Ο χρόνος βρίσκει τρύπες. Κι εγώ που δεν κουβαλώ βελόνες και κλωστές μια κόκκινη κλέβω από της καρδιάς το πλεχτό. Τραβώ και τραβώ και σε ράβω. Ράβω τις τρύπες. Ράβω εσένα. Ράβω εμένα. Φαντό που ταιριάζει του χειμώνα. Δίπλα από τον ξύλινο σκαλιστό καναπέ και το μαξιλάρι με το κεντίδι που χρόνια με θρέφει και...

Διαβάστε περισσότερα

ΣΙΓΜΑ (√ άλφα)

Κουλουριασμένο μου μικρό (σ)… Τι αξία τάχα να προσθέσω εγώ στο -ο- σου. Του μηδενός ή του απείρου; Να σου χορέψω στη γραμμή να μου ανασάνεις σύμπαν ή να σου δείξω το κενό εντός σου; Κι αυτή η άκρη που απλώνεται μ’ ελπίδα, λίγο ουρανό παρακαλά ή είν’ απάγγειο; Των σιωπών που κουβαλάν τα “αχ” σου και του βαθιού του σκοταδιού που με στοιχειώνει; “Σώμα, θυμήσου…” Πόσο αγαπήθηκες… Κάτω απ’ το μωβ το σέλας και το πράσινο. Μέσα σε δάση και στη χάση της σελήνης. Σάρκα που γράφτηκαν τόσοι έρωτες… Πώς έτσι άφησες να σβήσει η σαγήνη; Τόσο ασήμι...

Διαβάστε περισσότερα

Πώς ξαναβάζουμε την οδοντόπαστα στο σωληνάριο;

Στις κηδείες δεν είναι που γελάμε πιο πολύ; Το κάνουμε για να ξορκίσουμε το αναπόφευκτο. Να γιορτάσουμε τη ζωή. Μετά την απώλεια προσφιλούς προσώπου ξαναθυμόμαστε τη θνητότητα μας. Το πεπερασμένο του βίου μας. Τα χρόνια που έχουν περάσει. Αλλά και την ταχύτητα με την οποία τρέχει ο χρόνος και μας φέρνει όλο και πιο κοντά στο επέκεινα. Βέβαια αυτό είναι μια αίσθηση απατηλή. Ο χρόνος δεν υπάρχει σαν μονάδα μέτρησης. Είναι ενιαίος και μη πεπερασμένος, όπως κι ο χώρος, με το ‘’πριν’’, το ‘’τώρα’’ και το ‘’μετά’’ να υπάρχουν ταυτόχρονα. Εμείς είμαστε αυτοί που μετακινούμαστε απ’ το ‘’τώρα’’ στο...

Διαβάστε περισσότερα

Mannelig

Ακόμα και το φως το ίδιο να σου δώσω και το ελάχιστο της αναπνοής μου. Ακόμα κι αν το σώμα μου σε εσένα δοθεί σπιθαμή προς σπιθαμή, θυσία στη νύχτα μου για σένα. Ακόμα και αν οι λέξεις όλες σε σειρά μπουν μία-μία λαβύρινθος εξομολόγηση να καταλήγει εσένα να φορά. Ακόμα και αν ο ήλιος μου στο φεγγάρι σου φτάσει και τα αστέρια σου σε σχοινί τα περάσει κολιέ να το φορέσω στον μακρύ μου λαιμό. Ακόμα και αν η γλώσσα μου τη γλώσσα σου ακουμπήσει και τη γεύση που έχεις στον εγκέφαλό μου καταγράψω σαν μνήμη. Ακόμα και...

Διαβάστε περισσότερα

Ο Λουντέμης της καρδιάς μας, στο ΑΛΚΥΟΝΙΣ New​ ​star​ ​art cinema

Οι εκδόσεις “Ραδάμανθυς” και η N​EW STAR σας προσκαλούν στην εκδήλωση:​ “Ο Λουντέμης της καρδιάς μας” Μια λογοτεχνική βραδιά αφιερωμένη στη ζωή και το έργο του. Για το βιβλίο “Τα πλοία άραξαν στην όχθη της καρδιάς μας” του Δημήτρη Δαμασκηνού, για τη ζωή και το έργο του Μενέλαου Λουντέμη θα μιλήσουν : Κώστας Κρεμμύδας, συγγραφέας, υπεύθυνος της σύνταξης του περιοδικού “Μανδραγόρας” και των ομώνυμων εκδόσεων. Γιώργος Δουατζής, ποιητής και Δημήτρης Δαμασκηνός, φιλόλογος – ιστορικός. Τη συζήτηση συντονίζει ο Χρήστος Τσαντής, συγγραφέας, υπεύθυνος των εκδόσεων Προβολή της ταινίας μμ “Πρωινό δρομολόγιο”, του Μάνου Ζαχαρία. H Anca Chisalita, μορφωτική ακόλουθος της...

Διαβάστε περισσότερα

Διήμερο βιωματικό εργαστήριο για την οπτικοακουστική παιδεία και γλώσσα

Σάββατο 21 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017, Κυριακή 22 ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 2017, ώρα 09:00 – 16:30 Ζούμε ήδη σε μια εποχή όπου τα όρια ανάμεσα στον κόσμο και την εικόνα του δεν είναι απλά δυσδιάκριτα, αλλά ανύπαρκτα. H ίδια η πραγματικότητα που βιώνουμε καθημερινά, αποτελείται από εικόνες. Μεταφέρουμε πληροφορίες, μεταδίδουμε γνώση, επικοινωνούμε, ανταλλάσσουμε ιδέες και, τελικά, αποκτούμε συνείδηση του εαυτού μας και του κόσμου μέσα από εικόνες, οι οποίες καταλαμβάνουν όλο και περισσότερο την προνομιακή θέση που κατείχε μέχρι τώρα ο λόγος. Το γεγονός αυτό δεν σημαίνει το τέλος του πολιτισμού, όπως πολλοί υποστηρίζουν. Αντίθετα, σηματοδοτεί το πέρασμα σε μια νέα εποχή, ένα...

Διαβάστε περισσότερα

To αόρατο αγόρι, της Trudy Ludwig

«To αόρατο αγόρι» της Trudy Ludwig, σε εικονογράφηση της Patrice Barton, εκδόσεις Λιβάνη, είναι ένα βιβλίο που θα προβληματίσει αλλά και θα συγκινήσει τα παιδιά από 4 χρονών. Είναι ένα βιβλίο που μιλάει για τα πιο εσωστρεφή παιδιά, αυτά που δεν ακούγονται κι έτσι κανείς δεν τα προσέχει. Ο Τομ, είναι ένα από αυτά τα παιδιά. Ένα αόρατο αγόρι. Ή τουλάχιστον, αυτό νομίζει ο ίδιος. Κανείς δεν του μιλάει, ούτε τον παίρνει στην ομάδα του, ούτε τον καλεί στο πάρτι του. Ώσπου, φτάνει ένας νέος συμμαθητής στην τάξη, ο Λι. Ο Τομ προσπαθεί να τον κάνει να νιώσει καλοδεχούμενος,...

Διαβάστε περισσότερα

Το σκέλεθρο της Ευρυδίκης

Στον Ορφέα Ήχους δεν βγάζει πια η λύρα σου. Σπασμένες οι φλέβες που είχες για χορδές τους ήχους του σκότους παράφωνα αντηχούν στ’ αυτιά μου. Το δρόμο πήρες του Άδη ψάχνοντας τη δική σου Ευρυδίκη. Τη σκελετωμένη ερωμένη του θανάτου, από τον Άδη θέλεις στο καλοκαιρινό να φέρεις φως. Κοίτα γύρω σου. Κοίτα πριν κατέβεις μάταια στον Άδη. Ο Χειμώνας έφερε βαρύ το σκοτάδι στη νήσο της Αφροδίτης. Σβησμένα στο μανουάλι, της θλίψης τα κεριά. Τις παρτιτούρες που άφησες με τι στίχους να ντύσω ψυχή μου; Ψυχή μου τυραννική, σκουπίδια σού πέταξαν πολλά. Κάθε μέρα, με το πρώτο της...

Διαβάστε περισσότερα

Καφές κλεμμένος

Περίμενες Γωνίας και Δρόμου κάτι. Εννοείται πως σε είχα στήσει. Εννοείται πως δεν έφταιγα. «Έχω σαράντα δύο λεπτά» είπες, τσαλαπατώντας το τσιγάρο και μια προσπάθεια καλής διάθεσης. Να σου πω; Το αφήνουμε; Με τραβούσες προς το φανάρι, γύρισες με κοίταξες, ξαφνικά χαμογέλασες και σου είπα: «Σαράντα ένα και είσαι κόπανος». Μου κράτησες το χέρι να περάσουμε το δρόμο, έτσι ζεστό και οικείο, φλύαρο καθόλου, καμιά κλεψύδρα στο κράτημα. «Σ΄ έχω τσαντίσει;» Δεν θα απαντήσω, θα χωθώ στον κατάλογο με τους καφέδες μέχρι να διαβάσω τριάντα οκτώ ποικιλίες. «Για εσπρεσσάκι μας βλέπω» στράβωσα. Έγειρες πίσω και χαμόγελασες σαν δικός μου....

Διαβάστε περισσότερα

Ένα τελευταίο γράμμα, του Αντώνη Παπαθεοδούλου

Το βιβλίο «Ένα τελευταίο γράμμα» του Αντώνη Παπαθεοδούλου, σε εικονογράφηση της Ίρις Σαμαρτζή, είναι η απόδειξη πως όταν κείμενο και εικονογράφηση συνυπάρχουν αρμονικά, συμπληρώνοντας το ένα το άλλο, τότε δημιουργούνται αριστουργήματα. Με κείμενο απλό αλλά τόσο τρυφερό και εικονογράφηση που σου αποκαλύπτει όλο και περισσότερα όσο διαβάζεις και ξαναδιαβάζεις την ιστορία, το βιβλίο αυτό δε θα μπορούσε να μην αποσπάσει το Διεθνές βραβείο Compostela 2016, για εικονογραφημένο βιβλίο. Απευθύνεται σε παιδιά από 5 χρονών μέχρι… 105 και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Παπαδόπουλος. Ο κύριος Κώστας λοιπόν, ο μοναδικός ταχυδρόμος ενός ολόκληρου νησιού, ήρθε η ώρα να βγει στη σύνταξη....

Διαβάστε περισσότερα

Ποιος αξίζει να είναι Βασιλιάς; της Βούλας Παπατσιφλικιώτη

Μια φορά και έναν καιρό… σε έναν τόπο μακρινό, συναντάμε τον Φίλιππο τον βασιλιά που αγαπά την εξουσία και το χρήμα και διόλου δε δίνει σημασία στο λαό του και στα προβλήματά του και λίγο πιο πέρα από το παλάτι, σε μια φτωχογειτονιά, συναντάμε τον γλυκό σωσία του, Θωμά, που η χρυσή του καρδιά κάθε βράδυ ονειρεύεται να αποκτήσει λίγα χρήματα για να βοηθήσει όλους εκείνους που το έχουνε ανάγκη… Η Βούλα Παπατσιφλικιώτη φέρνει στο νέο της παραμύθι, δύο ανθρώπους ίδιους στην εμφάνιση και αντίθετους στον χαρακτήρα. Θα μπορούσε να πει εύκολα κανείς πως πήρε έναν εαυτό και τον...

Διαβάστε περισσότερα

Α.

Το τηλέφωνο χτύπησε. Χρονιά από εκείνες, με μια εφηβεία που είχα σίγουρα καταπιεί. Μαγείρευα σπέσιαλ ομελέτα για τη μικρή ανιψιά παριστάνοντας το σεφ και εκείνη ξεκαρδιζόταν. Τι όμορφο γέλιο. Ακόμα το θυμάμαι τόσο γάργαρο, τόσο αληθινό. Θυμάμαι όμως και εκείνον τον ήχο, του τηλεφώνου, να το σπα αυτό το γέλιο. Έσβησα το μάτι αφήνοντας πάνω το τηγάνι και έτρεξα για μέσα. Ασύρματα δεν είχαμε τότε. Καλώδια μακριά και καντράν, με το θόρυβο στο κάθε νούμερο. Καλέστε πάλι το 0. Τρρ τρρ τρρ… και κλακ. Αστεία τηλέφωνα. Ερωτεύσιμα ακόμα στο δικό μου μυαλό, που πενθεί συχνά τη νοσταλγία. Το σήκωσα...

Διαβάστε περισσότερα

Έφη από το Ευτυχία

Στην αρχή υπάρχει πάντα μια αμηχανία. Το ραντεβού είναι κάπου έξω, π.χ. σε κάποια στάση του μετρό. Πας στην ώρα σου κι αυτή καταφθάνει επίτηδες μισή ώρα αργότερα και χαζογελώντας κάνει την κλασική ρητορική ερώτηση «Άργησα; Δεν πιστεύω να περίμενες πολύ». Ακολουθεί σταυροφίλημα στον αέρα. -Είμαι η Ευτυχία, αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν Έφη -Είμαι ο Γιώργος αλλά οι φίλοι μου με φωνάζουν μαλάκα -Χαχα… Πλάκα έχεις. Αυτό είναι που μου άρεσε σε σένα. Το χιούμορ… -Μπαρ ή ουζερί; ρώτησε αυτός. -Καλύτερα ουζερί για να μπορούμε να συζητήσουμε. Στο μπαρ έχει πολλή φασαρία. Βάζουν δυνατά τη μουσική, απάντησε...

Διαβάστε περισσότερα

Τα τρία μικρά λυκάκια, του Ευγένιου Τριβιζά

Για «Τα τρία μικρά λυκάκια» του Ευγένιου Τριβιζά έχουν γραφτεί τόσα και τόσα, αλλά όσα και να γραφτούν δε θα είναι ποτέ αρκετά. Είναι μια ιστορία που παίρνει το κλασικό παραμύθι «Τα τρια γουρουνάκια» και το διασκευάζει ώστε να μας δώσει ένα άλλο μήνυμα. Το μήνυμα της αγάπης που όλα τα μπορεί. Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΜΙΝΩΑΣ κι απευθύνεται σε παιδιά από 3 ετών. Έχουμε λοιπόν τον Ρούνι Ρούνι, το ύπουλο κακό γουρούνι που θέλει να γκρεμίσει τα σπίτια που φτιάχνουν τα λυκάκια. Έτσι, κι αυτά χτίζουν όλο και πιο γερά σπίτια για να τον κρατήσουν απ’ έξω, χωρίς...

Διαβάστε περισσότερα

Υγρότοποι

Σ’ άλλους καιρούς κατέφευγαν σε μαγεία -μαύρη- σκυμμένοι πάνω από καυτούς ατμούς, βοτάνια, τρίχες και σωματικά υγρά αναδεύοντας επέμεναν ν’ αναστρέψουν τα αισθήματα, να ανακατευθύνουν πάνω τους τα ξένα μάτια Για τις ίδιες εκείνες επιθυμίες, για ίδιους πόθους βουτάνε σήμερα στα σκοτεινά θολά νερά, πνίγονται στους βυθούς του διαδικτύου, γράφουν και ξαναγράφουν τα ίδια ποιήματα Να συναντήσουν επιδιώκοντας εκείνο, που άγνωρο το περιμένουν μια ζωή, ενώ το κουβαλάν’ σφιχτά κουλουριασμένο, το είδωλο, μέσα… μας   _ γράφει...

Διαβάστε περισσότερα

Ζογκ, της Τζούλια Ντόναλντσον

Το δίδυμο Donaldson και Scheffler ξαναχτυπά!  Η συγγραφέας Τζούλια Ντόναλντσον και ο εικονογράφος Άξελ Σέφλερ, που έχουν συνεργαστεί αρκετές φορές δίνοντάς μας αριστουργήματα όπως «Το Γκρούφαλο» και «ο Ξυλαράκης», μας χαρίζουν ακόμα ένα καταπληκτικό βιβλίο για παιδιά, το «Ζόγκ». Είναι μια ιστορία με έμμετρο στίχο, ιδανική για παιδιά ήδη από 2,5- 3 χρονών, καθώς προσφέρει πολλά ερεθίσματα όχι μόνο από το κείμενο αλλά κι από την εικονογράφησή της (ψάξτε να βρείτε το κρυμμένο Γκρούφαλο μέσα στις σελίδες του βιβλίου!) Ο Ζογκ, λοιπόν, είναι ένα καλόκαρδο δρακάκι, που προσπαθεί να είναι καλό στα μαθήματα του σχολείου, όπως στο πέταγμα, στον...

Διαβάστε περισσότερα

Η Γιασεμιά και τ’ αστεράκια, της Ευδοκίας Σκορδαλά – Κακατσάκη

Τα αστέρια πάντα μας έκαναν να ονειρευόμαστε. Έτσι και τα παραμύθια με αστέρια, δεν γίνεται παρά να μας ταξιδεύουν μακριά. «Η Γιασεμιά και τ’ αστεράκια» της Ευδοκίας Σκορδαλά – Κακατσάκη από τις Εκδόσεις Κόκκινη Κλωστή Δεμένη είναι ένα τέτοιο βιβλίο. Μια γιασεμιά που λαχταρά να κρατήσει ένα αστέρι, ένας φράχτης που βρήκε επιτέλους μια φίλη κι ένας άνεμος-ποιητής, πρωταγωνιστούν στην ιστορία μας. Μια ιστορία για την σπουδαιότητα της φιλίας και της ταπεινότητας και για όνειρα που κάποτε γίνονται πραγματικότητα. Αρκεί να πιστεύουμε σε αυτά.  Τα παιδιά από 6 χρονών θα λατρέψουν το ποιητικό αυτό παραμύθι με την τρυφερή  εικονογράφηση...

Διαβάστε περισσότερα

Ο μαύρος κότσυφας κι ο άσπρος γλάρος, της Crowther Kitty

Στις μέρες μας, υπάρχουν κάποια βιβλία για παιδιά που είναι μικρά «διαμαντάκια», όμως τέτοια βιβλία υπήρχαν και παλιότερα. Είναι οι ιστορίες που άντεξαν στον χρόνο κι αγαπήθηκαν πολύ από τους μικρούς αναγνώστες. Μια τέτοια ιστορία είναι και «Ο μαύρος κότσυφας κι ο άσπρος γλάρος» της Κίτυ Κρόουθερ που κυκλοφόρησε το 1999 από τις εκδόσεις Σύγχρονοι Ορίζοντες. Κυκλοφορεί ακόμα, αν και όχι παντού, όμως υπάρχει κι ελεύθερη στο διαδίκτυο. Είναι μια ιστορία που διαχειρίζεται με τρυφερό τρόπο το σοβαρό θέμα του ρατσισμού και προωθεί ταυτόχρονα τη φιλαναγνωσία. Απευθύνεται σε παιδιά προσχολικής ηλικίας και μέχρι 9 ετών. Ο Ιάκωβος, ο μαύρος...

Διαβάστε περισσότερα

Το κάδρο

Ανάμεσα στο πλήθος σε είδα να στέκεις ψευδαίσθηση. Το ρολόι απέναντί μου σκάλωσε τους δείχτες του. Το ήξερα πως ήταν στημένο όλο το σκηνικό μα προτίμησα να μείνω αφελής και αθώα. Σε πλησίαζα σπρώχνοντας τις ακίνητες φιγούρες ανθρώπων γύρω μου. Στρίμωχνα το σώμα μου ανάμεσα στις πολύταϊσμένες ουρές από κουστουμαρισμένους στη στάση των λεωφορείων και στα καφέ. Το βλέμμα σου πάνω μου φώτιζε όλη μου τη διαδρομή με ένα φως που δεν είχα ποτέ μου ξαναδεί. Σαν ανατολή. Ο ήλιος ανέβαινε ανάμεσά μας. Η μέρα σηκωνόταν μπροστά μας. Με ένα καινούριο όνομα. Αυτή που γεννιέται ανάμεσα σε ένα Σάββατο...

Διαβάστε περισσότερα

Προφεστιβαλική εκδήλωση με θέμα το προσφυγικό στον Αποκόρωνα Χανίων

Η Πρωτοβουλία Αλληλεγγύης Αποκόρωνα Χανίων αντιλαμβανόμενη την αλληλεγγύη ως το πρώτο βήμα αντίστασης, διοργανώνει σε συνεργασία με το Κοινωνικό Στέκι- Στέκι Μεταναστών μια προφεστιβαλική εκδήλωση με αφορμή το “12o Αντιρατσιστικό Φεστιβάλ Χανίων” που θα πραγματοποιηθεί στις 16 – 17 Σεπτέμβρη. Η τοπική κοινωνία χρόνια τώρα έρχεται σε αλληλεπίδραση με μετανάστες και πρόσφυγες, με ανθρώπους που στην καταπίεση της φτώχειας και του πολέμου αναζήτησαν μια καλύτερη τύχη σε νέους τόπους. Τόσο στην υπόλοιπη Ελλάδα όσο και στην Κρήτη τα τελευταία χρόνια της μαζικής προσφυγικής κίνησης έχουν αναπτυχθεί πολλές δράσεις αλληλεγγύης στους πρόσφυγες, οργανωμένες ή πρωτοβουλιακές. Στο σύνολό τους έχουν δημιουργήσει μία...

Διαβάστε περισσότερα

Ξαγρύπνια

Πώς θα ξημερώσομε αύριο Σε ποια τρύπα στο χώμα θα στήσομε μια καλύβα Σε ποια γωνιά του κόσμου θα κρεμάσομε μια σημαία Πώς θα μας βρει η αυγή Με πόσα αίματα στο σώμα Πόσες πληγές στην καρδιά; Πώς θα ξημερώσομε μου λες Ποια χέρια θα μας χαϊδέψουν στα σημεία που πονούν Ποια μάτια θα κοιτάξουν βαθιά στις ξεφτισμένες μας κόρες Ποια θέση θα δώσει η καρδιά στο τώρα στο θέλω στο μπορώ...

Διαβάστε περισσότερα

Η Βασιλική Κνήτου συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Μέσα από μία «πρόβα» γνωρίζουμε το καινούργιο της έργο και συνομιλούμε για τη λογοτεχνία.   Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με τη γραφή; Νομίζω πως η πρώτη επαφή έγινε μέσα από τα εφηβικά μου ημερολόγια. Τότε έμαθα για πρώτη φορά την ομορφιά του να αφήνεσαι στην άβυσσο. Την ίδια εποχή είχα αποπειραθεί μάλιστα να γράψω και τα πρώτα μου διηγήματα, τα οποία είχαν ως ηρωίδα μια νεαρή ονόματι Δάφνη… που ήμουν εγώ. Ως αποτέλεσμα, μου πήρε κάμποσο καιρό να κάνω το βήμα από την αυτοαναφορική αφήγηση στη μυθοπλασία. Ακόμα κι έτσι, ποτέ -ούτε καν τώρα- δε θα τολμούσα...

Διαβάστε περισσότερα

Πρόσφυγες Δροσουλίτες

-Ποιοι είστε; -Κάποιοι που χάσανε το όνομά τους -Πού πάτε; -Πάμε έξω από τη θάλασσα -Μα έξω δεν έχει τίποτα για εσάς -Το ξέρουμε πια. Μα δε φοβούνται οι νεκροί Περπάτησαν πάνω στη θάλασσα, σχεδόν τη χάιδεψαν. Με τα σκισμένα τους παπούτσια, τα γδαρμένα από τα βράχια τους πόδια. Στεριές και στεριές που περίμεναν να βρουν δίχως του φόβου τη θηλιά. Σχημάτιζαν όλοι μαζί ένα θαλάσσιο τέρας. Ένα αλλόκοτο θηρίο. Που όσο μεγάλο και τρομακτικό και να φαινόταν, μέσα του ήτανε σάπιο. -Το σπίτι σας πού είναι; -Δεν έχουμε σπίτι -Η γη σας; -Δεν έχουμε γη -Και τούτα τα...

Διαβάστε περισσότερα

Ο καιρός εγγύς των ημερών

Για τους ονειροπόλους το όραμα και η ελπίδα, Για κείνους που δρέπουν τα πνευματικά λουλούδια της αθωότητας- Ο καιρός εγγύς των ημερών που η μουσική είναι η μέγιστη πνευματικότητα- Η γύρη των ανθών πλανιέται μες την φασαρία του ασύνορου ορίζοντα- Χρώματα, χρώματα γλαφυρού έπους τονίζουν την σημασία της μέρας που ζούμε- Για όλες τις καρδιές η θλίψη είναι μια άκαιρη παρεμβολή.   _ γράφει ο  Στρατής...

Διαβάστε περισσότερα

Η Λία Μπακλαβά συνομιλεί με τη Βούλα Παπατσιφλικιώτη

Μέσα από το έργο της ταξιδεύουμε στην Θεσσαλία του χθες και του σήμερα!   Ποια ήταν η πρώτη σας επαφή με την γραφή; Από τα παιδικά μου χρόνια, η γραφή με την ευρεία της έννοια, ασκούσε πάνω μου μια γοητεία. Σκεπτόμουν τη γη αρχικά σιωπηλή και τους ανθρώπους να αρχίζουν σιγά σιγά να βρίσκουν τα λόγια τους. Να αρχίζουν να γράφουν ή καλύτερα να περιγράφουν ό,τι συνέβαινε γύρω τους. Μια διαδρομή από τις σπηλαιογραφίες μέχρι την εφεύρεση της τυπογραφίας και μετά τις ηλεκτρονικές συσκευές ανάγνωσης. Πώς φτάσαμε στο σημείο αυτό; Πώς αναπτύχθηκε η γραφή; Από πού προήλθε το αλφάβητό...

Διαβάστε περισσότερα

Γραμμή στο χέρι

Το χέρι μου έχει μια γραμμή που δεν είναι δική μου. Την φιλάω κάθε βράδυ. Την προσέχω να μη μου κοπεί, να μην καεί κατά λάθος, να μη μου μολυνθεί. Για καιρό πίστευα πως ήταν φτιαγμένη σε λάθος χέρι. Πως κάποιος, κάτι, δεν ξέρω κι εγώ, τη ζωγράφισε στη λάθος μεριά. Το δεξί μου θα έπρεπε να την έχει, σκεφτόμουν. Το “καλό”. Μα ύστερα κατάλαβα πως ούτε το χέρι  μου ήτανε δικό μου και πως ούτε είχα το δικαίωμα αυτής της κτητικότητας πάνω σε τούτη τη γραμμή που για λίγο πάρκαρε στα μέρη τα δικά μου και πως ακόμα...

Διαβάστε περισσότερα

Ο ξένος

Τι είσαι εσύ; Ρωτούσε επίμονα το κοκαλιάρικο σχεδόν άυλο είδωλο του σπασμένου μου καθρέφτη, έτοιμο να με πνίξει αν μιλιά γρήγορα δεν έβγαζα και μιαν απάντηση καλή δεν του έδινα. Είμαι ένας καλλιτέχνης ελπίδων. Άλλοτε πάλι κάποιος δαμαστής ονείρων. Ω ναι, σίγουρα ένας ζωγράφος νεκρής φύσης, ένας δολοφόνος αθώων καρδιών, ένας ιππέας άνομων κορμιών. Ένας εξουσιαστής συναισθημάτων επί γης… Ίσως να ‘μαι πάλι ένας απλός αλήτης, κλέφτης πονεμένων ψυχών. Ζητιάνος άγριας ηδονής. Ένας σωστός επαίτης μιας αγάπης ερωτικής […] _ γράφει η Ελευθερία...

Διαβάστε περισσότερα

Φεύγει – Έρχεται, του Μάνου και της Άννας Κοντολέων

Το «Φεύγει-Έρχεται» του Μάνου Κοντολέων και της Άννας Κοντολέων από τις εκδόσεις Καλειδοσκόπιο, δεν είναι ένα βιβλίο μόνο για παιδιά. Είναι ένα βιβλίο για όλους όσους έφυγαν και για όλους όσους έμειναν πίσω. Μια σύγχρονη ιστορία ξενιτεμού. «Φεύγει ο Φόιβος… από τον Βορρά κι ετοιμάζεται να ταξιδέψει – πρώτη φορά μόνος του- για διακοπές στην πόλη που γεννήθηκε στον Νότο. Έρχεται ο Φοίβος… κι ο Λέανδρος, η Φοίβη, ο Άρης, η Μέλπω και τα δίδυμα, ο Φρίξος και η Έλλη, προετοιμάζονται για τον ερχομό του κι ανυπομονούν. Φεύγει – έρχεται… Μια απλή ματιά σε μια, συνηθισμένη πια, ιστορία μετανάστευσης»....

Διαβάστε περισσότερα

Λευκό ποινικο μητρώο

Ξεκίνησα εντελώς βαριεστημένα τη διαδρομή. Δουλειά, σπίτι, έτοιμο φαγητό, σκουπιδοσακούλες, λερωμένος νεροχύτης, ένα μαξιλάρι στον ιδρώτα και ύπνος. Για να κάνω και πάλι τα ίδια την επόμενη μέρα. Η τσάντα ενοχλητικά τριβόταν στο πουκάμισό μου. Το βάρος της από το laptop άφηνε και πάλι το σημάδι του στον ώμο μου. Πλέον είχε κάνει κανονικό βαθούλωμα όπως αφήνουν τα κορμιά μας στους καναπέδες σαν καθόμαστε με τις ώρες στην τιβί. Όταν το είπα αυτό στον Τάσο, το συγκάτοικό μου, πίνοντας παγωμένη μπύρα και χαζεύοντας μαζί τις αηδίες στο κουτί, τον μυαλοφάγο όπως τον λέω, γύρισε και με κοίταξε αδιάφορα. Έπιασα...

Διαβάστε περισσότερα

Ελένη, του Κώστα Θερμογιάννη

Ο Κώστας Θερμογιάννης δεν είναι μόνο ένας καλός συγγραφέας και πολύ καλός χειριστής του Λόγου. Έχει βαθιές φιλοσοφικές ανησυχίες πράγμα που φαίνεται από την αρχή αυτού του υπέροχου βιβλίου μέχρι και το τέλος του. Δεν είναι όμως μόνο η ανάγκη μελέτης του Ανθρώπου, της σχέσης του με τους ‘Αλλους, με τη Ζωή, με το Θάνατο που κάνει το έργο να λάμπει πραγματικά, αλλά το φιλοσοφικό  και επιστημονικό υπόβαθρο του συγγραφέα που αναδεικνύει αυτή την δουλειά. Ποια είναι η Ελένη; Η Ελένη θα λέγαμε με σιγουριά πως είναι το Φως που έχουμε όλοι μέσα μας. Είναι η Λάμψη μας. Αυτή...

Διαβάστε περισσότερα

Μοναδικά κοινότοπο

Σ’ ονόμασα, μ’ ονόμασες χαράξαμε σε πέτρα μιας ιστορίας τη φωνή αφήγηση της κίνησης ενός φευγάτου φύλλου που ο νους αναρωτιέται τι είδε και τι να ‘ταν Μια ρόδα κοντοστάθηκε να πάρει επιβάτες κι αμέσως κύλισε ξανά χωρίς να μας ρωτήσει […] _ γράφει ο  Απόστολος...

Διαβάστε περισσότερα

Ο χιονάνθρωπος που δεν ήθελε να λιώσει, του Μάνου Κοντολέων

Για παιδιά νηπιαγωγείου αλλά και για πρώτες τάξεις του δημοτικού, ένα ωραίο βιβλίο ως αφόρμηση για να μάθουμε τον κύκλο του νερού, είναι «Ο χιονάνθρωπος που δεν ήθελε να λιώσει» του Μάνου Κοντολέων από τις εκδόσεις Πατάκη. Είναι μια περιπέτεια που κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον των παιδιών, αν και χωρίς εικόνες. Αυτό δεν θεωρείται κακό, καθώς βοηθάει να αναπτυχθεί η φαντασία των παιδιών και μας δίνεται η ευκαιρία για διάφορες δημιουργικές δραστηριότητες. Εύκολα ένα μειονέκτημα ενός βιβλίου μπορούμε να το κάνουμε πλεονέκτημα, ώστε να εξασκήσουμε τη φαντασία των παιδιών. Κι αυτό είναι το μαγικό με τα...

Διαβάστε περισσότερα

Μολύβι

Βαστάω το μολύβι. Το σέρνω στο χαρτί. Σαν τα βήματά μου. Λέξεις κουρασμένες. Ένας δρόμος μια κόλλα λευκή. Κουράγιο δεν έχω για στολίδια. Μήτε δέντρα. Μήτε λουλούδια. Μήτε πουλιά να πετούν. Μήτε αστέρια να ξαγρυπνούν μαζί μου. Νύχτα σε φόντο λευκό κι εγώ με το μολύβι, σαν κοντάρι από σκούπα μια μάγισσα δίχως ξόρκια παρά μόνο τούτο το ξόρκι ακινησίας που κάποτε μου περίσσεψε. Μας μάγεψα σε τόσες λέξεις. Μας μεταμόρφωσα σε τόσες γραμμές. Ιστορίες πεταμένες στο δωμάτιο. Σαν ιπτάμενοι δίσκοι. Σαν πούπουλα. Σαν λευκές  μπάλες από αφρολέξ σε γυάλινη μπάλα που κουνάς για να χιονίσει. Είμαι εκεί μέσα....

Διαβάστε περισσότερα

Σεϊδανάγια

Τι να ζητήσω Δέσποινα; Ποια έκκληση να κάνω που να μην την ξέρεις; Πάντα εις την βοήθεια μου προστρέχεις, τα λόγια της καρδιάς μου ανοιχτό βιβλίο με δάκρυα διαβάζεις Σεϊδανάγια, έρχομαι στην ταπεινή μονή σου επισκέπτης στης Ιερουσαλήμ την αγκαλιά Σου δέξου με, κι όταν τα φώτα της εκκλησίας σβήσουνε το κερί της φιλανθρωπίας κράτα αναμμένο.   _ γράφει η  Σοφία...

Διαβάστε περισσότερα

Εν αντιθέσει

Το κορίτσι σκαρφάλωσε στον ήλιο, τραγουδώντας. Και η μελαγχολία τού νηστευτή στα σύννεφα ανέβηκε ν’ ακούσει το τραγούδι. Στην πλατεία τού έρωτα ακούστηκαν οι ικεσίες των νεκρών. Καλούσαν τους πιστούς […]   _ γράφει ο  Χριστόφορος...

Διαβάστε περισσότερα

Ακολουθήστε μας!

Follows

Κερδίστε το!

Εγγραφείτε στο newsletter

Εκδηλώσεις

Φόρτωση περισσότερων

Διαγωνισμοί σε εξέλιξη

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος

Pin It on Pinterest