Πειραιάς

12.08.2018

Πειραιάς ίσον Πορθμέας, της αρχαιότητας νησί
με την Αθήνα σε ένωνε πολιτισμού εποχή χρυσή
Πολλοί κατακτητές σού εκτόξευσαν τα βέλη,
σου επέφεραν πληγές ψηλά τα τείχη ύψωνες
και άντεξες όλες τις δυστυχίες, φρικτές καταστροφές

Ο εικοστός αιώνας, της Αναγέννησης παλμό ήρθε για να κτυπήσει
Του εμπορίου νήματα γερά κρατάς σ’ Ανατολή και Δύση
Σύγχρονη δόμηση παντού, μνημεία ιστορίας
λιμάνι μαγικό, όλου του κόσμου πλοία αμφίδρομης πορείας

Στις γειτονιές σου οι δρόμοι μοσχοβολούν Ελλάδα
ο ήλιος και η ζωή σου για την ψυχή λιακάδα
Από τη Ζέα μέχρι το Μικρολίμανο όμορφος σαν ανάγλυφο
η ομορφιά σου φτάνει να φτιάξει έναν παράδεισο

Στα βράχια της Πειραϊκής έως τη Φρεαττύδα
τα δειλινά γυρίζουν ρομαντική σελίδα
Στης Κοκκινιάς τα στέκια ο Κόκοτας να παίζει
για την αγάπη εκείνη που όλους μας παιδεύει

Στα φτωχικά Καμίνια εργάτες λεν τον πόνο τους
στον προς το ζην αγώνα τους καταπατούν τον μόχθο τους
Ταμπούρια, Δραπετσώνα όπως τα χρόνια εκείνα
κάθε λογής κουτούκια, μεζέδες και ρετσίνα

Τα ηλιοβασιλέματα, Καστέλα, της θάλασσας πετράδι
στον ουρανό οι γλάροι σε χαιρετούν με χάρη
στους κήπους στις πλατείες σου στα τόσα αρχοντικά σου
στο διάβα των περαστικών σκορπίζεις τ’ άρωμά σου

_

γράφει η Ελένη Λουκά

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ημιτελές

Ημιτελές

Μαλακές οι ώρες Που ποτίζουν τα αυλάκια της προσμονής. Κι ο γδούπος των σκέψεων βαρύς. Πυροδοτεί ερωτήματα σε καιρούς αγρανάπαυσης. Κι εσύ μιλάς για τη βροχή που πληκτρολογεί μανιωδώς τα αίτια των απερίσκεπτων  συγκυριών μιας εποχής που μάταια συμπονούμε. Το γιατί δεν...

Κέρκυρα – Των Φαιάκων το νησί

Κέρκυρα – Των Φαιάκων το νησί

Στο Ιόνιο πέλαγος ψηλά Θεών ουράνια πινελιά ζωγράφισε απ του ήλιου την πλευρά μια πράσινη ανθοστόλιστη θεά   Τα βέλη των κατακτητών πολλά αφήσανε στο πέρας και καλά πολιτισμών τα ίχνη ορατά αρχοντικά και οχυρά, μνημεία θαυμαστά   Στα γράμματα στις τέχνες...

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

Χορός στο ηλιοβασίλεμα

− Αντί για διαθήκη –  Στιχάκια στήνω ένα σωρό, περίσσια η μαεστρία. Αχ να μπορούσα και χορό στα δύο και στα τρία!   Να ήταν λέω, δυνατό το άσπρο μου μαντήλι να ανάψω σε ένα κεραυνό, και ας σβήσει το καντήλι...   Άχ, να μπορούσα, λεβεντιά, το χέρι σου να σφίξω! Μετά να...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου