Πολύτιμο δώρο

22.08.2017

-Κύριε Ανδρέα ετοιμάσου, έρχεται το δωράκι σου.
-Επιτέλους! Πρώτα θα πέθαινα και μετά θα ερχόταν.
-Έλα μη μου γκρινιάζεις και σε λίγο θα βγεις περδίκι από δω μέσα.
-Ποιος το στέλνει, ξέρουμε;
-Α! Είναι σεμνός ο θαυμαστής, δε θέλει δημοσιότητα.
Η νοσοκόμα κρέμασε ψηλά τη φιάλη με το αίμα κι αφού ψηλάφισε προσεκτικά τη φλέβα, τοποθέτησε χωρίς βιασύνη τη βελόνα. Το κόκκινο υγρό άρχισε αμέσως το ταξίδι του με έναν αργό αλλά σταθερό ρυθμό, για να φτάσει τη σωστή στιγμή στον προορισμό του και να φέρει σε πέρας την αποστολή του. Αφετηρία του, η διάθεση κάποιου για προσφορά. Οι αποσκευές του φορτωμένες δώρα. Ένα φιλί ζωής. Ένα όνειρο μεγαλύτερο. Μια ελπίδα παραπάνω. Ένα χαμόγελο αισιοδοξίας περισσότερο. Στην ετικέτα τους, μια παύλα. Ανώνυμος ο δότης. Στο εισιτήριο σφραγισμένη η ένδειξη «Δωρεάν».
Το βλέμμα του κύριου Ανδρέα έμεινε καρφωμένο στη φιάλη και οι ερυθρές σταγόνες που έπεφταν αργά, έμοιαζαν να μεταφέρουν μηνύματα μυστικά και κωδικοποιημένα. Κάθε σταγόνα κι ένα μήνυμα από τον δότη προς τον παραλήπτη. Κάθε μήνυμα και μια τρυφερή συνομιλία ανάμεσα σε δυο αγνώστους. Ένα ραντεβού στα τυφλά ανάμεσα σε λευκούς τοίχους, με ένα κέρασμα άλικο κι ένα «στην υγειά σου» από καρδιάς. Παρά τα εβδομήντα του χρόνια, ποτέ δεν το έβανε ο νους ότι θα χρειαζόταν να γίνει δέκτης μιας τέτοιας προσφοράς και ούτε φυσικά είχε σκεφτεί να προσφέρει ο ίδιος κάτι ανάλογο. Και να που τα ’φερε η ώρα, να βρίσκεται με μια βελόνα στο χέρι και να κυλάει μέσα της ζωή, κομμάτι από τη ζωή ενός αγνώστου που νοιάστηκε γι’ αυτόν χωρίς να τον γνωρίζει. Ένιωσε έναν κόμπο στον λαιμό, λες και τα συναισθήματα που βίωνε, από τη στιγμή που μπήκε στο νοσοκομείο, τυλίγονταν σε κουβάρι κι εναλλάσσονταν από την αγωνία στην ανακούφιση και από τη χαρά στην ευγνωμοσύνη. Σκέψεις πολλές και ερωτήματα, απ’ αυτά που έρχονται απρόσκλητα κάτι τέτοιες δύσκολες ώρες και ζητούν απαντήσεις, του κρατούσαν συντροφιά.
-Ποιος είσαι φίλε μου;
-Τι σημασία έχει;
-Να μην ξέρω ποιος μου προσφέρει το δώρο;
-Τι θα αλλάξει;
-Πες το ψέματα! Είσαι άντρας ή γυναίκα;
-Εσύ τι θα προτιμούσες;
-Μου φτάνει που είσαι άνθρωπος.
-Στα λόγια μου έρχεσαι.
-Πες μου μόνο, τι σε ώθησε σε αυτή την προσφορά;
-Η αγάπη.
-Δεν με ξέρεις.
-Η αγάπη φωλιάζει στις ψυχές όχι στα πρόσωπα.
-Όπως και να έχει αφιέρωσες χρόνο.
-Δέκα λεπτά μόνο.
-Πόνεσες.
-Ένα απλό τσίμπημα ήταν.
-Έβαλες σε κίνδυνο την υγεία σου για μένα.
-Ώπα φίλε! Με υπερεκτιμάς και δε μου αξίζει. Δεν είμαι κάποιος που θα έβαζε σε κίνδυνο την υγεία του για κάποιον άλλον. Και για να εξηγούμαστε. Ό,τι σου έδωσα ήταν από το περίσσευμά μου. Σε λίγη ώρα το αναπλήρωσα.
-Είμαι γέρος πια. Πώς θα στο ανταποδώσω;
-Να θυμάσαι αυτή τη στιγμή. Κι όταν βγεις με το καλό, μίλα για μένα στα παιδιά σου, στα εγγόνια σου. Μίλα στον κόσμο. Πολλοί αγνοούν. Υπόσχεσαι;
-Υπόσχομαι.
Η φιάλη άδειασε κι η νοσοκόμα εμφανίστηκε χαμογελαστή.
-Παραμιλάς κύριε Ανδρέα;
-Μπα! Έπιασα κουβέντα με τον ανώνυμο θαυμαστή μου.
-Φαίνεται πως ήταν φλύαρος, σε βλέπω ζαλισμένο, του είπε κι έκλεισε το μάτι στον γιατρό που στεκόταν δίπλα του.
-Με μένα μιλούσες κυρ Ανδρέα. Με ρωτούσες και σου απαντούσα. Είπαμε ότι θα νιώσεις εξάντληση μετά τη μετάγγιση αλλά εσύ νομίζω το παράκανες λιγάκι, του είπε γιατρός και τον χτύπησε φιλικά στον ώμο.
Εκείνος κοίταξε γύρω του σαστισμένα και η ματιά του πότε έπεφτε πάνω στον γιατρό και πότε πάνω στην άδεια φιάλη αίματος. Ένιωθε κουρασμένος και λίγο πριν κλείσει τα βλέφαρα για να ξεκουραστεί, ζήτησε να τη φέρουν κοντά του. Η νοσοκόμα του έκανε το χατίρι και αφού την τοποθέτησε πάνω σ’ ένα δίσκο, την ακούμπησε στο τραπεζάκι που βρισκόταν δίπλα του. Εκείνος την κοίταξε βουρκωμένος κι αφού άγγιξε με το χέρι τη μεριά της καρδιάς, ψέλλισε με συγκίνηση: «Σε ευχαριστώ φίλε μου γι’ αυτό το πολύτιμο δώρο κι ας μη σε ξέρω».

_

γράφει η Χριστίνα Σουλελέ

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας

Ανώνυμος τόπος

Ανώνυμος τόπος

Δεν ξέρω πως βρέθηκα εδώ σε αυτήν την παραλία να κοιτάζω τους γλάρους και να γεύομαι την μεθυστική αλμύρα της ατίθασης θάλασσας, το μόνο που επιθυμώ είναι να παραμείνω σε αυτόν τον αλλόκοτο τόπο που μου μιλά μέσα από τα τοπία του. Πριν λίγο τα χέρια μου άγγιξαν τα...

Η μάσκα

Η μάσκα

Μόλις πριν λίγα χρόνια, έβλεπε κανείς αραιά και πού, κανέναν ξένο, κυρίως Κινέζο- εύκολα εντοπίζεις την Εθνικότητά του,- να περιδιαβαίνει τους Αρχαιολογικούς χώρους του τόπου, σαν τουρίστας, φορώντας, περιέργως, χειρουργική μάσκα. Δεν ήξερα τι να υποθέσω. Να ήταν ο...

Μια αναπάντεχη συνάντηση

Μια αναπάντεχη συνάντηση

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Μ’ αρέσει να φτιάχνω πρωινό για τα παιδιά μου. Έρχονται στο σπίτια πια μόνο τις Κυριακές. Δουλειά, σπουδές, τρεχάματα, που να προλάβουν και αυτά. Τηγανίζω 2 αυγά και βράζω άλλα δύο δίπλα. Έτσι ήταν πάντα οι γιοι μου, ο ένας μέρα, ο...

Η απεργία

Η απεργία

Ο προϊστάμενος βγήκε απ’ το υπερυψωμένο γραφείο του διευθυντή, ακούμπησε στα κάγκελα και κοίταξε τους εργάτες που ήταν μαζεμένοι από κάτω. Όλα τα κεφάλια στράφηκαν στο μέρος του. -Ο κύριος Ηρακλής θέλει να κουβεντιάσει με την αντιπροσωπεία σας, είπε. Τέσσερις εργάτες...

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Μια Φιλία

Μια Φιλία

- γράφει η Αγάπη Χαριτάκη -   Υπάρχει άραγε φιλία ανάμεσα σε έναν άντρα και μια γυναίκα; Αυτό ίσως είναι το πιο αμφιλεγόμενο και σίγουρα ακόμη αναπάντητο ερώτημα της ιστορίας του ανθρώπου. Πιο εύκολα τετραγωνίζεται ο κύκλος. Οι απόψεις χωρίζονται σε ομάδες σαν το...

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Συνάντηση στην πολυκατοικία

Η Ρίτα, φοιτήτρια στην Αρχιτεκτονική, στην επαρχιακή πόλη, χαιρόταν το επιτέλους κατάδικό της δωμάτιο, μια γκαρσονιέρα στο ισόγειο κεντρικής πολυκατοικίας. Έξι τα ξημερώματα ανυπόμονη για τις εξελίξεις των τελευταίων ημερών και για τη μέρα που ερχόταν. Ανακουφισμένη...

Θέα Θάλασσα

Θέα Θάλασσα

Εμπνευσμένο από τον πίνακα του Γ. Μόραλη “Έγκυος Γυναίκα”   Καστέλα 1948 Μήνες ολόκληρους καθόταν στην ίδια θέση κάθε απόγευμα. Από την ώρα που απόσωνε το λιγοστό γεύμα της μέχρι που ο ήλιος έδυε και τα μάτια της δεν έβλεπαν παρά μόνο πηχτό μαύρο, καθόταν ακίνητη...

2 σχόλια

2 Σχόλια

  1. Απόστολος Παλιεράκης

    Πολύ όμορφα το διηγηθήκατε, λιτά και μεστά, όπως ακριβώς ταιριάζει στο πολύ ανθρώπινο θέμα σας.

    Απάντηση
    • Χριστινα Σουλελε

      Σας ευχαριστω πολυ. Καλημερα!

      Απάντηση

Υποβολή σχολίου