Τα σ’ αγαπώ που δεν ξεχνώ

17.10.2018

Το δειλινό, στου ήλιου το πλευρό
θα δέσω μιαν ευχή να ταξιδέψει
Στης δύσης τον απέραντο λυγμό
μαζί της και ένα δάκρυ μου θα τρέξει

Μες στον γιαλό θα κρύψω εδώ
σε γυάλινο μπουκάλι
τα σ’ αγαπώ που δεν ξεχνώ
πριν μου τα κλέψουν οι άλλοι

Στον δρόμο του γεμάτου φεγγαριού
θλιμμένες οι στιγμές μας σε μιαν άκρη
Στα βότσαλα χρυσού καλοκαιριού
βυθίστηκε η αγάπη μας σε νάρκη

Στης θάλασσας την άσβεστη ορμή
ο φάρος της αγάπης σκοτεινός

Στα κύματα, χαμένη μοναχή
παλεύει μια ελπίδα ναυαγός

Θα μένω εδώ ν’ αναζητώ
στην άμμο τ’ άρωμά σου
Στα χνάρια μας θα περπατώ
θα γράφω το όνομά σου.

_

γράφει η Ελένη Λουκά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου