Τα σ’ αγαπώ που δεν ξεχνώ

Δημοσίευση: 17.10.2018

Ετικέτες

Κατηγορία

Το δειλινό, στου ήλιου το πλευρό
θα δέσω μιαν ευχή να ταξιδέψει
Στης δύσης τον απέραντο λυγμό
μαζί της και ένα δάκρυ μου θα τρέξει

Μες στον γιαλό θα κρύψω εδώ
σε γυάλινο μπουκάλι
τα σ’ αγαπώ που δεν ξεχνώ
πριν μου τα κλέψουν οι άλλοι

Στον δρόμο του γεμάτου φεγγαριού
θλιμμένες οι στιγμές μας σε μιαν άκρη
Στα βότσαλα χρυσού καλοκαιριού
βυθίστηκε η αγάπη μας σε νάρκη

Στης θάλασσας την άσβεστη ορμή
ο φάρος της αγάπης σκοτεινός

Στα κύματα, χαμένη μοναχή
παλεύει μια ελπίδα ναυαγός

Θα μένω εδώ ν’ αναζητώ
στην άμμο τ’ άρωμά σου
Στα χνάρια μας θα περπατώ
θα γράφω το όνομά σου.

_

γράφει η Ελένη Λουκά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Αναζήτηση…

Αναζήτηση…

Πλέουμε στο κουφάρι του καλοκαιριού Δίπλα μας κόλποι, ο Μέγας Γυαλός, η Μικρή Άμμος νησιά, της Αποκάλυψης, της Παναγιάς, της Λαγνείας Διαβήκαμε στον καιρό και σε μέρη δύσβατα Μάθαμε να χωρίζουμε τις θύμησες όπως χωρίζουν τα νησιά τους ανθρώπους τους -ντόπιοι,...

The last exit

The last exit

Με την πρώτη συννεφιά του Σεπτέμβρη χρωματίζονται τα όμορφα που θα έρθουν.  Αρκεί να θες να τα δεις… Όπως θα οδηγείς στη μεγάλη βαρετή ευθεία ενός ατέλειωτου, σκληρού και άχρωμου καλοκαιριού,  μη ξεχαστείς! Να στρίψεις στην τελευταία έξοδο.  Σ ’αυτή που γράφει… “Μωβ,...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Επιμέλεια άρθρου

Διαβάστε κι αυτά

The last exit

The last exit

Με την πρώτη συννεφιά του Σεπτέμβρη χρωματίζονται τα όμορφα που θα έρθουν.  Αρκεί να θες να τα δεις… Όπως θα οδηγείς στη μεγάλη βαρετή ευθεία ενός ατέλειωτου, σκληρού και άχρωμου καλοκαιριού,  μη ξεχαστείς! Να στρίψεις στην τελευταία έξοδο.  Σ ’αυτή που γράφει… “Μωβ,...

Χαμένος Παράδεισος

Χαμένος Παράδεισος

Νιώθεις ή μήπως από τον πόνο μούδιασε η ψυχή και η συνείδηση; Τι γίνεται γύρω μας; Το αίμα κόκκινο κυλά στο χώμα που πατάς. Αίμα αθώο, που δεν πρόλαβε να ζήσει. Κείτεται ανήμπορο πάνω στα λουλούδια που με χαρά ανθίζουν. Βλέπεις η φύση δεν λογαριάζει το ανθρώπινο...

Περί σιωπής

Περί σιωπής

Αλυσοδέθηκες   Το παρελθόν σε εγκλωβίζει  μ' ενοχές. Κι είναι η ενοχή ένοπλη σκιά, που σε καταδικάζει  να ζεις πολεμώντας κι υπομένοντας —διαρκώς—   τον πόνο του πυρακτωμένου σιδήρου, σκουριασμένου, από τα χρόνια, στην τραυματισμένη σου ψυχή.   Φοβάσαι...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου