Τα σ’ αγαπώ που δεν ξεχνώ

17.10.2018

Το δειλινό, στου ήλιου το πλευρό
θα δέσω μιαν ευχή να ταξιδέψει
Στης δύσης τον απέραντο λυγμό
μαζί της και ένα δάκρυ μου θα τρέξει

Μες στον γιαλό θα κρύψω εδώ
σε γυάλινο μπουκάλι
τα σ’ αγαπώ που δεν ξεχνώ
πριν μου τα κλέψουν οι άλλοι

Στον δρόμο του γεμάτου φεγγαριού
θλιμμένες οι στιγμές μας σε μιαν άκρη
Στα βότσαλα χρυσού καλοκαιριού
βυθίστηκε η αγάπη μας σε νάρκη

Στης θάλασσας την άσβεστη ορμή
ο φάρος της αγάπης σκοτεινός

Στα κύματα, χαμένη μοναχή
παλεύει μια ελπίδα ναυαγός

Θα μένω εδώ ν’ αναζητώ
στην άμμο τ’ άρωμά σου
Στα χνάρια μας θα περπατώ
θα γράφω το όνομά σου.

_

γράφει η Ελένη Λουκά

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου