Το άδειασμα και τα κενά ψυχής

25.01.2017

Σ’ έχασα μέσα από τα χέρια μου. Σαν άμμος γλίστρησες ανάμεσα από δάχτυλα που τη λατρεία τους αποτύπωναν σε κάθε σου γωνιά. Σ’ έχασα τόσο αιφνιδιαστικά, όπως ένα σύννεφο κρύβει τον ήλιο. Κάθε που με πονούσες μαραίνονταν και ένα λουλούδι από τον κήπο, που στην ψυχή μου είχα φτιάξει σαν ήρθες. Δεν κατάλαβα ποτέ γιατί με πονάς, αφού στα χέρια μου γεννιόσουνα ξανά και ξανά. Έγινε ο πόνος αβάσταχτος. Πελέκιζε σιγά σιγά αυτόν έρωτα. Δε σταμάτησες να με πονάς, κι ένα πρωί δεν υπήρχε λουλούδι ζωντανό στον κήπο. Σ’ έχασα, μ’ έχασες. Κι ήθελα μόνο να μ’ αγαπάς. Εγώ, και την ανάσα μου σου χάριζα. Σε καλωσόρισα σαν τόξο ουράνιο μετά από μπόρα καλοκαιρινή. Σαν ανοιξιά μετά από βαρύ χειμώνα, που ούτε τις αμυγδαλιές  δεν αγάπησε. Μ’ έχασες. Μόνο στα όνειρά σου πια θα σεργιανάω με μια αγκαλιά λουλούδια, να σου θυμίζουν τον κήπο μου. Μόνο σαν κλείνεις τα μάτια μπροστά σου θα με θωρείς στα ολόλευκα ντυμένη και τα χείλη μου άβαφα σαν οπτασία. Σ’ έχασα χωρίς να θέλω, μα δε με κράτησες. Κράτα όλα όσα σου έδωσα από τα μύχια της ψυχής μου. Κράτησέ τα γιατί θα σου χρειαστούν. Όσο για μένα, θα ξαναγεννηθώ από τις στάχτες μου, σαν άλλος Φοίνικας.

_

γράφει η Άννα Ζανιδάκη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Ο λαθροκυνηγός

Ο λαθροκυνηγός

“Τώρα βρήκε να μας κλείσει μέσα η καταραμένη καραντίνα; Τώρα που τα καλύτερα θηράματα βγαίνουν να βοσκίσουν το φρέσκο χορτάρι και τα αγριολούλουδα;” είπε θυμωμένος. Εδώ και τρεις μήνες, έβγαζε τακτικά τα κυνηγητικά του όπλα και τα περιποιούνταν αναλόγως. Τα έλυνε με...

Η δίψα

Η δίψα

-Μαμά, γιατί εγώ δεν πάω σχολείο σαν όλα τα παιδιά; -Σε ποιο σχολείο; -Να, εδώ που είμαστε τώρα. Βλέπω κάθε μέρα τα παιδιά με τις τσάντες τους που πάνε και θα ήθελα να πάω κι εγώ. -Δεν σε καταλαβαίνω... Άσε τις κουβέντες να δούμε πώς θα περάσει κι η σημερινή μέρα. Και...

Χειροπιαστά όνειρα

Χειροπιαστά όνειρα

Το δωμάτιο άδειο. Δυο πολυθρόνες ορφανές, αντικριστά. Τα παράθυρα χωρίς κουρτίνες, οι τοίχοι δίχως κάδρα. Γκρι τοίχοι, σπατουλαρισμένοι. Κανένα ψεγάδι πάνω τους. Και τα παράθυρα με τζάμια τόσο καθαρά που περιμένεις τον αέρα ή την κάψα. Τα κανάτια κλειστά αφήνουν...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου