Το ξύλινο σπαθί

5.07.2017

Είναι νωρίς ακόμη.

Γύρω μας πλήθος οι δειλοί και οι υποταγμένοι.

Κι οι βάρβαροι στα κάστρα τους

πιο καλά από ποτέ είναι φυλαγμένοι.

 

«Με ξύλινο σπαθί πού πας;

Αν δε χυθεί αίμα, πώς θα κερδίσεις όσα αγαπάς;»

«Εύκολο είναι» μου απαντάς.

«Είναι η αλήθεια μου, απέναντι απ’ το ψέμα»

 

«Πόσους πολέμους να κερδίζει μια καρδιά;» ρωτώ.

Μα εσύ έχεις λόγο και γι' αυτό.

«Όσους έχει χάσει αυτός που δεν έχει καρδιά»

απαντάς. Γελάς!

 

«Πώς μπορεί ένας άνθρωπος δίχως καρδιά

να χτίζει κάστρα κι οχυρά

και τη ζωή μου στα χέρα του να κρατά;»

 

«Τα κάστρα φτιάχτηκαν από δειλούς

και προστατεύουν μόνο τους ανάξιους.

Εσύ την καρδιά σου μόνο να ακούς και να ξέρεις καλά

πως ο καθείς τη ζωή του στα χέρια του κρατά

και η ελεύθερη καρδιά σε κάστρα και φυλακές δε χωρά!»

 

«Στα χέρια μου άρματα δεν κρατώ.

Το ξύλινο σπαθί σου στο νου να ταιριάξω προσπαθώ

Μα δεν νογώ»

 

«Το ξύλινο σπαθί μου κόπηκε απ’ το ίδιο δεντρί» μου λες.

«Με το δικό σου χαρτί, φτωχέ ποιητή

που γράφει για στιγμές της ζωής φωτεινές.

Αλήθεια, ακόμη η καρδιά σου απορεί...

αν το ξύλινο σπαθί μου τον πόλεμο να κερδίσει μπορεί;»


_

γράφει η Σοφία Ντούπη

Μην ξεχνάτε πως το σχόλιό σας είναι πολύτιμο!

Ημερολόγιο 2021 – Πρόσκληση

Ακολουθήστε μας!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Η σκάρτη υπόσχεση της αθανασίας

Οι μαυροφορεμένες γυναίκες είχαν μιαν αύρα αλησμόνητης παιδίσκης (Τα βλήτα ανθούσαν στο άγουρο τριαντάφυλλο) Κι ήταν τα παιδιά που τραγουδούσαν και μας χαρίζαν μια γλυκιά παρερμηνεία του ολεθρίου. Ο σπόρος χάθηκε στο χυλό της μοίρας, η μοίρα μαράθηκε στην ορμή της...

Ακακία

Ακακία

Σαν καταφυγή και σαν όνειρο μοιάζεις  μικρή σύνθεση σε μορφή χλωρίδας Κάποιος επαίτης θηρευτής του άλλου τρόπου Θα σε ονόμασε   Και καθώς σε παρατηρώ -αυτό μόνο αφού διάλογος ανάμεσα  σε φύση και άνθρωπο ουδόλως ευδοκιμεί- Δεν διακρίνω μήτε άνθος μήτε μίσχο Του...

Ονειρικό

Ονειρικό

Ο ουρανός μαζεύει τις πληγές του κόσμου  το φεγγάρι αφουγκράζεται τα όνειρα των ανθρώπων  ο ήλιος ζεσταίνει τα δάκρυα και τα κάνει αστέρια  να λάμπουν στο μαντήλι του.  Το κόκκινο ποτάμι γαλήνεψε στις εκβολές του παραδείσου η ανώφελη κόλαση πάγωσε στα φτερά των...

4 σχόλια

4 Σχόλια

  1. Αθηνά Μαραβέγια

    “«Είναι η αλήθεια μου, απέναντι απ’ το ψέμα»”
    Τα λέει ΟΛΑ!!!!!!!!!!!
    ΝΑ είσαι καλά, Σοφία μου!!!!!!!!!!!!!!!!

    Απάντηση
  2. ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΠΑΛΙΕΡΑΚΗΣ

    Εξαιρετικό!

    Απάντηση
  3. Σοφία Ντούπη

    Καλημέρα Αθηνά μου την αγάπη μου!!!!!

    Απάντηση
  4. Σοφία Ντούπη

    Καλή σας μέρα κύριε Παλιεράκη να είστε πάντα καλά!!!

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου