Φοβισμένος ονειροπόλος

10.08.2018

Από μικρό παιδί, στη γωνιά του απέναντι δρόμου, έβλεπε πως τον περίμενε ένα όνειρο, πάντα όμως τον κυρίευε ο φόβος να το κυνηγήσει. Αυτό εκεί, τον περίμενε υπομονετικά, και δεν ξεθώριαζε, λες και ήταν γραμμένο με ανεξίτηλο μελάνι. Εκείνος, πεισματικά το αγνοούσε και αναζητούσε συνεχώς εναλλακτικές διαδρομές, για να μην περνάει από το στενό που τον τρόμαζε.
Δεν τον ενδιέφεραν τα διόδια που πλήρωνε, ούτε η καρδιά του που μάτωνε, κάθε φορά που δεν την ακολουθούσε.  Ήταν βολεμένος στη ζωή του, βαριόταν, δεν ήθελε την αλλαγή, στο βάθος την φοβόταν. Έτρεμε και μόνο στην ιδέα ότι θα ταράξει κάτι την τόσο τακτοποιημένη του ζωή, πως θα βρεθεί ένα όνειρο να τον συναρπάσει, και να ρισκάρει να φτάσει στον παράδεισο. Του αρκούσε η κόλαση του, παρά η ευκαιρία…
Αν και χρειαζόταν όσο τίποτα αυτή τη φυγή απ’ την πεζή καθημερινότητα, του φαινόταν αδύνατον, δεν μπορούσε να ξεφύγει από τα δεσμά της, παρά τα αντιφάρμακα που είχε δοκιμάσει. Έμοιαζε ανήμπορος να ξεπεράσει τους εφιάλτες του, την «στρωμένη» ζωή του, και τελικά να ζήσει πραγματικά… ίσως αυτό τελικά του άξιζε, μια ζωή χαμένη.

 

_

γράφει ο  Αλέξανδρος Πήχας

Ακολουθήστε μας

Ακόμα μια φορά…

Ακόμα μια φορά…

Το ρολόι σήμανε δώδεκα. Έβαλε το ψεύτικο χαμόγελό του και δέχτηκε για ακόμη μια φορά ευχές ουτοπικές για επιθυμίες που σκοντάφτουν στην ίδια την πραγματικότητα. Όσο περνούσαν τα χρόνια, άλλωστε, είχε αποδεχτεί την προσποιητή ευγένεια του κόσμου. Μοτίβο...

Βήματα στη γειτονιά

Βήματα στη γειτονιά

Τον φίλο από τα παλιά τον συνάντησα στη γειτονιά του πατρικού. Έμοιαζε φευγάτος. Δεν ξέρω τι είχε καταφέρει από όσα ζητούσε, όμως έμοιαζε να μην τον ενδιαφέρει πια το ρήμα. ''Ζω ανάμεσα στο παρελθόν και στο τώρα'' μου είπε και δεν πολυκατάλαβα. ''Με δένει ένα περίεργο...

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Δυο κουμπιά και μισό καρότο…

Μια μέρα μετά το χιόνι. Ήταν γκρίζα, ''κλεισμένη'' η προηγούμενη μέρα. Πολλοί δεν θέλησαν να μετακινηθούν, ο πάγος δεν αστειεύεται. Όπου δεν βλέπει ο ήλιος, ο χιόνι είναι πιο ''σκληρό'', πιο ''άγριο''. Οι πιτσιρικάδες προφανώς δεν καταλαβαίνουν από λογικές. Κάπου...

Υπολείμματα χαράς

Υπολείμματα χαράς

Περπατάς στην παραλία. Είναι ξεκούραση για το μάτι και για την ψυχή η θάλασσα κι ο ουρανός που αγκαλιάζονται κι ας είσαι δίπλα στην πόλη που αγκομαχάει τους πόνους της. Βήματα που τά ’χεις ξανακάνει φορές ατέλειωτες. Άμμος και πάλι άμμος και βότσαλα και κράσπεδα από...

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Ακολουθήστε μας στο Google News

Ακολουθήστε μας στο Google News

Διαβάστε κι αυτά

Ανθέων 6

Ανθέων 6

Ήταν 1945, τα Δεκεμβριανά νωπά κι ο Μήτσος ο Σελέντης ίσα που την είχε γλυτώσει. Ο φόβος κρεμόταν ακόμα πάνω απ' την πόλη κι ο εμφύλιος μαγειρευόταν, όμως εκείνος πια είχε τρυπώσει στο δωματιάκι μιας μικρής αυλής στην Καλλιθέα και ψευτοζούσε. Νέος ήταν, θα τα...

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Φεγγάρι φέτα πορτοκάλι

Τέλη Αυγούστου και δροσίζει. Ο καύσωνας του καλοκαιριού μοιάζει πλέον παρελθόν και τα δειλινά έχουν μια γεύση από φθινόπωρο. Καθόμαστε στο μπαλκόνι και χαζεύουμε τη θέα, πίνοντας κρύα λεμονάδα. Μου μιλάς κι εγώ σ’ ακούω για ώρα ενώ ταυτόχρονα ρίχνω κλεφτές ματιές στις...

Θαύματα του Μάη

Θαύματα του Μάη

Με ξύπνησε η καμπάνα, απ' τις λίγες Κυριακές που την άκουσα. Μάλλον ήμουν μισοξύπνια ήδη. Αποφάσισα να μην καθίσω στο κρεβάτι, χθες που έκλεισα δωδεκάωρο ανησύχησα κόσμο. Στην κουζίνα, λες και με πήρε η μυρωδιά του καφέ, πριν ανοίξω το βάζο. Ελληνικό θα...

1 σχόλια

1 Σχόλιο

  1. Ανώνυμος

    Κάποια παιδιά νομίζουν ότι το όνειρο είναι το βόλεμα και η τακτοποίημενη ζωή.
    Αργούν να καταλάβουν πως γίνεται να φτάσουν στο παράδεισο.
    Το θέλουν όμως.

    Απάντηση

Υποβολή σχολίου