Ωδή σε έναν ξεπερασμένο

3.10.2018

Α. Δίχως αύριο

Ποιητική καρδιά.
Ανάβει γαλαξίες.
Χάνει το παιχνίδι
από έλλειψη ημερήσιας τόλμης.
Κομπάζει κι οδύρεται. Έτσι,
ανέγγιχτη όπως κατάντησε.
Να αγαπιέται σιωπηλά και μακρινά.
Κρυφά να γράφουνε γι’ αυτή
κι αυτή να μην τα ξέρει
τα ραβασάκια του θαυμαστή.
Και η νύχτα,
να ξημερώνει ίδια. Ξανά.

Υπάρχει η φλόγα, αμφοτερίζουσα,
κεκαλυμμένη όμως…
Έτσι, καταλήγουμε
στο δίχως αύριο.

Β. Αναμονή

Σε περίμενα κι απόψε.
Σε αναζητούσα διαρκώς…
Σε έβρισκα στο μολύβι.
Άλλοτε πάλι, σε συναντούσα στο όνειρο.
Κι ας το ’ξερα καλά πως δε θα ερχόσουν
από φόβο και μόνο.
Μα οι καρδιές μας δώσαν ραντεβού
στης κρυφής μας νοσταλγίας
το βωμό.

Σε πεθύμησα σαν τώρα
κι άλλες τόσες…
Δε σταθήκαμε αληθινά σαν εραστές.
Η αγάπη που ζητούσες,
πυρκαγιά!
Κι αλητεύεις
για να βρεις την ευτυχία
κάπου αλλού.

Η πατρίδα μου, ο Έρως
ξενιτεύει γερασμένος
από κόπου προσμονή.
Σαν να έφυγε ηττημένος
από την αναβολή.

Γ. Το Αντίδωρο

Κι όλο περιμένω
και το καρτερώ
το χιλιάρμενο καράβι.
Μέσα απ’ το χέρι Του να ζω.
Να ζω!
Να σχεδιάζω κι εγώ
αυτό που όρισε για μένα.

Το πρόσεξα! Σήμερα.
Ένα άφθονο χαμόγελο
γεμάτο από εμένα
στο πρόσωπό Του.
Αναθάρρησα κι έγινα Αρετή
για Εκείνον.

Ανταπόκριση στο καλύτερο δώρο
που έψαχνε η γιορτή μου,
το χαμόγελό Του.
Κι ας το είδα
κρυφό και σιωπηλό
στη γραφή Του.

_

γράφει η Μαρία Καντάνη

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας

Οι προσφορές των εφημερίδων

Κερδίστε το!

Κερδίστε το!

Οι ταινίες της εβδομάδας

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η μοναξιά της απόστασης

Η μοναξιά της απόστασης

Και ύστερα από το ξάφνιασμα και την απορία, την αίσθηση απειλής και τον έκδηλο φόβο στο βέβηλο αναρώτημα για τη σκιά της πανδημίας, προσέτρεξαν ομόλογοι οι πρεσβευτές της γνώσης, της συγκροτημένης σκέψης και επώδυνης αλήθειας, ως ώριμη ανάγκη των καιρών και της...

Έρως

Έρως

Η ψευδαίσθηση της μοναδικότητας της ανθρώπινης ύπαρξης, όταν έρχεται σε σύγκρουση με τον πραγματικό ψυχισμό.
Η “πτώση” είναι αναπόφευκτη, όταν η ματαιότητα συναντά το κενό και όταν η πληρότητα δεν αποτελεί προορισμό, αλλά πρόσκαιρη στάση μέσα στο ταξίδι.

Μια πληγωμένη ελπίδα

Μια πληγωμένη ελπίδα

Στις γειτονιές των ανθρώπων του μόχθου πλανιέται μια πληγωμένη ελπίδα, ψυχής η κραυγή ένα παιδί πεινασμένο που μόλις κρατιέται σ' ένα τραπέζι που κάποιος μοιράζει λιγοστό το ψωμί   Τη μέρα εκείνη της κρίσης λαμπρός ο ήλιος καλεί αδικημένους, θλιμμένους στο κόσμο...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου