Ωδή σε έναν ξεπερασμένο

3.10.2018

Α. Δίχως αύριο

Ποιητική καρδιά.
Ανάβει γαλαξίες.
Χάνει το παιχνίδι
από έλλειψη ημερήσιας τόλμης.
Κομπάζει κι οδύρεται. Έτσι,
ανέγγιχτη όπως κατάντησε.
Να αγαπιέται σιωπηλά και μακρινά.
Κρυφά να γράφουνε γι’ αυτή
κι αυτή να μην τα ξέρει
τα ραβασάκια του θαυμαστή.
Και η νύχτα,
να ξημερώνει ίδια. Ξανά.

Υπάρχει η φλόγα, αμφοτερίζουσα,
κεκαλυμμένη όμως…
Έτσι, καταλήγουμε
στο δίχως αύριο.

Β. Αναμονή

Σε περίμενα κι απόψε.
Σε αναζητούσα διαρκώς…
Σε έβρισκα στο μολύβι.
Άλλοτε πάλι, σε συναντούσα στο όνειρο.
Κι ας το ’ξερα καλά πως δε θα ερχόσουν
από φόβο και μόνο.
Μα οι καρδιές μας δώσαν ραντεβού
στης κρυφής μας νοσταλγίας
το βωμό.

Σε πεθύμησα σαν τώρα
κι άλλες τόσες…
Δε σταθήκαμε αληθινά σαν εραστές.
Η αγάπη που ζητούσες,
πυρκαγιά!
Κι αλητεύεις
για να βρεις την ευτυχία
κάπου αλλού.

Η πατρίδα μου, ο Έρως
ξενιτεύει γερασμένος
από κόπου προσμονή.
Σαν να έφυγε ηττημένος
από την αναβολή.

Γ. Το Αντίδωρο

Κι όλο περιμένω
και το καρτερώ
το χιλιάρμενο καράβι.
Μέσα απ’ το χέρι Του να ζω.
Να ζω!
Να σχεδιάζω κι εγώ
αυτό που όρισε για μένα.

Το πρόσεξα! Σήμερα.
Ένα άφθονο χαμόγελο
γεμάτο από εμένα
στο πρόσωπό Του.
Αναθάρρησα κι έγινα Αρετή
για Εκείνον.

Ανταπόκριση στο καλύτερο δώρο
που έψαχνε η γιορτή μου,
το χαμόγελό Του.
Κι ας το είδα
κρυφό και σιωπηλό
στη γραφή Του.

_

γράφει η Μαρία Καντάνη

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Ακολουθήστε μας!

Οι προσφορές των εφημερίδων

Οδηγός ιστοσελίδας

Αρχείο

Διαβάστε κι αυτά

Η κλεψύδρα

Η κλεψύδρα

Κι έρχεται το πλήρωμα του χρόνου. Και συνειδητοποιείς δεν υπάρχουν περιθώρια για ανοχές. Έζησες, προσπαθώντας όσο γινόταν να καταλαβαίνεις τους άλλους να ανέχεσαι συμπεριφορές λόγια, πράξεις κι όταν αντιλαμβάνεσαι πως η κλεψύδρα τελειώνει κοιτάζεις τον εαυτό σου....

H γνωριμία

H γνωριμία

Δειλό, ξεκίνημα δειλό μ’ ανώριμα στιχάκια στο διάβα σου πλανήθηκα, λαθραία μου πορεία να ξεκουράζομαι γυμνός στης μνήμης τα παγκάκια να καρτερώ την αύρα σου, ονείρων καπηλεία. Στα χέρια σου ανδρώθηκα, φωλιά ελπιδοφόρα στάχυ να ‘ναι η τέρψη σου, το πάθος η τροφή ρόζους...

Μνήμη

Μνήμη

Εκείνο το αύριο που στην πλάτη του κουβαλούσε μια υπόσχεση πως οι μέρες που θα έρθουν θα είναι καλύτερες πλημμυρισμένες φως και όνειρα πού χάθηκε; Τώρα, στη θέση του στέκεται ο φόβος Πλέκει τον ιστό του Τον παρατηρώ από μακριά και τον πολεμώ με κομμάτια μνήμης Μνήμη,...

0 σχόλια

0 Σχόλια

Υποβολή σχολίου