Select Page

Ωδή σε έναν ξεπερασμένο

Ωδή σε έναν ξεπερασμένο

Α. Δίχως αύριο

Ποιητική καρδιά.
Ανάβει γαλαξίες.
Χάνει το παιχνίδι
από έλλειψη ημερήσιας τόλμης.
Κομπάζει κι οδύρεται. Έτσι,
ανέγγιχτη όπως κατάντησε.
Να αγαπιέται σιωπηλά και μακρινά.
Κρυφά να γράφουνε γι’ αυτή
κι αυτή να μην τα ξέρει
τα ραβασάκια του θαυμαστή.
Και η νύχτα,
να ξημερώνει ίδια. Ξανά.

Υπάρχει η φλόγα, αμφοτερίζουσα,
κεκαλυμμένη όμως…
Έτσι, καταλήγουμε
στο δίχως αύριο.

Β. Αναμονή

Σε περίμενα κι απόψε.
Σε αναζητούσα διαρκώς…
Σε έβρισκα στο μολύβι.
Άλλοτε πάλι, σε συναντούσα στο όνειρο.
Κι ας το ’ξερα καλά πως δε θα ερχόσουν
από φόβο και μόνο.
Μα οι καρδιές μας δώσαν ραντεβού
στης κρυφής μας νοσταλγίας
το βωμό.

Σε πεθύμησα σαν τώρα
κι άλλες τόσες…
Δε σταθήκαμε αληθινά σαν εραστές.
Η αγάπη που ζητούσες,
πυρκαγιά!
Κι αλητεύεις
για να βρεις την ευτυχία
κάπου αλλού.

Η πατρίδα μου, ο Έρως
ξενιτεύει γερασμένος
από κόπου προσμονή.
Σαν να έφυγε ηττημένος
από την αναβολή.

Γ. Το Αντίδωρο

Κι όλο περιμένω
και το καρτερώ
το χιλιάρμενο καράβι.
Μέσα απ’ το χέρι Του να ζω.
Να ζω!
Να σχεδιάζω κι εγώ
αυτό που όρισε για μένα.

Το πρόσεξα! Σήμερα.
Ένα άφθονο χαμόγελο
γεμάτο από εμένα
στο πρόσωπό Του.
Αναθάρρησα κι έγινα Αρετή
για Εκείνον.

Ανταπόκριση στο καλύτερο δώρο
που έψαχνε η γιορτή μου,
το χαμόγελό Του.
Κι ας το είδα
κρυφό και σιωπηλό
στη γραφή Του.

_

γράφει η Μαρία Καντάνη

Το σχόλιό σας είναι επιθυμητό!

Επιμέλεια κειμένου

Υποβολή σχολίου

Ακολουθήστε μας!

Εγγραφείτε στο newsletter

Οδηγός ιστοσελίδας

Αθήνα Παγκόσμια Πρωτεύουσα Βιβλίου

Υποβολή συμμετοχής!

Αρχείο

Είσοδος